Janusz Kulikowski (ur. 1964) jest polskim malarzem współczesnym, tworzącym przede wszystkim w technice olejnej i akwarelowej. Zainteresowanie sztuką wyniósł z rodzinnego domu — pierwsze doświadczenia zdobywał, obserwując pracę swojego ojca. Już jako młody człowiek malował własne obrazy, jednak początkowo wybrał inną drogę zawodową. Po latach powrócił do swojej największej pasji i na stałe związał życie ze sztuką.
Szczególne miejsce w jego dorobku zajmują przedstawienia klasycznej motoryzacji, historycznego lotnictwa, architektury, portów, stoczni oraz pejzaży miejskich i przemysłowych. Artysta chętnie sięga po motywy niosące pamięć minionych epok — dawne samochody, samoloty, monumentalne okręty oraz konstrukcje techniczne. W jego obrazach nie są one jedynie przedmiotami, lecz pełnoprawnymi bohaterami kompozycji, przywołującymi atmosferę dawnych podróży, osiągnięć inżynierii i zmieniającej się cywilizacji.
Akwarele Janusza Kulikowskiego wyróżniają się ponadprzeciętną szczegółowością oraz niezwykłą precyzją opracowania nawet najmniejszych elementów. Jest to tym bardziej godne uznania, że artysta pracuje na papierze — podłożu wyjątkowo wymagającym, niemal niepozwalającym na późniejsze poprawki. Sama akwarela należy do najtrudniejszych technik malarskich: wymaga pewności gestu, doskonałego wyczucia proporcji oraz pełnej kontroli nad wodą i transparentnym pigmentem.
Pomimo naturalnej lekkości akwareli Kulikowski osiąga stopień detaliczności kojarzony z misternie opracowanym malarstwem realistycznym. Z niezwykłą dokładnością oddaje konstrukcję pojazdów i maszyn, ich elementy mechaniczne, załamania karoserii, połysk metalu oraz odbicia światła. Każdy szczegół pozostaje czytelny, a jednocześnie podporządkowany harmonii całej kompozycji.
Artysta umiejętnie łączy precyzyjny rysunek pierwszoplanowego motywu z bardziej swobodnym, rozświetlonym i miejscami niemal rozpływającym się otoczeniem. Dzięki temu przedstawiane obiekty sprawiają wrażenie niemal trójwymiarowych, podczas gdy obraz zachowuje świeżość, transparentność i szlachetną lekkość właściwą technice akwarelowej.

Prace Janusza Kulikowskiego znajdują się w kolekcjach prywatnych w Polsce i za granicą. Są także prezentowane w galeriach oraz regularnie pojawiają się na polskim rynku aukcyjnym. W archiwach DESA Unicum i Artinfo odnotowano liczne realizacje artysty, zarówno olejne, jak i akwarelowe, poświęcone między innymi motoryzacji i lotnictwu.

„Elegancja minionej epoki”, 2026
Prezentowana akwarela ukazuje zabytkowy samochód o charakterystycznej, smukłej sylwetce i niezwykle reprezentacyjnej linii nadwozia. Pojazd został przedstawiony w efektownym ujęciu trzy czwarte, które pozwala wyeksponować jego monumentalny przód, wysoką osłonę chłodnicy, szeroko rozstawione reflektory oraz imponujące, łukowato poprowadzone błotniki. Nisko przyjęty punkt obserwacji nadaje automobilowi dostojności i sprawia, że przedstawienie nabiera niemal portretowego charakteru.
Artysta z wyjątkową precyzją odtworzył konstrukcję pojazdu: szprychowe koła, bieżnik opon, koło zapasowe, chromowane reflektory, elementy mechaniczne, załamania karoserii oraz odbicia światła na metalowych powierzchniach. Bogactwo szczegółów jest szczególnie imponujące ze względu na niewielki format pracy i zastosowanie wymagającej techniki akwarelowej.
Samochód nie został jednak potraktowany wyłącznie jako obiekt techniczny. W interpretacji Kulikowskiego staje się symbolem elegancji, luksusu oraz kunsztu dawnego rzemiosła — czasów, w których motoryzację postrzegano nie tylko jako osiągnięcie inżynierii, ale również jako dziedzinę sztuki użytkowej.

Kompozycję zbudowano na mocnym kontraście pomiędzy ciemną, połyskującą bryłą samochodu a jasnym, subtelnie lawowanym otoczeniem. Chłodne zielenie, grafity i stalowe błękity karoserii zostały przełamane ciepłymi akcentami brązu oraz czerwieni widocznymi na kołach i detalach konstrukcyjnych. Odbicia na wilgotnej nawierzchni wzmacniają wrażenie przestrzeni i nadają scenie atmosferę chwili następującej tuż po deszczu.
Architektura oraz drzewa w tle zostały potraktowane znacznie swobodniej — za pomocą transparentnych plam, rozmyć i oszczędnych pociągnięć pędzla. Zabieg ten skupia uwagę widza na pojeździe, podczas gdy otoczenie tworzy nastrój spokojnej, eleganckiej alei prowadzącej w stronę historycznej rezydencji.

Największym walorem pracy jest umiejętne połączenie niemal ilustracyjnej precyzji z lekkością i swobodą akwareli. Pomimo wysokiego stopnia realizmu obraz nie traci malarskiej świeżości. Jasne partie papieru, transparentne laserunki i pozostawione niedopowiedzenia równoważą szczegółowo opracowaną bryłę samochodu, nadając całości szlachetność i wizualną lekkość.
Praca zachwyca jakością wykonania, pewnością rysunku oraz mistrzowskim wykorzystaniem możliwości papieru i transparentnego pigmentu. Dopiero przy bliższym oglądzie można w pełni docenić liczbę precyzyjnie opracowanych elementów oraz kunszt niezbędny do stworzenia tak realistycznego, przestrzennego i efektownego przedstawienia w niezwykle wymagającej technice.
Obraz jest również nostalgiczną opowieścią o przemijaniu. Przywołuje atmosferę dawnych podróży i okresu, w którym każdy luksusowy samochód posiadał indywidualny charakter, a jego linia była wynikiem współpracy inżynierów, konstruktorów oraz rzemieślników. Zabytkowy automobil staje się tutaj nośnikiem pamięci — materialnym śladem epoki elegancji, odwagi technicznej i fascynacji postępem.