Szkatuła na planie sześciokąta, dekorowana snycerką: na ściankach bocznych rozety zakopiańskie, na wieku portret Sabały z profilu; wieko pojemnika na zawiasie, zamykane na kluczyk (dołączony).
Lit.: Katarzyna Chrudzimska-Uhera, „Stylizacje i modernizacje. O rzeźbie i rzeźbiarzach w Zakopanem w latach 1879-1939”, Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Warszawa 2013.
Stanisław Barabasz - architekt, projektant mebli i wyrobów sztuki użytkowej, malarz i pedagog. Naukę rozpoczął w Instytucie Technicznym w Krakowie (do 1875), następnie studiował architekturę, rzeźbę, malarstwo oraz dekorację ceramiczną w Wiedniu. Od 1884 był kierownikiem Miejskiej Szkoły Rysunków i Modelowania przy Muzeum Techniczno-Przemysłowym w Krakowie, a w latach 1891-1901 wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Przemysłowej tamże. W 1901 został dyrektorem Szkoły Przemysłu Drzewnego w Zakopanem i na tym stanowisku był aż do 1922.
Już w Wiedniu projektował wyroby ze srebra, żelaza, kamienia, dyplomy i hafty.
Do jego ważniejszych realizacji w tym zakresie należały projekty dla Katedry na Wawelu m.in.: relikwiarza Wincentego Kadłubka, czy srebrnej lampy przed trumnę św. Stanisława.
Był jednym z propagatorów stylu zakopiańskiego, projektował meble m.in. do jadalni w willi Koliba, hafty, kilimy i przedmioty użytkowe.
Jego prace były wielokrotnie eksponowane, m.in. na wystawach krakowskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych oraz na pokazach w Zakopanem.
Szkatuła zakopiańska
drewno bejcowane; wys. 10 cm, średn. 19,5 cm;
Zakopane, lata 20.-30. XX w.
Szkatuła na planie sześciokąta, dekorowana snycerką: na ściankach bocznych rozety zakopiańskie, na wieku portret Sabały z profilu; wieko pojemnika na zawiasie, zamykane na kluczyk (dołączony).
Lit.: Katarzyna Chrudzimska-Uhera, „Stylizacje i modernizacje. O rzeźbie i rzeźbiarzach w Zakopanem w latach 1879-1939”, Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Warszawa 2013.
Stanisław Barabasz - architekt, projektant mebli i wyrobów sztuki użytkowej, malarz i pedagog. Naukę rozpoczął w Instytucie Technicznym w Krakowie (do 1875), następnie studiował architekturę, rzeźbę, malarstwo oraz dekorację ceramiczną w Wiedniu. Od 1884 był kierownikiem Miejskiej Szkoły Rysunków i Modelowania przy Muzeum Techniczno-Przemysłowym w Krakowie, a w latach 1891-1901 wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Przemysłowej tamże. W 1901 został dyrektorem Szkoły Przemysłu Drzewnego w Zakopanem i na tym stanowisku był aż do 1922.
Już w Wiedniu projektował wyroby ze srebra, żelaza, kamienia, dyplomy i hafty.
Do jego ważniejszych realizacji w tym zakresie należały projekty dla Katedry na Wawelu m.in.: relikwiarza Wincentego Kadłubka, czy srebrnej lampy przed trumnę św. Stanisława.
Był jednym z propagatorów stylu zakopiańskiego, projektował meble m.in. do jadalni w willi Koliba, hafty, kilimy i przedmioty użytkowe.
Jego prace były wielokrotnie eksponowane, m.in. na wystawach krakowskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych oraz na pokazach w Zakopanem.