Martwe natury, szczególnie te powstałe w latach 30. XX wieku, zajmują istotne miejsce w dorobku artystycznym Kazimierza Sichulskiego. Ten etap twórczości ukazuje dojrzałość artysty, jego subtelne wyczucie formy i koloru – pracę nad strukturą przedmiotów i ich wzajemnych relacjach barwnych. W owym czasie artysta był w pełni ukształtowanym malarzem i profesorem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Kompozycje z lat 30. są zazwyczaj zwarte i przemyślane. Przedmioty – naczynia, dzbany, misy, owoce, kwiaty – układane są na stołach lub komodach, często na tle luster, których zadaniem jest budowanie głębi.
W porównaniu z wcześniejszym okresem twórczości, w którym dominowała żywa, kontrastowa kolorystyka, martwe natury z lat 30. cechuje tonacja bardziej stonowana. Pojawiają się brązy, ochry, zgaszone zielenie i czerwienie. Kolor buduje przestrzeń i modeluje formę a światło jest zawsze miękkie i rozproszone. Sichulski nie tworzy ostrych kontrastów światłocieniowych, ponieważ światło nie pochodzi z jednego źródła, lecz równomiernie przenika całą przestrzeń obrazu.
Sichulski w latach 30. tworzył swoje dzieła z dużą swobodą wykorzystując różne techniki. Prezentowana martwa natura powstała przy jednoczesnym użyciu tempery, oleju i kredek. Zamaszystymi pociągnięciami pędzla artysta zbudował zróżnicowaną powierzchnię. Faktura współgra z charakterem przedstawianych przedmiotów. Tkaniny, podobnie jak ceramika są matowe, natomiast dzban i politura konsoli, na której artysta rozłożył swoją kompozycję, wyraźnie połyskują. Podobnie jędrność pomidorów oddana jest nie tylko kolorem, lecz także sposobem prowadzenia farby. Nasza Martwa natura prezentuje biegłość warsztatową artysty i świadomie, syntetyczną, momentami wręcz uproszczoną formę. To efekt doświadczenia artysty, który nie przypadkowo posługiwał się skrótem tworząc lapidarne kompozycje.
Martwe natury z lat 30. stanowią ważne dopełnienie dorobku Sichulskiego ukazując go jako w pełni dojrzałego artystę. Ten etap twórczości dowodzi, że nie był jedynie malarzem tematu, lecz przede wszystkim malarzem koloru i formy. Jego martwe natury wpisują się w nurt międzywojennego malarstwa polskiego, w którym klasyczna tematyka służyła artystom do poszukiwań nowoczesnego stylu udowadniając, że nawet w najprostszych przedmiotach codzienności kryje się bogactwo malarskich możliwości.


Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
- Katalog wystawy prac Kazimierza Sichulskiego, Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych, Kraków XII 1934, s. 13, nr kat. 687 [Owoce i dalje].

Kazimierz Sichulski kształcił się w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem J. Mehoffera, L.Wyczółkowskiego i S. Wyspiańskiego. Jeszcze w czasie studiów odbył dłuższą podróż po Europie - był we Włoszech, w Paryżu i w Wiedniu. W r. 1904 współnie z F. Pautschem i W. Jarockim po raz pierwszy wyjechał na Huculszczyznę. Odtąd, przez lata, naczelnym tematem jego obrazów były sceny rodzajowe ukazujące malowniczość huculskich strojów, zwyczajów i obrzędów. Po studiach stale mieszkał we Lwowie. W czasie I wojny światowej walczył w Legionach, brał też udział w obronie Lwowa. W dwudziestoleciu międzywojennym nauczał rysunku i malarstwa w lwowskiej Szkole Przemysłowej; od r. 1930 był profesorem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jego wcześniejsze prace odznaczają się dekoracyjnością, secesyjną stylizacją i wyrazistą linią, która z czasem zanika na rzecz niespokojnych, postrzępionych form. Artysta był także projektantem witraży, tkanin i plakatów. Zajmował się ilustratorstwem.