Prace Morettiego z serii jazzowej są bardzo poszukiwane, zwłaszcza te o statusie "unique"

W latach 80. we Francji panował ogromny boom na kolekcjonowanie grafiki artystycznej. Moretti, będąc gwiazdą, często tworzył wtedy specjalne, pojedyncze wersje swoich popularnych motywów, aby zadowolić najbardziej wymagających marszandów.

Raymond Moretti to postać, którą można określić mianem „wulkanu energii” francuskiej sztuki XX wieku. Jeśli Picasso był królem modernizmu, Moretti był jego najbardziej dynamicznym następcą. Artyści nie tylko się znali, ale i przyjaźnili, a Moretti był uważany za jednego z niewielu, którzy potrafili dotrzymać kroku energii Picassa.

Moretti i Picasso razem pracowali w warsztatach na południu Francji. Picasso powiedział kiedyś o Morettim, że ma on "ogień w palcach". W tej pracy ten ogień widać w każdej czarnej linii, która przecina arkusz.

Moretti był obsesyjnie zakochany w jazzie. Przez lata tworzył okładki dla „Jazz Magazine”. Jego styl – te rwane, wibrujące linie – to wizualny odpowiednik improwizacji Louisa Armstronga czy Elli Fitzgerald.

Moretti to artysta, który przestał malować przedmioty, a zaczął malować ich wibracje. Posiadanie jego unikatowej pracy o tematyce jazzowej to jak posiadanie zapisu najlepszego koncertu w historii, tyle że na papierze. Charakterystyczne dla Morettiego ostre, "szarpane" linie i plamy czystego koloru (tu błękit, czerń i akcenty magenty). To styl określany czasem jako "wizualny jazz".. Kolekcjonerzy jazzu i sztuki nowoczesnej cenią go za to, że potrafił "namalować hałas i rytm.



Monotypia to wyjątkowa technika graficzna, która znajduje się na pograniczu malarstwa i grafiki. Jej nazwa wywodzi się z greckich słów monos (jeden) i typos (odbicie), co idealnie oddaje jej najważniejszą cechę: pozwala na uzyskanie tylko jednej, unikatowej odbitki.

Monotypia jest uwielbiana za swoją nieprzewidywalność i spontaniczność. Często nazywa się ją „najbardziej malarską z technik graficznych”, ponieważ pozwala na swobodne operowanie plamą i światłem. Korzystali z niej tacy mistrzowie jak Edgar Degas, Marc Chagall czy polski artysta Stanisław Wyspiański.

37
Raymond MORETTI (1931 - 2005)

Jazz lata 80-te XX wieku

Monotypia, papier velinowy Arches, 43 x 63 cm w świetle passe-partout, oprawiony w ramę o wymiarach 52 x 72 cm, egzemplarz pojedynczy, sygnowany przez artystę i opsany” Exemplare unique”

Dołączony certyfikat autentyczności galerii.

Zobacz katalog

Galeria Foksal 17

Aukcja 98. Wszystko od 500 zł. Wyprzedażowa aukcja malarstwa, grafiki i rysunku.

04.12.2026

18:00

Cena wywoławcza: 500 zł
Zaloguj się, aby wysłać zgłoszenie

Prace Morettiego z serii jazzowej są bardzo poszukiwane, zwłaszcza te o statusie "unique"

W latach 80. we Francji panował ogromny boom na kolekcjonowanie grafiki artystycznej. Moretti, będąc gwiazdą, często tworzył wtedy specjalne, pojedyncze wersje swoich popularnych motywów, aby zadowolić najbardziej wymagających marszandów.

Raymond Moretti to postać, którą można określić mianem „wulkanu energii” francuskiej sztuki XX wieku. Jeśli Picasso był królem modernizmu, Moretti był jego najbardziej dynamicznym następcą. Artyści nie tylko się znali, ale i przyjaźnili, a Moretti był uważany za jednego z niewielu, którzy potrafili dotrzymać kroku energii Picassa.

Moretti i Picasso razem pracowali w warsztatach na południu Francji. Picasso powiedział kiedyś o Morettim, że ma on "ogień w palcach". W tej pracy ten ogień widać w każdej czarnej linii, która przecina arkusz.

Moretti był obsesyjnie zakochany w jazzie. Przez lata tworzył okładki dla „Jazz Magazine”. Jego styl – te rwane, wibrujące linie – to wizualny odpowiednik improwizacji Louisa Armstronga czy Elli Fitzgerald.

Moretti to artysta, który przestał malować przedmioty, a zaczął malować ich wibracje. Posiadanie jego unikatowej pracy o tematyce jazzowej to jak posiadanie zapisu najlepszego koncertu w historii, tyle że na papierze. Charakterystyczne dla Morettiego ostre, "szarpane" linie i plamy czystego koloru (tu błękit, czerń i akcenty magenty). To styl określany czasem jako "wizualny jazz".. Kolekcjonerzy jazzu i sztuki nowoczesnej cenią go za to, że potrafił "namalować hałas i rytm.



Monotypia to wyjątkowa technika graficzna, która znajduje się na pograniczu malarstwa i grafiki. Jej nazwa wywodzi się z greckich słów monos (jeden) i typos (odbicie), co idealnie oddaje jej najważniejszą cechę: pozwala na uzyskanie tylko jednej, unikatowej odbitki.

Monotypia jest uwielbiana za swoją nieprzewidywalność i spontaniczność. Często nazywa się ją „najbardziej malarską z technik graficznych”, ponieważ pozwala na swobodne operowanie plamą i światłem. Korzystali z niej tacy mistrzowie jak Edgar Degas, Marc Chagall czy polski artysta Stanisław Wyspiański.