Relacja Witkiewicza z Janiną (Inką) Turowską rozpoczęła się pod koniec 1928 roku od głębokiego uczucia artysty, które skłoniło go do poważnych planów matrymonialnych i przygotowywania żony do rozwodu. W latach 1929–1933 malarz stworzył ponad dwadzieścia niezwykle intymnych, wolnych od reguł portretów dziewczyny, na które przelewał swoje własne miłosno rozterki. Szanse na związek zniweczył uczeń i przyjaciel Witkacego, Jan Leszczyński, który wiosną 1933 roku potajemnie wziął z Inką ślub, co wywołało u artysty szok i doprowadziło do zerwania kontaktów towarzyskich na ponad trzy lata. Po pojednaniu w 1937 roku Witkacy powrócił do bliskich relacji z małżeństwem Leszczyńskich, znajdując w ich majątku w Tarnowcu twórczą harmonię oraz malując kolejne, naznaczone już postępującą chorobą i cierpieniem, portrety swojej dawnej miłości.
Portret Inki Witkacego z wczesnej jesieni 1936 roku pochodzący z kolekcji Jana Leszczyńskiego to stworzone na szarozłotawym papierze dzieło o intensywnej ekspresji psychologicznej nawiązującej do Madonny Muncha. Obraz wykonano pastelami kredką i węglem stosując konkretne rzeźbiarskie smugi oraz cienkie jasne linie precyzyjnie modelujące rysy twarzy i migotliwe światło. Kompozycja opiera się na ostrym kontraście między chłodnym brązem czernią i jadowicie cytrynową żółcią tła a cynobrowo alizarynową czerwienią policzków ust oraz głębokim błękitem oczu ukrytych pod ciężkimi powiekami. Mocny światłocień nerwowy kontur i lśniąca wypukłość na czole nadają modelce świdrujący wyraz twarzy stanowiąc malarski zapis emocjonalnego pojednania artysty z dawną miłością. Proweniencja: kolekcja Jana Leszczyńskiego, Kraków. Depozyt w Muzeum Narodowym w Krakowie (od 1961 roku). Literatura Irena Jakimowicz (współpraca Anna Żakiewicz), Stanisław Ignacy Witkiewicz 1885-1939, Katalog dzieł malarskich, Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 1990, s. 139, nr kat. 2055.
"Portret Inki (Janiny Turowksiej-Leszczyńskiej)", 1936 rok
pastel na ciemnobrązowym papierze, 1936 rok, 63 x 48 cm,
sygnowany w dolnej , środkowej części kompozycji "(T.C+Co)/Witkacy/1936".
Relacja Witkiewicza z Janiną (Inką) Turowską rozpoczęła się pod koniec 1928 roku od głębokiego uczucia artysty, które skłoniło go do poważnych planów matrymonialnych i przygotowywania żony do rozwodu. W latach 1929–1933 malarz stworzył ponad dwadzieścia niezwykle intymnych, wolnych od reguł portretów dziewczyny, na które przelewał swoje własne miłosno rozterki. Szanse na związek zniweczył uczeń i przyjaciel Witkacego, Jan Leszczyński, który wiosną 1933 roku potajemnie wziął z Inką ślub, co wywołało u artysty szok i doprowadziło do zerwania kontaktów towarzyskich na ponad trzy lata. Po pojednaniu w 1937 roku Witkacy powrócił do bliskich relacji z małżeństwem Leszczyńskich, znajdując w ich majątku w Tarnowcu twórczą harmonię oraz malując kolejne, naznaczone już postępującą chorobą i cierpieniem, portrety swojej dawnej miłości.
Portret Inki Witkacego z wczesnej jesieni 1936 roku pochodzący z kolekcji Jana Leszczyńskiego to stworzone na szarozłotawym papierze dzieło o intensywnej ekspresji psychologicznej nawiązującej do Madonny Muncha. Obraz wykonano pastelami kredką i węglem stosując konkretne rzeźbiarskie smugi oraz cienkie jasne linie precyzyjnie modelujące rysy twarzy i migotliwe światło. Kompozycja opiera się na ostrym kontraście między chłodnym brązem czernią i jadowicie cytrynową żółcią tła a cynobrowo alizarynową czerwienią policzków ust oraz głębokim błękitem oczu ukrytych pod ciężkimi powiekami. Mocny światłocień nerwowy kontur i lśniąca wypukłość na czole nadają modelce świdrujący wyraz twarzy stanowiąc malarski zapis emocjonalnego pojednania artysty z dawną miłością. Proweniencja: kolekcja Jana Leszczyńskiego, Kraków. Depozyt w Muzeum Narodowym w Krakowie (od 1961 roku). Literatura Irena Jakimowicz (współpraca Anna Żakiewicz), Stanisław Ignacy Witkiewicz 1885-1939, Katalog dzieł malarskich, Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 1990, s. 139, nr kat. 2055.