W 1893 roku w monachijskim Glaspalast artysta prezentował obraz pod tytułem Halt! Jego reprodukcja znalazła się w towarzyszącym wystawie katalogu. W tym samym roku „Tygodnik Ilustrowany“ w 201. numerze z 23 października (4 listopada) zamieścił zdjęcie pracowni artysty, w której na sztalugach stoi druga, nieco zmieniona, wersja tej samej kompozycji. Natomiast prezentowane powyżej płótno jest trzecią znaną nam wersją dzieła przedstawiającego konną artylerię.
Jan Rosen należy do grona najważniejszych polskich malarzy batalistycznych drugiej połowy XIX i początku XX w. Jego twórczość koncentrowała się przede wszystkim wokół tematyki wojskowej, ze szczególnym upodobaniem do scen związanych z epoką napoleońską, powstaniem listopadowym oraz historią polskich formacji wojskowych.
Ważne miejsce zajmowały w niej również konie i jeźdźcy, dzięki czemu jego obrazy łączą precyzję historycznego dokumentu z dynamiką sceny batalistycznej. Artysta kształcił się w Monachium, m.in. w prywatnej pracowni Józefa Brandta, a następnie w paryskiej École des Beaux-Arts u Isidore’a Pilsa i Jeana-Léona Gérôme’a. Wszystkie te doświadczenia wpłynęły na jego zamiłowanie do szczegółu, poprawności rysunku oraz efektownego, lecz zarazem starannie przemyślanego komponowania scen.
Artysta wyspecjalizował się w przedstawieniach wojska, konnicy oraz scen inspirowanych historią oręża, tworząc obrazy nacechowane niezwykłą dbałością o szczegół historyczny. Tematem jego prac były przede wszystkim sceny wojskowe, rekonstruowane z tak imponującą precyzją, że sprawiają wrażenie obserwowanych bezpośrednio z natury. W jego kompozycjach można z łatwością odnaleźć szczegóły, które pozwalają rozpoznać określoną formację, epokę czy rodzaj wojsk. Jego zainteresowanie militariami było na tyle głębokie, że posiadał również kolekcję pamiątek historycznych i uzbrojenia.
Stój! jest znakomitym przykładem zamiłowania artysty detalem historycznego umundurowania, uzbrojenia i końskiego rzędu. Sama scena stała się pretekstem do niezwykle wiernego odtworzenia elementów wojskowego wyposażenia, każdego guzika, każdego haftu, każdej sprzączki. Artysta osiągnął w tym zakresie imponującą wiedzę kostiumologiczną i mistrzowską precyzję. Charakterystycznym elementem twórczości Rosena pozostaje również maestria w przedstawianiu koni. Artysta z niezwykłą precyzją potrafił oddać ich anatomię, budowę oraz dynamikę ruchu. W prezentowanej scenie batalistycznej wierzchowce nie są jedynie dopełnieniem przedstawienia, lecz stają się jego równorzędnymi bohaterami, czynnie biorącymi udział w operacji. Ich sylwetki, ukazane z dużą znajomością anatomii i wnikliwością obserwacji, współtworzą atmosferę oraz podkreślają dynamikę całej kompozycji. Połączenie realistycznego studium jeźdźców i koni z nastrojowo potraktowanym pejzażem pozwoliło Rosenowi stworzyć dzieło o dużej sile wyrazu, które jest znakomitym przykładem jego indywidualnego i łatwo rozpoznawalnego stylu.
Porównaj z:
– Illustrirter Katalog der Münchener Jahresausstellung von Kunstwerken aller Nationen im Kgl. Glaspalast, Monachium 1893, s. 69, nr kat 1269, il. nr 30. (Halt!);
– „Tygodnik Ilustrowany“, 1896, Nr 39, s. 757 (rycina na podstawie obrazu);
– Jan Rosen, Stój!, „Tygodnik Ilustrowany“, 1893, Nr 201, s. 296. (fotografia pracowni Jana Rosena).
Jan Rosen (Warszawa 1854 - Warszawa 1936), popularny malarz-batalista, pierwsze lekcje rysunku pobierał już w dzieciństwie - u Henryka Redlicha w Dreźnie i Franciszka Kostrzewskiego w Warszawie. Później, w latach 1872-1874 studiował w Monachium - w Akademii pod kierunkiem Alexandra Strähubera i rzeźbiarza Ferdinanda Bartha oraz w prywatnej pracowni Józefa Brandta, a w latach 1875-1879 w École des Beaux-Arts w Paryżu u Isidora Pilsa i Jean-Léona Gerome’a. Długo przebywał poza krajem, wiele podróżował; mieszkał w Monachium, Paryżu, Lozannie. W roku 1891 został nadwornym malarzem dworu petersburskiego. Do kraju wrócił w roku 1921; początkowo mieszkał na wsi, później w Warszawie i we Lwowie. Wyjeżdżał także do Włoch. Malował przede wszystkim obrazy o tematyce wojskowej, sceny batalistyczne z czasów napoleońskich i powstania listopadowego oraz obrazy rodzajowe z ulubionym motywem jeźdźców i koni.
STÓJ! BATERIA KONNA ARTYLERII GWARDII KRÓLEWSKIEJ Z ROKU 1815-30, 1918
olej, płótno,
76 x 121,5 cm,
sygn. p. d.: J. Rosen 1918
W 1893 roku w monachijskim Glaspalast artysta prezentował obraz pod tytułem Halt! Jego reprodukcja znalazła się w towarzyszącym wystawie katalogu. W tym samym roku „Tygodnik Ilustrowany“ w 201. numerze z 23 października (4 listopada) zamieścił zdjęcie pracowni artysty, w której na sztalugach stoi druga, nieco zmieniona, wersja tej samej kompozycji. Natomiast prezentowane powyżej płótno jest trzecią znaną nam wersją dzieła przedstawiającego konną artylerię.
Jan Rosen należy do grona najważniejszych polskich malarzy batalistycznych drugiej połowy XIX i początku XX w. Jego twórczość koncentrowała się przede wszystkim wokół tematyki wojskowej, ze szczególnym upodobaniem do scen związanych z epoką napoleońską, powstaniem listopadowym oraz historią polskich formacji wojskowych.
Ważne miejsce zajmowały w niej również konie i jeźdźcy, dzięki czemu jego obrazy łączą precyzję historycznego dokumentu z dynamiką sceny batalistycznej. Artysta kształcił się w Monachium, m.in. w prywatnej pracowni Józefa Brandta, a następnie w paryskiej École des Beaux-Arts u Isidore’a Pilsa i Jeana-Léona Gérôme’a. Wszystkie te doświadczenia wpłynęły na jego zamiłowanie do szczegółu, poprawności rysunku oraz efektownego, lecz zarazem starannie przemyślanego komponowania scen.
Artysta wyspecjalizował się w przedstawieniach wojska, konnicy oraz scen inspirowanych historią oręża, tworząc obrazy nacechowane niezwykłą dbałością o szczegół historyczny. Tematem jego prac były przede wszystkim sceny wojskowe, rekonstruowane z tak imponującą precyzją, że sprawiają wrażenie obserwowanych bezpośrednio z natury. W jego kompozycjach można z łatwością odnaleźć szczegóły, które pozwalają rozpoznać określoną formację, epokę czy rodzaj wojsk. Jego zainteresowanie militariami było na tyle głębokie, że posiadał również kolekcję pamiątek historycznych i uzbrojenia.
Stój! jest znakomitym przykładem zamiłowania artysty detalem historycznego umundurowania, uzbrojenia i końskiego rzędu. Sama scena stała się pretekstem do niezwykle wiernego odtworzenia elementów wojskowego wyposażenia, każdego guzika, każdego haftu, każdej sprzączki. Artysta osiągnął w tym zakresie imponującą wiedzę kostiumologiczną i mistrzowską precyzję. Charakterystycznym elementem twórczości Rosena pozostaje również maestria w przedstawianiu koni. Artysta z niezwykłą precyzją potrafił oddać ich anatomię, budowę oraz dynamikę ruchu. W prezentowanej scenie batalistycznej wierzchowce nie są jedynie dopełnieniem przedstawienia, lecz stają się jego równorzędnymi bohaterami, czynnie biorącymi udział w operacji. Ich sylwetki, ukazane z dużą znajomością anatomii i wnikliwością obserwacji, współtworzą atmosferę oraz podkreślają dynamikę całej kompozycji. Połączenie realistycznego studium jeźdźców i koni z nastrojowo potraktowanym pejzażem pozwoliło Rosenowi stworzyć dzieło o dużej sile wyrazu, które jest znakomitym przykładem jego indywidualnego i łatwo rozpoznawalnego stylu.
Porównaj z:
– Illustrirter Katalog der Münchener Jahresausstellung von Kunstwerken aller Nationen im Kgl. Glaspalast, Monachium 1893, s. 69, nr kat 1269, il. nr 30. (Halt!);
– „Tygodnik Ilustrowany“, 1896, Nr 39, s. 757 (rycina na podstawie obrazu);
– Jan Rosen, Stój!, „Tygodnik Ilustrowany“, 1893, Nr 201, s. 296. (fotografia pracowni Jana Rosena).
Jan Rosen (Warszawa 1854 - Warszawa 1936), popularny malarz-batalista, pierwsze lekcje rysunku pobierał już w dzieciństwie - u Henryka Redlicha w Dreźnie i Franciszka Kostrzewskiego w Warszawie. Później, w latach 1872-1874 studiował w Monachium - w Akademii pod kierunkiem Alexandra Strähubera i rzeźbiarza Ferdinanda Bartha oraz w prywatnej pracowni Józefa Brandta, a w latach 1875-1879 w École des Beaux-Arts w Paryżu u Isidora Pilsa i Jean-Léona Gerome’a. Długo przebywał poza krajem, wiele podróżował; mieszkał w Monachium, Paryżu, Lozannie. W roku 1891 został nadwornym malarzem dworu petersburskiego. Do kraju wrócił w roku 1921; początkowo mieszkał na wsi, później w Warszawie i we Lwowie. Wyjeżdżał także do Włoch. Malował przede wszystkim obrazy o tematyce wojskowej, sceny batalistyczne z czasów napoleońskich i powstania listopadowego oraz obrazy rodzajowe z ulubionym motywem jeźdźców i koni.