Monumentalny portret Bronisławy, żony Rafała, stanowi znakomite świadectwo dojrzałej twórczości Jacka Malczewskiego. W dziele tym charakterystyczny dla ojca polskiego symbolizmu uniwersalizm artystyczny w subtelny sposób splata się z historią rodzinną artysty.
Prezentowany portret powstał w roku 1920, na rok przed przyjściem na świat córki Bronisławy i Rafała. Na obrazie Jacek Malczewski przedstawił synową w ujęciu frontalnym, na tle bujnego, zielonego pejzażu. Jej twarz – delikatnie modelowana światłem – ma lekko zamyślony, nieco melancholijny wyraz. Uwagę zwracają miękkie, rozmyte kontury oraz subtelna kolorystyka. Artysta skupił się na partii twarzy, gdzie pojawiają się odcienie różu i fioletu, kierując wzrok widza wprost na uważnie wpatrzone w niego oczy modelki. Kobieta ubrana jest w jasną, luźną suknię, która zdaje się niemal stapiać z otoczeniem, stając się jego częścią. W charakterystyczny dla malarza sposób twarz nie jest tylko odwzorowaniem fizjonomii, lecz ukazuje zadumę, a wręcz pewną melancholię, co czyni Portret Bronisławy pięknym przykładem sztuki portretowej Jacka Malczewskiego.
Twórczość ojca polskiego symbolizmu jest nierozerwalnie związana z motywem kobiecym, który w jego uniwersum malarskim rzadko pełnił wyłącznie funkcję dekoracyjną. Kobieta u Malczewskiego to przede wszystkim uosobienie skomplikowanych treści symbolicznych, pośredniczka między światem realnym a sferą ducha, pragnień i przeczuć. Wizerunki bliskich artysty – w tym synowej Bronisławy – zyskują na jego płótnach głęboki wymiar psychologiczny i liryczny.
Poprzez mistrzowskie, nowatorskie operowanie kolorem, w którym chłodne fiolety i gorączkowe róże budują intymną, niemal mistyczną aurę, Malczewski oddaje nie tylko fizyczne rysy, ale przede wszystkim stan duszy portretowanej. W młodopolskiej tradycji, silnie rezonującej w tym dziele, stopienie sylwetki z pulsującym życiem, zielonym krajobrazem podkreśla organiczny związek człowieka z naturą, intuicją i tajemnicą istnienia. To wybitne, dojrzałe warsztatowo dzieło o ogromnym ładunku emocjonalnym, stanowi niezwykle interesującą pozycję o najwyższych walorach kolekcjonerskich.
Jacek Malczewski (Radom 1854 - Kraków 1929) - wybitny przedstawiciel malarstwa polskiego modernizmu, studia artystyczne rozpoczął w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, gdzie w latach 1872-1875 uczył się pod kierunkiem Feliksa Szynalewskiego, Władysława Łuszczkiewicza i Jana Matejki, do którego pracowni uczęszczał ponownie w latach 1877-1879. Następnie kształcił się w Paryskiej École des Beaux Arts u E. Lehmanna (1876-1877).
W 1880 podróżował do Włoch. W 1884-1885 wziął udział – jako rysownik – w naukowej ekspedycji Karola Lanckorońskiego do Pamfilii i Pizydii w Małej Azji. Wówczas był także w Grecji i we Włoszech. W latach 1885-1886 przebywał przez kilka miesięcy w Monachium. Po powrocie zamieszkał na stałe w Krakowie, skąd wyjeżdżał jeszcze do Monachium i do Włoch. W 1896-1900 uczył w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, a w latach 1911-1922 był profesorem i dwukrotnie rektorem krakowskiej Akademii. Lata 1914-1915 spędził w Wiedniu, w 1916 wrócił do Krakowa. W ostatnich latach życia przebywał głównie w Lusławicach i Charzewicach k. Zakliczyna. Był współzałożycielem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” (1897) oraz członkiem grupy „Zero” (1908).
We wczesnym okresie twórczości malował portrety, sceny rodzajowe i – przede wszystkim – obrazy o tematach związanych z martyrologią Polaków po powstaniu styczniowym (Śmierć Ellenai, Niedziela w kopalni, Na etapie, Wigilia na Syberii). Później, od lat dziewięćdziesiątych XIX wieku tworzył obrazy o treściach symbolicznych z przenikającymi się wątkami patriotycznymi, biblijnymi, baśniowymi, literackimi i alegoryczno-fantastycznymi.
olej, deski klejone wzmocnione dwiema szpongami
60 x 66 cm,
sygn. wzdłuż prawej krawędzi: J. Malczewski 1920
Monumentalny portret Bronisławy, żony Rafała, stanowi znakomite świadectwo dojrzałej twórczości Jacka Malczewskiego. W dziele tym charakterystyczny dla ojca polskiego symbolizmu uniwersalizm artystyczny w subtelny sposób splata się z historią rodzinną artysty.
Prezentowany portret powstał w roku 1920, na rok przed przyjściem na świat córki Bronisławy i Rafała. Na obrazie Jacek Malczewski przedstawił synową w ujęciu frontalnym, na tle bujnego, zielonego pejzażu. Jej twarz – delikatnie modelowana światłem – ma lekko zamyślony, nieco melancholijny wyraz. Uwagę zwracają miękkie, rozmyte kontury oraz subtelna kolorystyka. Artysta skupił się na partii twarzy, gdzie pojawiają się odcienie różu i fioletu, kierując wzrok widza wprost na uważnie wpatrzone w niego oczy modelki. Kobieta ubrana jest w jasną, luźną suknię, która zdaje się niemal stapiać z otoczeniem, stając się jego częścią. W charakterystyczny dla malarza sposób twarz nie jest tylko odwzorowaniem fizjonomii, lecz ukazuje zadumę, a wręcz pewną melancholię, co czyni Portret Bronisławy pięknym przykładem sztuki portretowej Jacka Malczewskiego.
Twórczość ojca polskiego symbolizmu jest nierozerwalnie związana z motywem kobiecym, który w jego uniwersum malarskim rzadko pełnił wyłącznie funkcję dekoracyjną. Kobieta u Malczewskiego to przede wszystkim uosobienie skomplikowanych treści symbolicznych, pośredniczka między światem realnym a sferą ducha, pragnień i przeczuć. Wizerunki bliskich artysty – w tym synowej Bronisławy – zyskują na jego płótnach głęboki wymiar psychologiczny i liryczny.
Poprzez mistrzowskie, nowatorskie operowanie kolorem, w którym chłodne fiolety i gorączkowe róże budują intymną, niemal mistyczną aurę, Malczewski oddaje nie tylko fizyczne rysy, ale przede wszystkim stan duszy portretowanej. W młodopolskiej tradycji, silnie rezonującej w tym dziele, stopienie sylwetki z pulsującym życiem, zielonym krajobrazem podkreśla organiczny związek człowieka z naturą, intuicją i tajemnicą istnienia. To wybitne, dojrzałe warsztatowo dzieło o ogromnym ładunku emocjonalnym, stanowi niezwykle interesującą pozycję o najwyższych walorach kolekcjonerskich.
Jacek Malczewski (Radom 1854 - Kraków 1929) - wybitny przedstawiciel malarstwa polskiego modernizmu, studia artystyczne rozpoczął w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, gdzie w latach 1872-1875 uczył się pod kierunkiem Feliksa Szynalewskiego, Władysława Łuszczkiewicza i Jana Matejki, do którego pracowni uczęszczał ponownie w latach 1877-1879. Następnie kształcił się w Paryskiej École des Beaux Arts u E. Lehmanna (1876-1877).
W 1880 podróżował do Włoch. W 1884-1885 wziął udział – jako rysownik – w naukowej ekspedycji Karola Lanckorońskiego do Pamfilii i Pizydii w Małej Azji. Wówczas był także w Grecji i we Włoszech. W latach 1885-1886 przebywał przez kilka miesięcy w Monachium. Po powrocie zamieszkał na stałe w Krakowie, skąd wyjeżdżał jeszcze do Monachium i do Włoch. W 1896-1900 uczył w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, a w latach 1911-1922 był profesorem i dwukrotnie rektorem krakowskiej Akademii. Lata 1914-1915 spędził w Wiedniu, w 1916 wrócił do Krakowa. W ostatnich latach życia przebywał głównie w Lusławicach i Charzewicach k. Zakliczyna. Był współzałożycielem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” (1897) oraz członkiem grupy „Zero” (1908).
We wczesnym okresie twórczości malował portrety, sceny rodzajowe i – przede wszystkim – obrazy o tematach związanych z martyrologią Polaków po powstaniu styczniowym (Śmierć Ellenai, Niedziela w kopalni, Na etapie, Wigilia na Syberii). Później, od lat dziewięćdziesiątych XIX wieku tworzył obrazy o treściach symbolicznych z przenikającymi się wątkami patriotycznymi, biblijnymi, baśniowymi, literackimi i alegoryczno-fantastycznymi.