Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Mieczysław Sterling, Walka nowych idei w malarstwie XX wieku, „Sztuki Piękne“ 1925/1926, nr 10-11, s. 449;
– XXXVI wystawa Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka“, Kraków 1926, nr kat. 60, s. 11 (Z Kaźmierza);
– Katalog Działu Sztuki, Powszechna Wystawa Krajowa, pod red. Mieczysława Tretera, Poznań 1929, s. 19, nr kat. 96 (Rudery w Kazimierzu n./W.), il. nr 13;
– Stanisław Czajkowski (1878-1954), kat. wyst., MKiS, CBWA, „Zachęta“, Warszawa 1980, nr kat. 212 (Motyw z Kazimierza n/Wisłą).
Czajkowski uważał, że rodzimy pejzaż wyraża narodową specyfikę, a najwyższą powinnością artysty jest rzetelność warsztatowa, dogłębne zgłębianie tematu oraz unikanie schematów, „blagi czy powierzchowności”. Malując kazimierskie podwórko w 1922 roku, twórca w pełni realizował misję utrwalania polskiej tożsamości w sztuce. Jako duchowy spadkobierca Chełmońskiego i Fałata, szukał on malarskiego piękna w motywach skromnych, prowincjonalnych, lecz rdzennie polskich.
Omawiane płótno zajmuje wyjątkowo ważne miejsce w dojrzałej twórczości artysty. Było ono wielokrotnie wystawiane oraz reprodukowane w ówczesnej prasie kulturalnej. Obraz należał do zestawu dziewięciu płócien, które malarz zaprezentował w 1929 roku na słynnej Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu. Ta wyjątkowa prezentacja przyniosła Czajkowskiemu prestiżowy mały złoty medal.
Stanisław Czajkowski (Warszawa 1878 - Sandomierz 1954)- młodszy brat malarza Józefa Czajkowskiego, naukę malarstwa rozpoczął u Wojciecha Gersona w Warszawie. Później, w latach 1896-1903 i 1906/1907, kształcił się w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Jacka Malczewskiego, Józefa Mehoffera, Leona Wyczółkowskiego i Jana Stanisławskiego, a następnie w Akademii monachijskiej (1903) i w paryskiej Académie Julian (1904-1906). Po studiach podróżował do Włoch, a powróciwszy do kraju odbywał liczne wycieczki malarskie po kraju, wyjeżdżając m.in. na Ukrainę. Lata 1914-1918 spędził w Holandii; malowane tam pejzaże prezentował na indywidualnych wystawach w Hadze, Amsterdamie i Rotterdamie. Po I wojnie światowej, jako asystent Tadeusza Pruszkowskiego, prowadził zajęcia plenerowe ze studentami warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, a w roku 1950 został profesorem tej uczelni. Był przede wszystkim pejzażystą, malował także rodzajowe sceny wiejskie i małomiasteczkowe.
olej, tektura
72 x 52 cm,
sygn. l.d.: STANISŁAW CZAJKOWSKI. | KAZIMIERZ NAD WISŁĄ 1922
Na odwrocie dwie nalepki (druk, atrament):
– ZWIĄZEK POLSKICH ARTYSTÓW PLAST.[...] | W KRAKOWIE, PLAC ŚW. DUCHA 1 »DOM ARTYSTÓW« | Data przyjęcia: 192... | Autor: Czajkowski Stanisław | Tytuł: „Kazimierz nad Wisłą“ | Rodzaj: olej | Rozmiar:... | Cena: ... | Nr: 234
– TOSSPO – WARSZAWA | Autor: Czajkowski St. | Adres: Warszawa | Tytuł: Rudery | Cena: | Znak lub Nr.: (...) 10, na nalepce czerwoną kredką: V.
Na górnej listwie ramy: nalepka domu aukcyjnego, austriacka pieczęć celna, napis (niebieska kredka): PK No 4 ob.No 13, V (czerwona kredka), X (niebieska kredka), No 7 (ołówek), W 14 (niebieska kredka).
Na dolnej listwie krosien malarskich, po prawej nieczytelna pieczęć, powtórzona powyżej na odwrociu. Na górnej listwie ramy dwie nalepki papierowe z numerami: 32 oraz 181.
Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Mieczysław Sterling, Walka nowych idei w malarstwie XX wieku, „Sztuki Piękne“ 1925/1926, nr 10-11, s. 449;
– XXXVI wystawa Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka“, Kraków 1926, nr kat. 60, s. 11 (Z Kaźmierza);
– Katalog Działu Sztuki, Powszechna Wystawa Krajowa, pod red. Mieczysława Tretera, Poznań 1929, s. 19, nr kat. 96 (Rudery w Kazimierzu n./W.), il. nr 13;
– Stanisław Czajkowski (1878-1954), kat. wyst., MKiS, CBWA, „Zachęta“, Warszawa 1980, nr kat. 212 (Motyw z Kazimierza n/Wisłą).
Czajkowski uważał, że rodzimy pejzaż wyraża narodową specyfikę, a najwyższą powinnością artysty jest rzetelność warsztatowa, dogłębne zgłębianie tematu oraz unikanie schematów, „blagi czy powierzchowności”. Malując kazimierskie podwórko w 1922 roku, twórca w pełni realizował misję utrwalania polskiej tożsamości w sztuce. Jako duchowy spadkobierca Chełmońskiego i Fałata, szukał on malarskiego piękna w motywach skromnych, prowincjonalnych, lecz rdzennie polskich.
Omawiane płótno zajmuje wyjątkowo ważne miejsce w dojrzałej twórczości artysty. Było ono wielokrotnie wystawiane oraz reprodukowane w ówczesnej prasie kulturalnej. Obraz należał do zestawu dziewięciu płócien, które malarz zaprezentował w 1929 roku na słynnej Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu. Ta wyjątkowa prezentacja przyniosła Czajkowskiemu prestiżowy mały złoty medal.
Stanisław Czajkowski (Warszawa 1878 - Sandomierz 1954)- młodszy brat malarza Józefa Czajkowskiego, naukę malarstwa rozpoczął u Wojciecha Gersona w Warszawie. Później, w latach 1896-1903 i 1906/1907, kształcił się w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Jacka Malczewskiego, Józefa Mehoffera, Leona Wyczółkowskiego i Jana Stanisławskiego, a następnie w Akademii monachijskiej (1903) i w paryskiej Académie Julian (1904-1906). Po studiach podróżował do Włoch, a powróciwszy do kraju odbywał liczne wycieczki malarskie po kraju, wyjeżdżając m.in. na Ukrainę. Lata 1914-1918 spędził w Holandii; malowane tam pejzaże prezentował na indywidualnych wystawach w Hadze, Amsterdamie i Rotterdamie. Po I wojnie światowej, jako asystent Tadeusza Pruszkowskiego, prowadził zajęcia plenerowe ze studentami warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, a w roku 1950 został profesorem tej uczelni. Był przede wszystkim pejzażystą, malował także rodzajowe sceny wiejskie i małomiasteczkowe.