Referencje - A. Blondel, Tamara de Lempicka, Catalogue raisonné, 1921-1979, Lausanne, 1999, no. B.105, p. 183
Praca przedstawia Artystkę z córką Marie‑Christine zwaną Kizette, która o swojej matce opowiadała tak:
„Kierowała się swoimi regułami, a były to reguły lat dwudziestych. Interesowali ją jedynie ludzie, których nazywała «najlepszymi» — arystokracja, bogacze i elita intelektualna. Jak każdy utalentowany człowiek, matka była przekonana, że należy się jej wszystko, co może dać świat — czymś naturalnym były dla niej spotkania z ludźmi, którzy mogli okazać pomoc lub przyczynić się do rozwoju jej ego. Żyła na Rive Gauche, gdzie obowiązkowo mieszkali artyści, i nie znosiła wszystkiego, co mieszczańskie, przeciętne lub «ładne». Nosiła jedynie luksusowe ubrania, chcąc olśnić publiczność i wytworzyć aurę tajemnicy wokół swojej przeszłości, wieku, życia w Polsce i Rosji, a nawet wokół swojej rodziny. Polska dziewczyna z dobrego domu, małoletnia panna młoda, emigrantka, młodziutka matka — wszystkie te figury niczym parawany z garderoby diwy obaliło jej malarstwo. W ich miejsce pojawiło się nowoczesne, fascynujące, wyrafinowane, a nawet dekadenckie piękno ze słynnego autoportretu, który wkrótce potem namalowała na okładkę modowego czasopisma «Die Dame». «Żyję na marginesie społeczeństwa — mawiała Tamara — dla takich jak ja powszechne zasady nie obowiązują». Od samego początku jedynym celem mojej matki był styl”.
Literatura:
T. de Lempicka, Annotated Photo Albums, Houston, 1923, no. 63. (ilustrated)
K. de Lempicka-Foxhall & C.L. Phillips, Passion by Design, the Arts and Times of Tamara de Lempicka, New York, 1987, p. 110 (illustrated).
E. Thormann, Tamara de Lempicka, Kunstkritik und Künstlerinnen in Paris, Berlin, 1993, no. 58 (illustrated p. 189).
Tamara Łempicka - polska artystka o światowej renomie, ikona art deco i dwudziestolecia międzywojennego. Wczesną młodość spędziła Warszawie (gdzie się urodziła), w Szwajcarii (gdzie uczęszczała do szkoły z internatem) oraz Petersburgu (gdzie poznała swojego pierwszego męża Tadeusza Łempickiego). W tym okresie poznała Włochy a wraz z nimi renesansowych mistrzów stanowiących niewyczerpane źródło inspiracji. W 1918 roku wprowadziła się do Paryża. W stolicy Francji rozpoczęła studia malarskie i odkryła kubizm który stał się sztandarowym elementem jej twórczości. Wraz wybuchem drugiej wojny światowej przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych by następnie resztę życia spędzić w Meksyku. Tam też została “pochowana”, zgodnie z ostatnią wolą artystki jej prochy rozsypane zostały przy wulkanie Popocatepetl.
„Malowałam królów i prostytutki. Maluje tych, którzy są dla mnie inspirujący i powodują, że czuje wibracje.”
Giclee, papier welinowy Arches, 77 x 60 cm w świetle oprawy; oprawiona w ramę oraz w podwójne passe – partout ze złotymi sliperami
Sygn. z płyty p.d. „LEMPICKA”
Wydawca - Felix Rosenstiel's Widow & Son.
Referencje - A. Blondel, Tamara de Lempicka, Catalogue raisonné, 1921-1979, Lausanne, 1999, no. B.105, p. 183
Praca przedstawia Artystkę z córką Marie‑Christine zwaną Kizette, która o swojej matce opowiadała tak:
„Kierowała się swoimi regułami, a były to reguły lat dwudziestych. Interesowali ją jedynie ludzie, których nazywała «najlepszymi» — arystokracja, bogacze i elita intelektualna. Jak każdy utalentowany człowiek, matka była przekonana, że należy się jej wszystko, co może dać świat — czymś naturalnym były dla niej spotkania z ludźmi, którzy mogli okazać pomoc lub przyczynić się do rozwoju jej ego. Żyła na Rive Gauche, gdzie obowiązkowo mieszkali artyści, i nie znosiła wszystkiego, co mieszczańskie, przeciętne lub «ładne». Nosiła jedynie luksusowe ubrania, chcąc olśnić publiczność i wytworzyć aurę tajemnicy wokół swojej przeszłości, wieku, życia w Polsce i Rosji, a nawet wokół swojej rodziny. Polska dziewczyna z dobrego domu, małoletnia panna młoda, emigrantka, młodziutka matka — wszystkie te figury niczym parawany z garderoby diwy obaliło jej malarstwo. W ich miejsce pojawiło się nowoczesne, fascynujące, wyrafinowane, a nawet dekadenckie piękno ze słynnego autoportretu, który wkrótce potem namalowała na okładkę modowego czasopisma «Die Dame». «Żyję na marginesie społeczeństwa — mawiała Tamara — dla takich jak ja powszechne zasady nie obowiązują». Od samego początku jedynym celem mojej matki był styl”.
Literatura:
T. de Lempicka, Annotated Photo Albums, Houston, 1923, no. 63. (ilustrated)
K. de Lempicka-Foxhall & C.L. Phillips, Passion by Design, the Arts and Times of Tamara de Lempicka, New York, 1987, p. 110 (illustrated).
E. Thormann, Tamara de Lempicka, Kunstkritik und Künstlerinnen in Paris, Berlin, 1993, no. 58 (illustrated p. 189).
Tamara Łempicka - polska artystka o światowej renomie, ikona art deco i dwudziestolecia międzywojennego. Wczesną młodość spędziła Warszawie (gdzie się urodziła), w Szwajcarii (gdzie uczęszczała do szkoły z internatem) oraz Petersburgu (gdzie poznała swojego pierwszego męża Tadeusza Łempickiego). W tym okresie poznała Włochy a wraz z nimi renesansowych mistrzów stanowiących niewyczerpane źródło inspiracji. W 1918 roku wprowadziła się do Paryża. W stolicy Francji rozpoczęła studia malarskie i odkryła kubizm który stał się sztandarowym elementem jej twórczości. Wraz wybuchem drugiej wojny światowej przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych by następnie resztę życia spędzić w Meksyku. Tam też została “pochowana”, zgodnie z ostatnią wolą artystki jej prochy rozsypane zostały przy wulkanie Popocatepetl.
„Malowałam królów i prostytutki. Maluje tych, którzy są dla mnie inspirujący i powodują, że czuje wibracje.”