Prezentowane Polowanie z sokołem to obraz powstały we wczesnym okresie twórczości artysty. Zarówno sposób malowania, jak i sama tematyka dzieła wskazują na wpływ zarówno środowiska Akademii Monachijskiej, jak i najwybitniejszych polskich malarzy, do pracowni których uczęszczał na nauki poza akademią, Józefa Brandta i Alfreda Wierusza-Kowalskiego.
Prezentowana scena nawiązuje do popularnego w twórczości Wierusza-Kowalskiego motywu orientalnego. Spopularyzowane przez niego przedstawienia z życia ludności Bliskiego Wschodu cieszyły się ogromnym zainteresowaniem kolekcjonerów końca XIX wieku, dlatego młody Wywiórski chętnie podejmował podobną tematykę. Orientalizujące sceny z Tatarami, Kozakami czy arabskimi jeźdźcami doskonale odpowiadały gustom monachijskiego rynku sztuki, łącząc egzotykę z efektownym przedstawieniem ruchu i kostiumu.
Centralnym motywem obrazu jest sokolnictwo – jedna z najstarszych i najbardziej elitarnych form łowiectwa. Przez stulecia polowania z sokołami były symbolem prestiżu, rycerskiej kultury i wyjątkowej więzi człowieka z naturą. Zarówno w kulturze europejskiej, jak i na Wschodzie sokół uchodził za znak odwagi, wolności oraz arystokratycznego stylu życia. Drapieżne ptaki – sokoły, jastrzębie czy rarogi – szkolono do polowań na ptactwo i drobną zwierzynę, a sama sztuka sokolnictwa wymagała ogromnej wiedzy, cierpliwości i doświadczenia. Widowiskowy moment wypuszczenia sokoła z rękawicy sokolnika, gdy ptak z niezwykłą szybkością atakował zdobycz, fascynował zarówno uczestników łowów, jak i artystów.
W malarstwie akademickim motyw jeźdźca z sokołem pozwalał połączyć kilka szczególnie atrakcyjnych elementów: dynamiczne studium konia w ruchu, orientalny kostium oraz atmosferę egzotycznej przygody. Już na wczesnym etapie twórczości Wywiórski znakomicie radził sobie z pejzażem i oddaniem ruchu galopujących koni, co doskonale widoczne jest także w tej kompozycji. Miękkie światło i szeroko potraktowany krajobraz budują wrażenie przestrzeni i podkreślają orientalny charakter sceny.
Obrazy Wywiórskiego z okresu monachijskiego należą do dużych rzadkości na rynku aukcyjnym, dlatego pojawienie się Polowania z sokołem stanowi wyjątkową okazję dla kolekcjonerów jego malarstwa.
Michał Gorstkin Wywiórski (Warszawa 1861 - Berlin 1926) w latach 1883-1887 studiował w Monachium; w Akademii u profesorów Karla Raupa i Nikolausa Gysisa oraz równolegle w prywatnych pracowniach Józefa Brandta i Alfreda Wierusza-Kowalskiego. W 1884 debiutował na wystawie w krakowskim TPSP, swoje prace pokazywał też w Monachium, gdzie w 1894 na międzynarodowej wystawie w Glaspalast został wyróżniony medalem za obraz Z puszczy litewskiej. W 1895 przeniósł się do Berlina, zaproszony przez Wojciecha Kossaka i Juliana Fałata do pracy przy panoramie Berezyna (1895-1896). W Berlinie zamieszkał na dłużej, a następnie przebywał w Wielkopolsce i w Warszawie. Współpracował też z Janem Styką przy panoramie Bitwa pod Sybinem (1897), a w 1900 wspólnie z Kossakiem podróżował do Hiszpanii i Egiptu, aby wykonać szkice plenerowe do zamierzonych panoram Somosierra (nie zrealizowana) i Bitwa pod piramidami (1901). Wyjeżdżał także na Litwę, wyspę Sylt, do Norwegii, Szwecji, nad Morze Północne i Bałtyk, malował w Amsterdamie, na Krymie i Kaukazie. We wczesnej fazie twórczości, pod silnym wpływem Brandta i Wierusza-Kowalskiego, malował sceny myśliwskie i rodzajowe oraz obrazy z Tatarami, Kozakami czy Czerkiesami, które przyniosły mu powodzenie na monachijskim rynku sztuki. Z czasem naczelnym tematem jego malarstwa stał się czysty pejzaż, postrzegany i malowany wrażliwie i z upodobaniem.
olej, płótno
65.5 x 104.5 cm,
sygn. p.d.: M. G. Wywiórski
Na odwrocie ramy nalepka depozytowa MNW (druk, długopis): Muzeum Narodowe | w Warszawie | P108/08/2; ponadto nalepka aukcyjna Agra-Art z 1999 roku.
Prezentowane Polowanie z sokołem to obraz powstały we wczesnym okresie twórczości artysty. Zarówno sposób malowania, jak i sama tematyka dzieła wskazują na wpływ zarówno środowiska Akademii Monachijskiej, jak i najwybitniejszych polskich malarzy, do pracowni których uczęszczał na nauki poza akademią, Józefa Brandta i Alfreda Wierusza-Kowalskiego.
Prezentowana scena nawiązuje do popularnego w twórczości Wierusza-Kowalskiego motywu orientalnego. Spopularyzowane przez niego przedstawienia z życia ludności Bliskiego Wschodu cieszyły się ogromnym zainteresowaniem kolekcjonerów końca XIX wieku, dlatego młody Wywiórski chętnie podejmował podobną tematykę. Orientalizujące sceny z Tatarami, Kozakami czy arabskimi jeźdźcami doskonale odpowiadały gustom monachijskiego rynku sztuki, łącząc egzotykę z efektownym przedstawieniem ruchu i kostiumu.
Centralnym motywem obrazu jest sokolnictwo – jedna z najstarszych i najbardziej elitarnych form łowiectwa. Przez stulecia polowania z sokołami były symbolem prestiżu, rycerskiej kultury i wyjątkowej więzi człowieka z naturą. Zarówno w kulturze europejskiej, jak i na Wschodzie sokół uchodził za znak odwagi, wolności oraz arystokratycznego stylu życia. Drapieżne ptaki – sokoły, jastrzębie czy rarogi – szkolono do polowań na ptactwo i drobną zwierzynę, a sama sztuka sokolnictwa wymagała ogromnej wiedzy, cierpliwości i doświadczenia. Widowiskowy moment wypuszczenia sokoła z rękawicy sokolnika, gdy ptak z niezwykłą szybkością atakował zdobycz, fascynował zarówno uczestników łowów, jak i artystów.
W malarstwie akademickim motyw jeźdźca z sokołem pozwalał połączyć kilka szczególnie atrakcyjnych elementów: dynamiczne studium konia w ruchu, orientalny kostium oraz atmosferę egzotycznej przygody. Już na wczesnym etapie twórczości Wywiórski znakomicie radził sobie z pejzażem i oddaniem ruchu galopujących koni, co doskonale widoczne jest także w tej kompozycji. Miękkie światło i szeroko potraktowany krajobraz budują wrażenie przestrzeni i podkreślają orientalny charakter sceny.
Obrazy Wywiórskiego z okresu monachijskiego należą do dużych rzadkości na rynku aukcyjnym, dlatego pojawienie się Polowania z sokołem stanowi wyjątkową okazję dla kolekcjonerów jego malarstwa.
Michał Gorstkin Wywiórski (Warszawa 1861 - Berlin 1926) w latach 1883-1887 studiował w Monachium; w Akademii u profesorów Karla Raupa i Nikolausa Gysisa oraz równolegle w prywatnych pracowniach Józefa Brandta i Alfreda Wierusza-Kowalskiego. W 1884 debiutował na wystawie w krakowskim TPSP, swoje prace pokazywał też w Monachium, gdzie w 1894 na międzynarodowej wystawie w Glaspalast został wyróżniony medalem za obraz Z puszczy litewskiej. W 1895 przeniósł się do Berlina, zaproszony przez Wojciecha Kossaka i Juliana Fałata do pracy przy panoramie Berezyna (1895-1896). W Berlinie zamieszkał na dłużej, a następnie przebywał w Wielkopolsce i w Warszawie. Współpracował też z Janem Styką przy panoramie Bitwa pod Sybinem (1897), a w 1900 wspólnie z Kossakiem podróżował do Hiszpanii i Egiptu, aby wykonać szkice plenerowe do zamierzonych panoram Somosierra (nie zrealizowana) i Bitwa pod piramidami (1901). Wyjeżdżał także na Litwę, wyspę Sylt, do Norwegii, Szwecji, nad Morze Północne i Bałtyk, malował w Amsterdamie, na Krymie i Kaukazie. We wczesnej fazie twórczości, pod silnym wpływem Brandta i Wierusza-Kowalskiego, malował sceny myśliwskie i rodzajowe oraz obrazy z Tatarami, Kozakami czy Czerkiesami, które przyniosły mu powodzenie na monachijskim rynku sztuki. Z czasem naczelnym tematem jego malarstwa stał się czysty pejzaż, postrzegany i malowany wrażliwie i z upodobaniem.