Opisywany:
– Halina Stępień, Maria Liczbińska, „Artyści polscy w środowisku monachijskim w latach 1828–1914”, Krakow 1994, s. 96 (identyfikacja na podstawie tytułu obrazu)
Prezentowany pejzaż autorstwa Aleksandra Świeszewskiego stanowi znakomity przykład twórczości jednego z czołowych polskich pejzażystów drugiej połowy XIX wieku. Artysty silnie związanego ze środowiskiem artystycznym Monachium, gdzie cieszył się uznaniem zarówno publiczności, jak i krytyki. Twórca szczególnie upodobał sobie malarstwo krajobrazowe. „Świeszewskiego kilka małych pejzażów znajduje się tu i owdzie na wystawach; odznaczają się wszystkie siłą koloru i wybornie przeprowadzonym efektem zachodzącego słońca, który to efekt należy do ulubionych przez artystę” (Friedrich Pecht, „Geschichte der Münchener Kunst im 19. Jahrhundert”, München 1888, s. 420–424) Wymownym dowodem sukcesu było nabycie jego obrazu „Krajobraz wiejski z wiatrakiem” przez króla Bawarii Ludwika II w 1881 roku. W poszukiwaniu inspiracji podróżował po Europie – odwiedzając m.in. Włochy, Francję, Szwajcarię oraz Tatry – gdzie tworzył liczne szkice plenerowe, stanowiące podstawę dla późniejszych kompozycji powstających w pracowni. „Wyjechał do Rzymu, gdzie zatrzymał się przez czas dłuższy i gdzie z malarskimi przyborami przewędrował okolicę we wszystkich kierunkach. Temu okresowi zawdzięczamy słoneczne, świetliste pejzaże o jasnym niebie, głębokim błękicie jezior i wspaniale barwnych ogrodach, jak „Tiburiusbäder”, „Lago di Nemi”, „Capri” i „Sorrento”.” (Halina Stępień, Maria Liczbińska, „Artyści polscy w środowisku monachijskim w latach 1828–1914”, Kraków 1994, s. 96)
Kompozycja ukazuje malowniczy widok Jezioro Nemi (il. I) – wulkanicznego akwenu położonego w Górach Albańskich, około 20 kilometrów na południowy wschód od Rzymu. Lustro wody, zamknięte w dawnym kraterze wulkanicznym powstałym przed tysiącami lat. W starożytności brzegi jeziora porastał święty gaj, uznawany za miejsce szczególnego kultu. Rzymianie – a zapewne i wcześniejsze ludy zamieszkujące te tereny – upatrywali w nim rezydencję bogini Diany. Poeci określali jezioro mianem „Speculum Dianae” – „Zwierciadła Diany”, podkreślając jego mistyczny charakter. Jezioro Nemi, będące tematem prac wielu wybitnych twórców, takich jak John Robert Cozens (il. II) czy William Turner (il. III), znalazło również swoje miejsce w twórczości Świeszewskiego, który uchwycił jego ponadczasowe piękno z wyjątkową wrażliwością i malarską finezją.
olej, płótno, 34 × 54 cm
sygn. p. d.: „AS”
Opisywany:
– Halina Stępień, Maria Liczbińska, „Artyści polscy w środowisku monachijskim w latach 1828–1914”, Krakow 1994, s. 96 (identyfikacja na podstawie tytułu obrazu)
Prezentowany pejzaż autorstwa Aleksandra Świeszewskiego stanowi znakomity przykład twórczości jednego z czołowych polskich pejzażystów drugiej połowy XIX wieku. Artysty silnie związanego ze środowiskiem artystycznym Monachium, gdzie cieszył się uznaniem zarówno publiczności, jak i krytyki. Twórca szczególnie upodobał sobie malarstwo krajobrazowe. „Świeszewskiego kilka małych pejzażów znajduje się tu i owdzie na wystawach; odznaczają się wszystkie siłą koloru i wybornie przeprowadzonym efektem zachodzącego słońca, który to efekt należy do ulubionych przez artystę” (Friedrich Pecht, „Geschichte der Münchener Kunst im 19. Jahrhundert”, München 1888, s. 420–424) Wymownym dowodem sukcesu było nabycie jego obrazu „Krajobraz wiejski z wiatrakiem” przez króla Bawarii Ludwika II w 1881 roku. W poszukiwaniu inspiracji podróżował po Europie – odwiedzając m.in. Włochy, Francję, Szwajcarię oraz Tatry – gdzie tworzył liczne szkice plenerowe, stanowiące podstawę dla późniejszych kompozycji powstających w pracowni. „Wyjechał do Rzymu, gdzie zatrzymał się przez czas dłuższy i gdzie z malarskimi przyborami przewędrował okolicę we wszystkich kierunkach. Temu okresowi zawdzięczamy słoneczne, świetliste pejzaże o jasnym niebie, głębokim błękicie jezior i wspaniale barwnych ogrodach, jak „Tiburiusbäder”, „Lago di Nemi”, „Capri” i „Sorrento”.” (Halina Stępień, Maria Liczbińska, „Artyści polscy w środowisku monachijskim w latach 1828–1914”, Kraków 1994, s. 96)
Kompozycja ukazuje malowniczy widok Jezioro Nemi (il. I) – wulkanicznego akwenu położonego w Górach Albańskich, około 20 kilometrów na południowy wschód od Rzymu. Lustro wody, zamknięte w dawnym kraterze wulkanicznym powstałym przed tysiącami lat. W starożytności brzegi jeziora porastał święty gaj, uznawany za miejsce szczególnego kultu. Rzymianie – a zapewne i wcześniejsze ludy zamieszkujące te tereny – upatrywali w nim rezydencję bogini Diany. Poeci określali jezioro mianem „Speculum Dianae” – „Zwierciadła Diany”, podkreślając jego mistyczny charakter. Jezioro Nemi, będące tematem prac wielu wybitnych twórców, takich jak John Robert Cozens (il. II) czy William Turner (il. III), znalazło również swoje miejsce w twórczości Świeszewskiego, który uchwycił jego ponadczasowe piękno z wyjątkową wrażliwością i malarską finezją.