Studia odbył w latach 1946-1951 w łódzkiej PWSSP. W początkowym okresie twórczości nawiązywał do doświadczeń impresjonizmu, w końcu lat 50. przeżył fascynację informelem. Przemiany, jakie zachodzą w jego malarstwie, skupiają się głównie na stopniowym odchodzeniu od formy wprost, zbyt dosłownej. Tworzył prace, które wykorzystują sugestie "przedmiotowe" i odnoszą się np. do ikonografii chrześcijańskiej, cykle kompozycji abstrakcyjnych (np. WźWOZY, WARIACJE NA TEMAT LICZBY CZTERY, STUDIA TALMUDYCZNE) czy sięgających do własnych przeżyć autora (AUTOSTRADY). Artysta reprezentował Polskę na Biennale w Sao Paulo (1969) i na Biennale w Wenecji (1972). W roku 1977 wyróżniono go Nagrodą Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, a w 1990 r. uhonorowany został prestiżową Nagrodą im. Jana Cybisa.

59
Stanisław FIJAŁKOWSKI (1922 Zdołbunów na Wołyniu - 2020 Łódź)

31.VIII.69, 1969

olej, płótno,
36 x 34 cm
sygn. i dat na odwrocie na blejtramie ołówkiem:
`31.VIII.69 S. FIJAŁKOWSKI`

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Studia odbył w latach 1946-1951 w łódzkiej PWSSP. W początkowym okresie twórczości nawiązywał do doświadczeń impresjonizmu, w końcu lat 50. przeżył fascynację informelem. Przemiany, jakie zachodzą w jego malarstwie, skupiają się głównie na stopniowym odchodzeniu od formy wprost, zbyt dosłownej. Tworzył prace, które wykorzystują sugestie "przedmiotowe" i odnoszą się np. do ikonografii chrześcijańskiej, cykle kompozycji abstrakcyjnych (np. WźWOZY, WARIACJE NA TEMAT LICZBY CZTERY, STUDIA TALMUDYCZNE) czy sięgających do własnych przeżyć autora (AUTOSTRADY). Artysta reprezentował Polskę na Biennale w Sao Paulo (1969) i na Biennale w Wenecji (1972). W roku 1977 wyróżniono go Nagrodą Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, a w 1990 r. uhonorowany został prestiżową Nagrodą im. Jana Cybisa.