Praca prezentuje dojrzały etap praktyki graficznej Andrzeja Bielawskiego, w którym technika rytownicza staje się nośnikiem zapisu cielesnego. Sucha igła należy do grupy metod bezpośrednich — w odróżnieniu od technik trawionych eliminuje chemiczny pośrednik między gestem a płytą, przez co każde wyżłobienie jest natychmiastowym i nieodwracalnym śladem nacisku. Przebieg linii, jej głębokość i charakterystyczny aksamitny rozrzut tuszu są pochodną kinetyki całego ramienia — od barku przez nadgarstek — a nie jedynie kontrolowanego ruchu dłoni.
W refleksji nad własną twórczością Bielawski konsekwentnie przesuwa ciężar znaczenia z gotowego obiektu na sam akt wytwarzania. Powtarzalność motywu w obrębie serii pełni tu funkcję badawczą: kolejne warianty nie są powieleniem, lecz sprawdzaniem tego samego fenomenu w zmieniających się warunkach materiałowych i energetycznych. Praca graficzna zbliża się w ten sposób do formy kontemplacji — procesu, który odciska się w dziele, lecz nie wyczerpuje się w żadnym z jego pojedynczych wcieleń.
Andrzej Bielawski urodził się w 1949 roku w Miłosnej k. Warszawy. Studiował grafikę na Wydziale Grafiki ASP w Warszawie (1967–73), gdzie w latach 1982–83 pełnił funkcję asystenta. Był stypendystą Rietveld Academy w Amsterdamie (1981), Stadt Galerie w Wolfsburgu (1982), Atelierhaus w Worpswede (1985–86) oraz Washington University (1991). W 1991 roku założył wspólnie z Teresą Starzec Fundację Atelier i Szkołę Rysunku i Malarstwa w Warszawie. W dorobku ma kilkadziesiąt wystaw indywidualnych w kraju i za granicą, w tym dwie wystawy monograficzne w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki.