Rysunek pochodzi z serii prac na papierze, którą Ślesińska realizowała na początku lat 70. W „Projektach dla architektury" artystka bada granicę między bryłą rzeźbiarską a logiką konstrukcji — formy wyrastają z siebie nawzajem, krzyżują się i przenikają, tworząc struktury o wyraźnie futurystycznym charakterze.
Precyzyjna technika cienkopisu, z gęstą siatką kresek budujących światłocień, nadaje kompozycji rygor projektu inżynierskiego przy jednoczesnej swobodzie wizjonerskiego szkicu. Seria wyrosła z programowego przekonania artystki, że przestrzeń miejska powinna być całościowo komponowana rzeźbiarsko.
Alina Ślesińska kształciła się u Xawerego Dunikowskiego w Krakowie i Mariana Wnuka w Warszawie. Na przełomie lat 50. i 60. stała się pierwszą polską artystką o międzynarodowym zasięgu — wystawiała w Paryżu, Londynie, Wiedniu i Waszyngtonie, realizowała projekty w Brazylii na zaproszenie Oscara Niemeyera i w Ghanie na zaproszenie prezydenta Nkrumaha.
Szwajcarski krytyk Michel Seuphor jako jedyną artystkę z Polski uwzględnił ją w słowniku rzeźby nowoczesnej La sculpture du XXe siècle. Była jedyną kobietą swojego pokolenia tak konsekwentnie wkraczającą w dziedzinę architektury.
Większość jej dorobku uznaje się za zaginioną. Rysunki z serii „Projekty dla architektury" należą dziś do nielicznych zachowanych świadectw jej twórczości. Prace artystki znajdują się obecnie w zbiorach m.in.: Muzeum Narodowego w Warszawie i Krakowie, Musée National d’Art Moderne w Paryżu oraz Rijksmuseum Kröller-Müller w Otterlo.
długopis, papier
29,5 x 41,5 cm
sygn. p.d.: 14.3.72 A.Ślesińska
Rysunek pochodzi z serii prac na papierze, którą Ślesińska realizowała na początku lat 70. W „Projektach dla architektury" artystka bada granicę między bryłą rzeźbiarską a logiką konstrukcji — formy wyrastają z siebie nawzajem, krzyżują się i przenikają, tworząc struktury o wyraźnie futurystycznym charakterze.
Precyzyjna technika cienkopisu, z gęstą siatką kresek budujących światłocień, nadaje kompozycji rygor projektu inżynierskiego przy jednoczesnej swobodzie wizjonerskiego szkicu. Seria wyrosła z programowego przekonania artystki, że przestrzeń miejska powinna być całościowo komponowana rzeźbiarsko.
Alina Ślesińska kształciła się u Xawerego Dunikowskiego w Krakowie i Mariana Wnuka w Warszawie. Na przełomie lat 50. i 60. stała się pierwszą polską artystką o międzynarodowym zasięgu — wystawiała w Paryżu, Londynie, Wiedniu i Waszyngtonie, realizowała projekty w Brazylii na zaproszenie Oscara Niemeyera i w Ghanie na zaproszenie prezydenta Nkrumaha.
Szwajcarski krytyk Michel Seuphor jako jedyną artystkę z Polski uwzględnił ją w słowniku rzeźby nowoczesnej La sculpture du XXe siècle. Była jedyną kobietą swojego pokolenia tak konsekwentnie wkraczającą w dziedzinę architektury.
Większość jej dorobku uznaje się za zaginioną. Rysunki z serii „Projekty dla architektury" należą dziś do nielicznych zachowanych świadectw jej twórczości. Prace artystki znajdują się obecnie w zbiorach m.in.: Muzeum Narodowego w Warszawie i Krakowie, Musée National d’Art Moderne w Paryżu oraz Rijksmuseum Kröller-Müller w Otterlo.