W malarstwie Andrzeja Umiastowskiego człowiek zajmuje miejsce nadrzędne. Artysta stworzył własną poetykę i styl rozpoznawalny od pierwszego spojrzenia. (…) W jego kompozycjach widzimy świat pozbawiony grozy dnia dzisiejszego, świat moralitetu, przez który przewija się cały panteon postaci zawierających w sobie syntezę naszych przywar, śmieszności i groteskowych zachowań. Jego obrazy to przestrzeń, w której widzimy relacje między powagą a śmiesznością, między człowiekiem a naturą, miłością a obojętnoscią, gdzie sprawy istotne sąsiadują z tymi pozbawionymi zznaczenia. Artysta trafnie obnaża nasze słabości, ale wydaje się, że jego wizja jest wciąz żywa i sugestywna, a co najważniejsze - optymistyczna.
Wojciech Zmorzyński we wstępie do katalogu "Andrzej Umiastowski. Obrazy", Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, Sopot, s. 4
olej, płótno, 100 x 120 cm,
sygnowany l.d.: "A. Umiastowski'7"
W malarstwie Andrzeja Umiastowskiego człowiek zajmuje miejsce nadrzędne. Artysta stworzył własną poetykę i styl rozpoznawalny od pierwszego spojrzenia. (…) W jego kompozycjach widzimy świat pozbawiony grozy dnia dzisiejszego, świat moralitetu, przez który przewija się cały panteon postaci zawierających w sobie syntezę naszych przywar, śmieszności i groteskowych zachowań. Jego obrazy to przestrzeń, w której widzimy relacje między powagą a śmiesznością, między człowiekiem a naturą, miłością a obojętnoscią, gdzie sprawy istotne sąsiadują z tymi pozbawionymi zznaczenia. Artysta trafnie obnaża nasze słabości, ale wydaje się, że jego wizja jest wciąz żywa i sugestywna, a co najważniejsze - optymistyczna.
Wojciech Zmorzyński we wstępie do katalogu "Andrzej Umiastowski. Obrazy", Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, Sopot, s. 4