Wielowątkowa i złożona kompozycja przedstawia sceny tortur i przemocy. Dzięki autorskiemu dopiskowi "Międzylesie" znajdującemu się przy sygnaturze w prawym dolnym rogu płótna można domniemywać, że praca nawiązuje do zdarzeń, które miały miejsce podczas przejścia frontu wojennego w 1944 roku w okolicach Warszawy. Pomimo precyzującego scenę dopisku przemoc sportretowana przez Dwurnika jest bezimienna. Gęstość motywów, ich powtarzalność i uniwersalny charakter sprawiają, że podporządkowanie zdarzeń do któregokolwiek okresu jest bardzo trudne. Obraz namalowany został w lutym 1969 roku, więc wojenne okrucieństwo odnosi się być może do interwencji wojsk polskich w Czechosłowacji w 1968 roku. Kompozycja podkreśla więc relatywizm i przewrotność historii narodów, w której jakże często role oprawców i ofiar odwracają się. Mimo okrucieństwa przedstawień i ich dramatycznego wyrazu całość ma niezwykle dekoracyjną, złożoną formułę. Ornamentalność motywów, iście barokowy "horror vacui" i dekoracyjność obrazu sprawiają, że nawet tak drastyczna kompozycja zyskuje estetyczny wymiar. Dwurnik włącza widza do portretowanych przez siebie wydarzeń. Jak pisała Maria Poprzęcka, w jego twórczości często pojawiają się "obrazy malowane jakby ze środka, z jądra zdarzeń, zobaczone przez kogoś wmieszanego w tłum. Otaczające ciała napierają, zbliżenie wyolbrzymia je i zniekształca. Zdają wyrywać się z obrazu (...)".

Studiował na wydziale malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, dyplom zdobył w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa w 1970 roku. W 1966 roku stworzył najliczniejszy cykl jakim był "Podróże Autostopem". W latach 80. malarstwo Dwurnika stało się ekspresyjne i dramatyczne. W latach 90. tworzył kontynuację "Podróży Autostopem" czyli "Błękitne miasta", "Diagonalne", "Błękitne" i "Wyliczanka". Obecnie zajmuje się też sztuką abstrakcyjną. W 1981 roku otrzymał nagrodę im. Cypriana Kamila Norwida, w 1983 Nagrodę Kulturalną Solidarności oraz nagrodę Coutts and Co International Private Banking w Zurychu. Brał udział w Documenta 7 w Kassel w 1982, Nouvelle Biennale de Paris w 1985 i w XIX Biennale Sztuki w Sao Paulo w 1987.

67
Edward DWURNIK (1943 Radzymin - 2018 Warszawa)

40 męczenników, 1969 r.

olej/płótno, 168 x 92 cm
sygnowany i datowany u dołu: `(Międzylesie) /4/ E. M. DWURNIK. 1969. II`
na odwrociu opisany na płótnie: `E. DWURNIK 40-tu Męczenników | 1969 II. | 167 x 92` oraz opisany na blejtramie: `E. DWURNIK. 1969 luty | czterdziestu męczenników`; papierowe naklejki: `Solidarność` oraz `Uprzejmie zaprasza | na otwarcie wystawy malarstwa | BWA Płock | Edwarda Dwurnika | 1982`

POCHODZENIE:
- Aukcja ZPAP na rzecz NSZZ "Solidarność", 1980
- kolekcja prywatna, Warszawa (reprodukcja)
WYSTAWIANY:
- BWA Płock, 1982

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Wielowątkowa i złożona kompozycja przedstawia sceny tortur i przemocy. Dzięki autorskiemu dopiskowi "Międzylesie" znajdującemu się przy sygnaturze w prawym dolnym rogu płótna można domniemywać, że praca nawiązuje do zdarzeń, które miały miejsce podczas przejścia frontu wojennego w 1944 roku w okolicach Warszawy. Pomimo precyzującego scenę dopisku przemoc sportretowana przez Dwurnika jest bezimienna. Gęstość motywów, ich powtarzalność i uniwersalny charakter sprawiają, że podporządkowanie zdarzeń do któregokolwiek okresu jest bardzo trudne. Obraz namalowany został w lutym 1969 roku, więc wojenne okrucieństwo odnosi się być może do interwencji wojsk polskich w Czechosłowacji w 1968 roku. Kompozycja podkreśla więc relatywizm i przewrotność historii narodów, w której jakże często role oprawców i ofiar odwracają się. Mimo okrucieństwa przedstawień i ich dramatycznego wyrazu całość ma niezwykle dekoracyjną, złożoną formułę. Ornamentalność motywów, iście barokowy "horror vacui" i dekoracyjność obrazu sprawiają, że nawet tak drastyczna kompozycja zyskuje estetyczny wymiar. Dwurnik włącza widza do portretowanych przez siebie wydarzeń. Jak pisała Maria Poprzęcka, w jego twórczości często pojawiają się "obrazy malowane jakby ze środka, z jądra zdarzeń, zobaczone przez kogoś wmieszanego w tłum. Otaczające ciała napierają, zbliżenie wyolbrzymia je i zniekształca. Zdają wyrywać się z obrazu (...)".

Studiował na wydziale malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, dyplom zdobył w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa w 1970 roku. W 1966 roku stworzył najliczniejszy cykl jakim był "Podróże Autostopem". W latach 80. malarstwo Dwurnika stało się ekspresyjne i dramatyczne. W latach 90. tworzył kontynuację "Podróży Autostopem" czyli "Błękitne miasta", "Diagonalne", "Błękitne" i "Wyliczanka". Obecnie zajmuje się też sztuką abstrakcyjną. W 1981 roku otrzymał nagrodę im. Cypriana Kamila Norwida, w 1983 Nagrodę Kulturalną Solidarności oraz nagrodę Coutts and Co International Private Banking w Zurychu. Brał udział w Documenta 7 w Kassel w 1982, Nouvelle Biennale de Paris w 1985 i w XIX Biennale Sztuki w Sao Paulo w 1987.