Po 2000 roku artysta głębiej zainteresował się malarstwem abstrakcyjnym, rozpoczynając pracę nad cyklem”Dwudziesty piąty”. Jak mówił w wywiadzie, „bywały różne sposoby przejmowania się tematami, ale tak naprawdę zawsze chciałem malować obrazy abstrakcyjne. Zresztą moje pierwsze obrazy z cyklu „Autostopy” są prawie abstrakcyjne, bardzo precyzyjnie zbudowane, równiuteńko nasycone. Kiedy teraz nasycam abstrakcje, kiedy je pryskam, maluję, kiedy na nie wylewam farbę, to wracam do tych pierwszych obrazów, ale dzisiaj mam dużo łatwiej, bo już nie ma tamtego napięcia, tamtego obciążenia, że muszę coś opowiedzieć, że muszę być zaangażowany w jakąś słuszną sprawę.”
Thanks Jackson. Dwurnik 2001–2004, galeria Sztuki Współczesnej bunkier Sztuki, Kraków 2005, s. 86
akryl, płótno, 114 x 146 cm,
sygnowany i opisany z tyłu: "2017 E. DWURNIK | NR: XXV-389-7067", nr "389" oraz wskazówka montażowa: "góra dowolna"
Po 2000 roku artysta głębiej zainteresował się malarstwem abstrakcyjnym, rozpoczynając pracę nad cyklem”Dwudziesty piąty”. Jak mówił w wywiadzie, „bywały różne sposoby przejmowania się tematami, ale tak naprawdę zawsze chciałem malować obrazy abstrakcyjne. Zresztą moje pierwsze obrazy z cyklu „Autostopy” są prawie abstrakcyjne, bardzo precyzyjnie zbudowane, równiuteńko nasycone. Kiedy teraz nasycam abstrakcje, kiedy je pryskam, maluję, kiedy na nie wylewam farbę, to wracam do tych pierwszych obrazów, ale dzisiaj mam dużo łatwiej, bo już nie ma tamtego napięcia, tamtego obciążenia, że muszę coś opowiedzieć, że muszę być zaangażowany w jakąś słuszną sprawę.”
Thanks Jackson. Dwurnik 2001–2004, galeria Sztuki Współczesnej bunkier Sztuki, Kraków 2005, s. 86