Sportretowaną kobietą jest ukochana żona Wlastimila Hofmana – Ada z domu Goller, primo voto Hammer. Urodzona w 1884 roku, była trzynastym, długo wyczekiwanym dzieckiem Franciszka Gollera. Od najmłodszych lat ojciec dzielił się z nią swoją pasją do sztuki, literatury i muzyki, kształtując jej wrażliwość i zainteresowania.

W 1906 roku wspólnie wybrali się na wystawę grupy „Manes“. To właśnie wtedy Franciszek Goller zakupił obraz Na światło pędzla Wlastimila Hofmana. Rok wcześniej Ada wyszła za mąż za Ludwika Hammera, ciotecznego brata Hofmana. Małżeństwo nie okazało się jednak szczęśliwe i drogi małżonków szybko zaczęły się rozchodzić. Ludwik pracował do późna i wdawał się w liczne romanse, podczas gdy Ada, pozbawiona dzieci i pozostawiona samej sobie, coraz bardziej pogrążała się w samotności. Wszystko zmieniło się, gdy na zaproszenie Ludwika do ich domu przyjechał i zamieszkał Wlastimil Hofman. Ada spędzała z artystą coraz więcej czasu. Łączyły ich długie, ożywione rozmowy i wspólne zainteresowania. Z czasem zaczęła również pomagać Hofmanowi w pracy – sprzątała jego pracownię, czyściła pędzle i kupowała potrzebne materiały malarskie. Często także pozowała mu do obrazów. W 1917 roku Ada zdecydowała się wyjechać z Hofmanem do Krakowa. Życie w grodzie Kraka nie przyniosło jednak oczekiwanego spokoju. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości i rozpadzie Austro-Węgier rozpoczął się czechosłowacko-polski konflikt o granice. Zarówno Ada, jak i Hofman byli traktowani jako obcy, a ich nieformalny związek dodatkowo potęgował niechęć otoczenia. W tej sytuacji zdecydowali się wyjechać do Paryża. W kwietniu 1920 roku zawarli tam ślub cywilny, rozpoczynając nowy etap wspólnego życia. Jako małżeństwo mogli wreszcie otwarcie uczestniczyć w życiu towarzyskim i bez przeszkód budować swoją przyszłość. Jeszcze w tym samym roku powrócili do Krakowa, gdzie stworzyli pełen ciepła i miłości dom – miejsce, które stało się dla nich przystanią i przestrzenią wspólnego życia oraz pracy.

Malarstwo Hofmana wyraźnie nawiązuje do stylistyki symbolizmu i Młodej Polski. Świetnie pokazuje to postać fauna, która na obrazie towarzyszy żonie artysty. Chociaż malarz nie miał dzieci, to w jego sztuce zajmują one wyjątkowe miejsce. Nie są to tylko zwykłe portrety młodych modeli, którzy odwiedzali jego krakowską pracownię. Dzieci na jego obrazach stają się przede wszystkim symbolami ukrytych znaczeń.

Wlastimil Hofman / Vlastimil Hofmann (Praga 1881 - Szklarska Poręba 1970) studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych - początkowo pod kierunkiem Floriana Cynka, później także u Jana Stanisławskiego, Leona Wyczółkowskiego i Jacka Malczewskiego. W latach 1899-1902 uczył się jeszcze u Jeana Léona Gérôme’a w paryskiej École des Beaux-Arts. W czasie I wojny światowej przebywał w Pradze i w Paryżu; od 1920 stale mieszkał w Krakowie. Dużo wystawiał; należał do wielu stowarzyszeń twórczych - był współzałożycielem „Grupy Pięciu” (1905) i „Grupy Zero” (1908), członkiem Związku Artystów Czeskich „Manes”, a od 1911 członkiem Tow. Artystów Polskich „Sztuka”. W czasie II wojny światowej poprzez ZSRR i Turcję przedostał się do Jerozolimy, skąd w roku 1946 wrócił do Krakowa. Od roku 1947 stale mieszkał w Szklarskiej Porębie. Hofman malował przede wszystkim fantastyczno-symboliczne kompozycje o motywach ludowych oraz sceny rodzajowe, portrety i pejzaże. Jego obrazy mimo bliskich analogii i powiązań ze sztuką Malczewskiego odznaczają się zawsze indywidualnym charakterem, stylem i nastrojem.