Szczepan Grzeszczyk (1901 – 1967) polski pilot, konstruktor lotniczy, pionier szybownictwa oraz działacz sportów lotniczych, uznawany za jednego z twórców i głównych organizatorów rozwoju szybownictwa w Polsce. Jako młody człowiek brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po maturze podjął studia na Politechnice Warszawskiej, a następnie Lwowskiej, gdzie rozwinął swoje zainteresowania lotnictwem i działalnością organizacyjną w środowisku akademickim.
Od końca lat 20. XX wieku odegrał kluczową rolę w narodzinach polskiego szybownictwa. Organizował pierwsze wyprawy szybowcowe, zakładał ośrodki szkoleniowe (m.in. w Bezmiechowej) i był pierwszym w Polsce instruktorem szybowcowym. Ustanowił liczne krajowe rekordy lotów, a jego działalność przyczyniła się do dynamicznego rozwoju tej dziedziny.
Był także konstruktorem szybowców – projektował nowoczesne jak na swoje czasy konstrukcje oznaczone symbolem „SG”, na których ustanawiano rekordy sportowe. Równolegle rozwijał karierę pilota samolotowego, uczestnicząc w zawodach krajowych i międzynarodowych, m.in. w prestiżowych konkursach lotniczych lat 30.
Od 1936 roku pracował w Państwowych Zakładach Lotniczych, gdzie pełnił funkcje kierownicze i uczestniczył w pracach nad najważniejszymi polskimi konstrukcjami lotniczymi okresu międzywojennego (m.in. PZL.37 „Łoś”). Do wybuchu II wojny światowej pilotował łącznie ponad sto typów statków powietrznych.
Po 1939 roku przedostał się na Zachód, służąc w strukturach Polskich Sił Powietrznych we Francji i Wielkiej Brytanii, gdzie zajmował się m.in. pracą techniczną i szkoleniową.
Od 5 x7 do 9 x 14 cm
część opisanych. m.in. 34 eskadra samoloty potez25 na manewrach w Gnieźnie; szybowiec przejściowy CW, szybowiec szkolny CW-III, Maria Younga-Miculska, szybowiec Sokół, rozbity samolot 111 eskadry myśliwskiej, Szczepan Grzeszczyk
Szczepan Grzeszczyk (1901 – 1967) polski pilot, konstruktor lotniczy, pionier szybownictwa oraz działacz sportów lotniczych, uznawany za jednego z twórców i głównych organizatorów rozwoju szybownictwa w Polsce. Jako młody człowiek brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po maturze podjął studia na Politechnice Warszawskiej, a następnie Lwowskiej, gdzie rozwinął swoje zainteresowania lotnictwem i działalnością organizacyjną w środowisku akademickim.
Od końca lat 20. XX wieku odegrał kluczową rolę w narodzinach polskiego szybownictwa. Organizował pierwsze wyprawy szybowcowe, zakładał ośrodki szkoleniowe (m.in. w Bezmiechowej) i był pierwszym w Polsce instruktorem szybowcowym. Ustanowił liczne krajowe rekordy lotów, a jego działalność przyczyniła się do dynamicznego rozwoju tej dziedziny.
Był także konstruktorem szybowców – projektował nowoczesne jak na swoje czasy konstrukcje oznaczone symbolem „SG”, na których ustanawiano rekordy sportowe. Równolegle rozwijał karierę pilota samolotowego, uczestnicząc w zawodach krajowych i międzynarodowych, m.in. w prestiżowych konkursach lotniczych lat 30.
Od 1936 roku pracował w Państwowych Zakładach Lotniczych, gdzie pełnił funkcje kierownicze i uczestniczył w pracach nad najważniejszymi polskimi konstrukcjami lotniczymi okresu międzywojennego (m.in. PZL.37 „Łoś”). Do wybuchu II wojny światowej pilotował łącznie ponad sto typów statków powietrznych.
Po 1939 roku przedostał się na Zachód, służąc w strukturach Polskich Sił Powietrznych we Francji i Wielkiej Brytanii, gdzie zajmował się m.in. pracą techniczną i szkoleniową.