Obraz przedstawia dynamiczną kompozycję abstrakcyjną o intensywnej kolorystyce i ekspresyjnym geście malarskim. Artysta posługuje się szerokimi, energicznymi pociągnięciami pędzla, nakładając na siebie warstwy barw — zieleni, czerwieni, żółci, błękitu i czerni. Ich układ tworzy wrażenie pulsującego ruchu i rytmu, jakby cała powierzchnia obrazu była w nieustannym napięciu. Dzieło wpisuje się w nurt informelu i taszyzmu, które Lenica rozwijał w latach 50. i 60., łącząc spontaniczność gestu z przemyślaną strukturą kompozycji. Pomimo pozornego chaosu, obraz ujawnia wewnętrzną harmonię, wynikającą z kontrastów barwnych i zrównoważenia kierunków linii. To ekspresyjna manifestacja wolności twórczej i emocjonalnej intensywności, charakterystyczna dla dojrzałej twórczości artysty.