Stryowski wielokrotnie powracał w swojej twórczości do motywu flisaków. Podczas swojego pobytu w Nadrenii oraz Holandii zainspirowany został tamtejszymi spławami drewna i towaru. Niezwykle malownicze wydawały mu się nadrzeczne tereny, obładowane łodzie oraz pracujący przy nich ludzie. Po powrocie odnalazł podobną inspirację w lokalnej społeczności, przenosząc na płótno to, co udało mu się zaobserwować u ujścia Wisły wśród polskich flisaków. Szczególną uwagę w swoich pracach poświęcał jednak nie wykonywanej przez nich pracy, a odpoczynkowi po niej. To właśnie dzięki wielofiguralnym scenom przy wieczornym ognisku udało mu się ująć całe spektrum barwnej kultury flisackiej, społeczności niezwykle autentycznej w swojej prostocie.

Prezentowana w katalogu praca jest tego doskonałym przykładem. Artysta w niezwykle prosty, naturalistyczny sposób oddaje to, czym w wolnych chwilach zajmowali się flisacy. Część z nich wygrzewa się w blasku płomieni, wsłuchując się w grę na skrzypcach oraz obserwując tańczących obok towarzyszy. Inni zajmują się sprawami bardziej przyziemnymi, jak wieczorna kąpiel. Autor każdej grupie nadał własny charakter, tworząc z nich odrębne części kompozycji. Każda z postaci ma swoje indywidualne cechy, swoją osobowość. Mimo tego podziału, Stryowskiemu udaje się oddać więź i wspólnotę łączącą wszystkie z przedstawionych na obrazie postaci. Artysta był doskonałym obserwatorem, z łatwością przenosił na płótno to, co widział, nie tylko z dokumentalistyczną dokładnością, ale równocześnie oddając ducha przedstawianej chwili. Widz ma wrażenie, że jest świadkiem dziejącej się na jego oczach sceny, niemalże słyszy brzmienie skrzypiec, czy czuje ciepło palącego się ogniska. Nie ulega wątpliwości, że jest to jeden z najlepszych obrazów artysty o tej tematyce.