To dzieło idealnie wpisuje się w tzw. Okres Różowy twórczości Picassa (ok. 1904–1906). To fascynujący moment, w którym artysta powoli wychodził z głębokiej depresji i chłodu Okresu Błękitnego.
Pablo Picasso kojarzy się większości z nas z "rozbitymi" twarzami i geometrycznym chaosem kubizmu, ta litografia to portal do zupełnie innego świata – bardziej intymnego, melancholijnego i zaskakująco subtelnego. Praca „Madre e figlio” (Matka i syn) ukazuje Picassa jako mistrza empatii. Zanim zaczął dekonstruować rzeczywistość i tworzyć rewolucyjne formy, potrafił z niesamowitą precyzją uchwycić ciężar spojrzenia i delikatność relacji międzyludzkich.
Choć dominują tu ciepłe ugry, róże i terakota, wciąż widzimy „cienie” błękitu (szczególnie na stroju chłopca i twarzy kobiety). To tak, jakby Picasso mówił: „Jest już trochę cieplej, ale smutek wciąż nas nie opuścił”. Nie jest to radosna sielanka. To raczej „różowa melancholia”.
Postacie na litografii to najprawdopodobniej akrobaci lub cyrkowcy. Picasso w tym czasie był nimi zafascynowany. Widział w nich „bratnie dusze” – ludzi żyjących na marginesie społeczeństwa, wędrowców, którzy za kulisami blichtru i oklasków zmagają się z prozą życia i biedą.
Picasso znał smak prawdziwego głodu i biedy, ale dzięki swojemu talentowi i sprytowi biznesowemu stał się żywym symbolem artystycznego sukcesu finansowego.
Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.
Litografia warsztatowa, papier satynowy, 47 x 32 cm, w świetle passe – partout o wym. 57 x 42 cm.
Wydawca Centro Diffusione Cultura Milano.
Na odwrociu stempel: Succ.Pablo Picasso Coll. Marina Picasso
Papier specjalnie do tego wydania wyprodukowany przez Cartiera Sterzi; nakład 1000 egz.; płyty litograficzne zostały zniszczone w celu uniknięcia nieautoryzowanych odbitek.
Dołączony certyfikat autentyczności galerii.
To dzieło idealnie wpisuje się w tzw. Okres Różowy twórczości Picassa (ok. 1904–1906). To fascynujący moment, w którym artysta powoli wychodził z głębokiej depresji i chłodu Okresu Błękitnego.
Pablo Picasso kojarzy się większości z nas z "rozbitymi" twarzami i geometrycznym chaosem kubizmu, ta litografia to portal do zupełnie innego świata – bardziej intymnego, melancholijnego i zaskakująco subtelnego. Praca „Madre e figlio” (Matka i syn) ukazuje Picassa jako mistrza empatii. Zanim zaczął dekonstruować rzeczywistość i tworzyć rewolucyjne formy, potrafił z niesamowitą precyzją uchwycić ciężar spojrzenia i delikatność relacji międzyludzkich.
Choć dominują tu ciepłe ugry, róże i terakota, wciąż widzimy „cienie” błękitu (szczególnie na stroju chłopca i twarzy kobiety). To tak, jakby Picasso mówił: „Jest już trochę cieplej, ale smutek wciąż nas nie opuścił”. Nie jest to radosna sielanka. To raczej „różowa melancholia”.
Postacie na litografii to najprawdopodobniej akrobaci lub cyrkowcy. Picasso w tym czasie był nimi zafascynowany. Widział w nich „bratnie dusze” – ludzi żyjących na marginesie społeczeństwa, wędrowców, którzy za kulisami blichtru i oklasków zmagają się z prozą życia i biedą.
Picasso znał smak prawdziwego głodu i biedy, ale dzięki swojemu talentowi i sprytowi biznesowemu stał się żywym symbolem artystycznego sukcesu finansowego.
Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.