Stanisław Gałek, silnie związany z Podhalem, z polskiego pejzażu górskiego uczynił jeden z najważniejszych tematów swojej twórczości. Jego obrazy z pierwszych dekad XX stulecia są nie tylko zapisem fascynacji naturą, lecz także wyrazem modernistycznych poszukiwań formalnych. W twórczości Gałka pejzaż górski nie jest jedynie wiernym odwzorowaniem topografii, lecz przestrzenią wewnętrznych przeżyć. Artysta nie koncentruje się na drobiazgowym odwzorowaniu rzeczywistości, lecz na oddaniu nastroju, zmienności światła i potęgi polskich gór, czego Jesienne mgły są znakomitym przykładem.
Artysta operuje stonowaną paletą barw, w której dominują szarości i brązy. Jedynie niewielki fragment płycizny stawu, przykuwa wzrok widza morskim turkusem. Miękkie pociągnięcia pędzla i subtelne przejścia tonalne budują kontrast między cięższą materią ziemi a lekkością powietrza, wzmacniając wrażenie przestrzeni. Mgły, podnoszące się znad tafli wody świadczą o zmienności pogody w górach. Natomiast odbijające się od nich miękkie, rozproszone światło, nadaje całej scenie niemal metafizycznego wyrazu. Płótno przepełnione jest ciszą i skupieniem, otwierając przed widzem przestrzeń do kontemplacji majestatu i harmonii natury.
Jesienne mgły wpisują się w nurt sztuki podhalańskiej, rozwijającej się w środowisku artystów związanych z Zakopanem. Prezentują indywidualny styl Stanisława Gałka – mniej dekoracyjny niż u niektórych twórców Młodej Polski, bardziej skupiony na sile nastrojowości. Prezentowane płótno jest nośnikiem obserwację natury z głębokim przeżyciem malarskim.


Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
- Nieustająca Wystawa Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, Kraków styczeń - luty 1910, s. 10, nr kat. 61;
- „Krytyka”, miesięcznik społeczny, naukowy i literacki, Kraków 1910, zeszyt II, s. 136;
- Sprawozdanie Dyrekcyi Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie z Czynności za Rok 1910, Kraków 1911, s. 13, nr 185 (Jesienne mgły).

Stanisław Gałek – malarz i rzeźbiarz, znany przede wszystkim jako pejzażysta tatrzański – początkowo uczył się w Szkole Zawodowej Przemysłu Drzewnego w Zakopanem, gdzie później – w latach 1896-1899 – sam nauczał rysunków jako asystent Edgara Kovátsa. W latach 1899-1900 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Jana Stanisławskiego i Jacka Malczewskiego. Następnie, po 1900 kształcił się jeszcze w Königliche Kunstgewerbeschule w Monachium i w École Nationale des Beaux-Arts w Paryżu u Jeana Léona Gérôme’a. Po powrocie do kraju zamieszkał w Zakopanem. W roku 1910 podróżował do Włoch (pejzaże z Capri) i na Krym. W latach 1912-1916 nauczał w Szkole Zawodowej Kołomyi, a w 1916-1931 w Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem. Należał do towarzystwa „Sztuka Podhalańska”, od 1925 był członkiem TZSP w Warszawie. Od roku 1900 pokazywał swoje prace na licznych wystawach, m.in. wielokrotnie w TPSP w Krakowie i we Lwowie, w TZSP w Warszawie (stale od 1907), w Poznaniu (udział w Powszechnej Wystawie krajowej 1929 r.). Wystawiał też za granicą w Wiedniu, Berlinie (1910) i Budapeszcie (1930). Po II wojnie światowej uczestniczył w wystawach ZPAP w Zakopanem; w roku 1960 miał tam wystawę jubileuszową. Gałek, uważany za jednego z najlepszych malarzy Tatr, cieszył się dużą popularnością. Jego szczególnie ulubionym rejonem było otoczenie Morskiego Oka. Malował także widoki nadmorskie, sceny rodzajowe i portrety. Projektował kilimy dla zakopiańskiego stowarzyszenia „Kilim”.

♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).