Otto Eduard Pippel (1878–1960) urodził się i wychował w Łodzi, choć historia sztuki zalicza go dziś do grona najważniejszych przedstawicieli późnego impresjonizmu w południowych Niemczech. Wykształcenie zdobywał w Strasburgu, Karlsruhe i Dreźnie, po czym na stałe osiadł w podmonachijskim Planegg. To właśnie pejzaże przyniosły mu największe uznanie – malował je swobodnym, często impastowym gestem, który pozwalał mu uchwycić ulotność światła i zmienny nastrój przedstawianego miejsca.

W tym górskim widoku Pippel zestawia ze sobą dwa żywioły malarskie: rozświetloną, niemal bezcielesną partię szczytów i gęstą, materialną fakturę pierwszego planu. Monumentalny masyw, którego skaliste partie rozpuszczają się w jasnej, świetlistej atmosferze, kontrastuje z ciemniejszym pasem drzew i nasyconą barwnie partią pierwszego planu. Artysta buduje krajobraz krótkimi, energicznymi pociągnięciami pędzla, nakładając farbę grubą warstwą, dzięki temu powierzchnia obrazu zyskuje niemal reliefową, dotykalną fakturę.