Pochodzenie:
Pod pozycjami od 52 do 68 prezentujemy Państwu starannie wyselekcjonowane dzieła twórców z kręgu École de Paris, które stanowią część zbiorów Urszuli i Piotra Hofman. Rodzinna kolekcja podlega stałemu rozwojowi, rozbudowie i przebudowie mającym na celu poszukiwanie nowych kierunków. Jest efektem rozwijającego się sposobu postrzegania, rozumienia i uczenia się sztuki.
Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman wyrasta z fascynacji malarstwem artystów polsko-żydowskich związanych z przedwojennym środowiskiem twórczym Paryża. To właśnie działalność paryskiej emigracji artystycznej - skupionej wokół Montparnasse’u i współtworzącej jedno z najważniejszych zjawisk w sztuce pierwszej połowy XX wieku - stała się fundamentem ich zbioru.
Pierwszym zakupionym obrazem, który dał impuls i zapoczątkował przygodę i pasję jaką jest obcowanie ze sztuką, było jedno z płócien Szymona Mondzaina. Malarza łączącego geometryzującą konstrukcję formy z wrażliwością krakowskiego modernizmu. W jego martwych naturach, pejzażach i portretach widoczna jest fascynacja Cézanne’em oraz tradycją francuskiego postimpresjonizmu. Mondzain do dziś zajmuje poczesne miejsce w całej kolekcji dzieł takich artystów jak prezentowani dalej: Eugeniusz Eibisch, Rajmund Kanelba, Henryk Epstein, Henryk Hayden, Maurice Blond, Dora Kucembianka, Aleksander Blonder, Henryk Berlewi, Zdzisław Cyankiewicz, Zygmunt Landau, Jean Peské i Joachim Weingart.
Ciekawostką są dwa płótna Dory Kucembianki, artystki przez wiele lat pozostającej w cieniu i rzadko pojawiającej się na rynku aukcyjnym. W jej malarstwie widoczne są inspiracje postimpresjonizmem, koloryzmem oraz zainteresowanie syntetycznym ujmowaniem formy. Malowała przede wszystkim portrety, martwe natury i pejzaże - tematy charakterystyczne dla artystów École de Paris - koncentrując się na harmonii kompozycji i subtelnych relacjach barwnych. Jej obrazy cechuje wyważona konstrukcja, miękkość modelunku oraz nastrojowość, która nadaje przedstawieniom liryczny charakter. Dziś mamy możliwość zaprezentowania jej twórczości szerszej publiczności i odkrycia na nowo sylwetki tej interesującej malarki.
Wszystkie prezentowane płótna z kolekcji Urszuli i Piotra Hofman, starannie dobrane pod względem artystycznym i historycznym, stają się okazją do szerzenia wiedzy o środowisku artystycznym, które na początku XX w. uczyniło z Paryża światową stolicę awangardy. Rozwijają wrażliwość na malarstwo École de Paris, która ukształtowała nowoczesne spojrzenie na kolor, formę i emocje w sztuce.
Każdy z oferowanych obrazów to nie tylko dzieło artystyczne, ale także świadectwo niezwykłego czasu i miejsca, w którym spotykały się różnorodne kultury, idee i osobowości twórcze. Państwo Hofman zapraszają do współtworzenia tej historii i włączenia się w misję podtrzymywania pamięci o wyjątkowym zjawisku, jakim było malarstwo École de Paris.
Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
- Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2013, s. 69;
- Szymon Mondzain i École de Paris. Polska awangarda malarska II połowy XX wieku. Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, Pałac Opatów - Oddział Sztuki Nowoczesnej Muzeum Narodowego w Gdańsku 21 II 2015 - 22 IV 2015;
- Między Montmartre’em a Montparnasse’em. Dzieła artystów z ziem polskich, działających w Paryżu w latach 1900-1939, z kolekcji prywatnych, Muzeum Narodowe w Katowicach 14 VI 2017 - 15 X 2017, s. 324;
- Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2018, s. 69.
Joachim Weingart (Drohobycz Ukraina 1895 - Auschwitz-Birkenau, Oświęcim 1942) był malarzem związanym ze środowiskiem École de Paris. Gimnazjum ukończył we Lwowie, następnie kształcił się w Weimarze i w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. W czasie I wojny światowej przebywał w Drohobyczu i we Lwowie. W 1923 był w Berlinie i studiował w pracowni A. Archpenki. Od 1925 przebywał w Paryżu; w 1926 brał udział w Salonie Niezależnych, w 1929 uczestniczył w Wystawie Sztuki Polskiej w Galerii Bonaparte. W 1932 miał wystawę indywidualną w Żydowskim Towarzystwie Krzewienia Sztuk Pięknych w Warszawie. Malował kompozycje figuralne, akty, pejzaże, martwe natury oraz obrazy o tematyce żydowskiej.
olej, papier
65 x 49.8 cm
sygn. l.d.: Weingart
Pochodzenie:
Pod pozycjami od 52 do 68 prezentujemy Państwu starannie wyselekcjonowane dzieła twórców z kręgu École de Paris, które stanowią część zbiorów Urszuli i Piotra Hofman. Rodzinna kolekcja podlega stałemu rozwojowi, rozbudowie i przebudowie mającym na celu poszukiwanie nowych kierunków. Jest efektem rozwijającego się sposobu postrzegania, rozumienia i uczenia się sztuki.
Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman wyrasta z fascynacji malarstwem artystów polsko-żydowskich związanych z przedwojennym środowiskiem twórczym Paryża. To właśnie działalność paryskiej emigracji artystycznej - skupionej wokół Montparnasse’u i współtworzącej jedno z najważniejszych zjawisk w sztuce pierwszej połowy XX wieku - stała się fundamentem ich zbioru.
Pierwszym zakupionym obrazem, który dał impuls i zapoczątkował przygodę i pasję jaką jest obcowanie ze sztuką, było jedno z płócien Szymona Mondzaina. Malarza łączącego geometryzującą konstrukcję formy z wrażliwością krakowskiego modernizmu. W jego martwych naturach, pejzażach i portretach widoczna jest fascynacja Cézanne’em oraz tradycją francuskiego postimpresjonizmu. Mondzain do dziś zajmuje poczesne miejsce w całej kolekcji dzieł takich artystów jak prezentowani dalej: Eugeniusz Eibisch, Rajmund Kanelba, Henryk Epstein, Henryk Hayden, Maurice Blond, Dora Kucembianka, Aleksander Blonder, Henryk Berlewi, Zdzisław Cyankiewicz, Zygmunt Landau, Jean Peské i Joachim Weingart.
Ciekawostką są dwa płótna Dory Kucembianki, artystki przez wiele lat pozostającej w cieniu i rzadko pojawiającej się na rynku aukcyjnym. W jej malarstwie widoczne są inspiracje postimpresjonizmem, koloryzmem oraz zainteresowanie syntetycznym ujmowaniem formy. Malowała przede wszystkim portrety, martwe natury i pejzaże - tematy charakterystyczne dla artystów École de Paris - koncentrując się na harmonii kompozycji i subtelnych relacjach barwnych. Jej obrazy cechuje wyważona konstrukcja, miękkość modelunku oraz nastrojowość, która nadaje przedstawieniom liryczny charakter. Dziś mamy możliwość zaprezentowania jej twórczości szerszej publiczności i odkrycia na nowo sylwetki tej interesującej malarki.
Wszystkie prezentowane płótna z kolekcji Urszuli i Piotra Hofman, starannie dobrane pod względem artystycznym i historycznym, stają się okazją do szerzenia wiedzy o środowisku artystycznym, które na początku XX w. uczyniło z Paryża światową stolicę awangardy. Rozwijają wrażliwość na malarstwo École de Paris, która ukształtowała nowoczesne spojrzenie na kolor, formę i emocje w sztuce.
Każdy z oferowanych obrazów to nie tylko dzieło artystyczne, ale także świadectwo niezwykłego czasu i miejsca, w którym spotykały się różnorodne kultury, idee i osobowości twórcze. Państwo Hofman zapraszają do współtworzenia tej historii i włączenia się w misję podtrzymywania pamięci o wyjątkowym zjawisku, jakim było malarstwo École de Paris.
Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
- Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2013, s. 69;
- Szymon Mondzain i École de Paris. Polska awangarda malarska II połowy XX wieku. Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, Pałac Opatów - Oddział Sztuki Nowoczesnej Muzeum Narodowego w Gdańsku 21 II 2015 - 22 IV 2015;
- Między Montmartre’em a Montparnasse’em. Dzieła artystów z ziem polskich, działających w Paryżu w latach 1900-1939, z kolekcji prywatnych, Muzeum Narodowe w Katowicach 14 VI 2017 - 15 X 2017, s. 324;
- Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2018, s. 69.
Joachim Weingart (Drohobycz Ukraina 1895 - Auschwitz-Birkenau, Oświęcim 1942) był malarzem związanym ze środowiskiem École de Paris. Gimnazjum ukończył we Lwowie, następnie kształcił się w Weimarze i w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. W czasie I wojny światowej przebywał w Drohobyczu i we Lwowie. W 1923 był w Berlinie i studiował w pracowni A. Archpenki. Od 1925 przebywał w Paryżu; w 1926 brał udział w Salonie Niezależnych, w 1929 uczestniczył w Wystawie Sztuki Polskiej w Galerii Bonaparte. W 1932 miał wystawę indywidualną w Żydowskim Towarzystwie Krzewienia Sztuk Pięknych w Warszawie. Malował kompozycje figuralne, akty, pejzaże, martwe natury oraz obrazy o tematyce żydowskiej.