Proweniencja:
kolekcja prywatna, Warszawa
Desa Unicum, Aukcja Sztuka Współczesna. Prace na papierze. poz. 13; 14.09.2017
Wystawiany:
Jerzy Nowosielski. Prace na papierze. Galeria Sztuki Współczesnej SDA, Sopot, sierpień 2011
Rysunek zajmował szczególne miejsce w twórczości Jerzego Nowosielskiego (1923–2011), stanowiąc zarówno samodzielną formę wypowiedzi artystycznej, jak i ważny element jego poszukiwań malarskich. Artysta postrzegał go jako dziedzinę bliską malarstwu i zapisowi myśli, dającą większą swobodę twórczą. Jednocześnie eksperymentował z dyscypliną linii, stosując między innymi linijkę do kreślenia form prostych i zaokrąglonych. Metoda ta pozwalała mu wyeliminować utrwalone nawyki rysunkowe i świadomie kontrolować kształt kompozycji. Doświadczenia te miały istotny wpływ na rozwój jego indywidualnego języka plastycznego, również w malarstwie.
W rysunkach Nowosielskiego powracały motywy obecne w całej jego twórczości: portrety, akty kobiece, gimnastyczki, przedstawienia świętych, pejzaże i martwe natury. Prace wykonywane ołówkiem, długopisem, niekiedy uzupełniane temperą, ukazują różnorodność jego warsztatu oraz proces kształtowania charakterystycznych form i rozwiązań kompozycyjnych. Rysunek pozostawał dla Nowosielskiego istotnym obszarem eksperymentów formalnych, ściśle związanym z jego działalnością malarską.
tusz, papier,
29,5 x 20,4 cm,
sygn. l.d.: J.N.
Proweniencja:
kolekcja prywatna, Warszawa
Desa Unicum, Aukcja Sztuka Współczesna. Prace na papierze. poz. 13; 14.09.2017
Wystawiany:
Jerzy Nowosielski. Prace na papierze. Galeria Sztuki Współczesnej SDA, Sopot, sierpień 2011
Rysunek zajmował szczególne miejsce w twórczości Jerzego Nowosielskiego (1923–2011), stanowiąc zarówno samodzielną formę wypowiedzi artystycznej, jak i ważny element jego poszukiwań malarskich. Artysta postrzegał go jako dziedzinę bliską malarstwu i zapisowi myśli, dającą większą swobodę twórczą. Jednocześnie eksperymentował z dyscypliną linii, stosując między innymi linijkę do kreślenia form prostych i zaokrąglonych. Metoda ta pozwalała mu wyeliminować utrwalone nawyki rysunkowe i świadomie kontrolować kształt kompozycji. Doświadczenia te miały istotny wpływ na rozwój jego indywidualnego języka plastycznego, również w malarstwie.
W rysunkach Nowosielskiego powracały motywy obecne w całej jego twórczości: portrety, akty kobiece, gimnastyczki, przedstawienia świętych, pejzaże i martwe natury. Prace wykonywane ołówkiem, długopisem, niekiedy uzupełniane temperą, ukazują różnorodność jego warsztatu oraz proces kształtowania charakterystycznych form i rozwiązań kompozycyjnych. Rysunek pozostawał dla Nowosielskiego istotnym obszarem eksperymentów formalnych, ściśle związanym z jego działalnością malarską.