Już trzeci raz biorę udział w projekcie Spragnieni Piękna. Tym razem punktem wyjścia są obiekty z pracowni Pani Jurek, której twórczość znam i cenię sobie od dawna. Modularne, wysublimowane ceramiczne “podobrazia” uznałem za wprost idealne do przeprowadzenia interwencji, od razu też pomyślałem o potencjalnych opartowych igraszkach jakimi można by poddać ich powierzchnię wykorzystując mobilny charakter artefaktu. Niespodzianką był kontrapunkt w postaci hasła Bestiariusz – bardzo atrakcyjnego samego w sobie, lecz w pierwszej chwili wydającego się stać w opozycji do matematycznie doskonałej, wymagającej raczej rygoru niż rozpasania natury tych form. Wątpliwości te rozwiały się jednak szybko – połączenie mojej predylekcji do poszukiwań w obrębie abstrakcji geometrycznej i lubości dla monstrualiów stało się interesującym wzywaniem.
Początkowo zaprojektowałem szereg wielobarwnych, pulsujących gradientów jednak po spotkaniu z mistrzynią szkliw i wysokich temperatur uświadomiłem sobie, że osiągnięcie pierwotnie zaplanowanego efektu wymagałoby zrezygnowania z technologii ceramicznych na rzecz polichromii a że za najatrakcyjniejsze w tej przygodzie uważam nawiązanie bezpośredniego dialogu/współpracy z twórcami oryginału zdecydowałem się zredukować gamę i poziom komplikacji wzoru tak aby osiągalny był w ramach naturalnej dla studia Pani Jurek metody pracy. W efekcie powstał obiekt prosty a zarazem bestialsko soczysty, będący Pochwałą Tropików: Krainy Jadowitych Węży, Monstrualnych Aligatorów, Strzelistych Bambusów i Dojrzewających Bananów. Mam nadzieję, że przyjemnie ożywi przestrzeń w której umieści go jego przyszły właściciel – przyjmuje On do swego domu powidok kreatur z amazońskiej dżungli. W zależności od nastroju może dowolnie manipulować ilością, wpatrujących się weń pożądliwie, przekrwionych ślepi.
Maurycy Gomulicki (ur. 1969 r.), artysta, projektant, fotograf, kolekcjoner i antropolog kultury popularnej. Hedonista konsekwentnie propagujący Kulturę Rozkoszy. Ukończył Wydział Grafiki warszawskiej ASP (dyplom z grafiki warsztatowej z aneksem malarskim). Studia kontynuował na Universitat de Barcelona, w Nuova Accademia di Belle Arti w Mediolanie oraz w Centro Multimedia del Centro Nacional de las Artes w Meksyku. W latach dziewięćdziesiątych prowadził w miesięczniku "Machina" autorską rubrykę "Rzecz Kultowa", przeniesioną później pod nazwą "Od rzeczy" na łamy magazynu "Fluid". Był konsultantem i współautorem projektu "ABCDF – słownik wizualny Miasta Meksyk" (2000-2002). Jest głównym autorem wizerunku graficznego i architektonicznego sieci sex shopów "Love Store" (Meksyk 2005). Szerokiej publiczności dał się poznać dzięki multidyscyplinarnemu projektowi "Pink Not Dead!" (Garash Galeria, Mexico City / CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2006). Opublikował cztery albumy fotograficzne: "Fúnebre" (wspólnie z Jeronimo Hagermanem, Editorial Diamantina, 2006), "W-wa" (Fundacja Bęc Zmiana, 2007), "Minimal Fetish" (Leto, 2010) i "Dziary" (Zachęta, 2018). W wielu ze swoich projektów podejmuje dialog z erotyką i pornografią – w tym wypadku warto wymienić´ choćby zrealizowany w warszawskiej Zachęcie mural Fertilty Pop (2008) czy serię kolaży pod wspólnym tytułem Pussy Mandala (2008-9). Intensywny kolor, eksplorowany tak w swoim potencjale witalnym jak w wymiarze socjo-kulturowym, jest istotnym elementem w jego twórczości.
Zrealizował szereg obiektów i instalacji w przestrzeni publicznej: "Światłotrysk" (Warszawa, 2009), "Color Cube" (Wrocław, 2010), "Obelisk" (Poznań´ 2010), "Widmo" (Bruksela, 2011), "Fantom" (Lublin, 2011), "Totem" (Open'er, Gdynia, 2012), "Bestia" (Kraków, 2013), "Melancholia" (Tarnów, 2013), "Muchomory", "Obelisk", "Piramida" (Kraków 2014- 15), "El-Iksir" Elbląg, 2014, "Ślizg" (Warszawa, 2015), "Fryga" (Szczecin, 2015), "Living Sugar" (Poznań´, 2016), "Kalina" (Warszawa, 2016) i "Mezzoforte" (Kraków, 2017). Związany z warszawską galerią Leto. Mieszka i pracuje na przemian w Polsce i Meksyku.
ceramika ręcznie szkliwiona,
77,4 x 68,6 x 15,7 cm
Już trzeci raz biorę udział w projekcie Spragnieni Piękna. Tym razem punktem wyjścia są obiekty z pracowni Pani Jurek, której twórczość znam i cenię sobie od dawna. Modularne, wysublimowane ceramiczne “podobrazia” uznałem za wprost idealne do przeprowadzenia interwencji, od razu też pomyślałem o potencjalnych opartowych igraszkach jakimi można by poddać ich powierzchnię wykorzystując mobilny charakter artefaktu. Niespodzianką był kontrapunkt w postaci hasła Bestiariusz – bardzo atrakcyjnego samego w sobie, lecz w pierwszej chwili wydającego się stać w opozycji do matematycznie doskonałej, wymagającej raczej rygoru niż rozpasania natury tych form. Wątpliwości te rozwiały się jednak szybko – połączenie mojej predylekcji do poszukiwań w obrębie abstrakcji geometrycznej i lubości dla monstrualiów stało się interesującym wzywaniem.
Początkowo zaprojektowałem szereg wielobarwnych, pulsujących gradientów jednak po spotkaniu z mistrzynią szkliw i wysokich temperatur uświadomiłem sobie, że osiągnięcie pierwotnie zaplanowanego efektu wymagałoby zrezygnowania z technologii ceramicznych na rzecz polichromii a że za najatrakcyjniejsze w tej przygodzie uważam nawiązanie bezpośredniego dialogu/współpracy z twórcami oryginału zdecydowałem się zredukować gamę i poziom komplikacji wzoru tak aby osiągalny był w ramach naturalnej dla studia Pani Jurek metody pracy. W efekcie powstał obiekt prosty a zarazem bestialsko soczysty, będący Pochwałą Tropików: Krainy Jadowitych Węży, Monstrualnych Aligatorów, Strzelistych Bambusów i Dojrzewających Bananów. Mam nadzieję, że przyjemnie ożywi przestrzeń w której umieści go jego przyszły właściciel – przyjmuje On do swego domu powidok kreatur z amazońskiej dżungli. W zależności od nastroju może dowolnie manipulować ilością, wpatrujących się weń pożądliwie, przekrwionych ślepi.
Maurycy Gomulicki (ur. 1969 r.), artysta, projektant, fotograf, kolekcjoner i antropolog kultury popularnej. Hedonista konsekwentnie propagujący Kulturę Rozkoszy. Ukończył Wydział Grafiki warszawskiej ASP (dyplom z grafiki warsztatowej z aneksem malarskim). Studia kontynuował na Universitat de Barcelona, w Nuova Accademia di Belle Arti w Mediolanie oraz w Centro Multimedia del Centro Nacional de las Artes w Meksyku. W latach dziewięćdziesiątych prowadził w miesięczniku "Machina" autorską rubrykę "Rzecz Kultowa", przeniesioną później pod nazwą "Od rzeczy" na łamy magazynu "Fluid". Był konsultantem i współautorem projektu "ABCDF – słownik wizualny Miasta Meksyk" (2000-2002). Jest głównym autorem wizerunku graficznego i architektonicznego sieci sex shopów "Love Store" (Meksyk 2005). Szerokiej publiczności dał się poznać dzięki multidyscyplinarnemu projektowi "Pink Not Dead!" (Garash Galeria, Mexico City / CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2006). Opublikował cztery albumy fotograficzne: "Fúnebre" (wspólnie z Jeronimo Hagermanem, Editorial Diamantina, 2006), "W-wa" (Fundacja Bęc Zmiana, 2007), "Minimal Fetish" (Leto, 2010) i "Dziary" (Zachęta, 2018). W wielu ze swoich projektów podejmuje dialog z erotyką i pornografią – w tym wypadku warto wymienić´ choćby zrealizowany w warszawskiej Zachęcie mural Fertilty Pop (2008) czy serię kolaży pod wspólnym tytułem Pussy Mandala (2008-9). Intensywny kolor, eksplorowany tak w swoim potencjale witalnym jak w wymiarze socjo-kulturowym, jest istotnym elementem w jego twórczości.
Zrealizował szereg obiektów i instalacji w przestrzeni publicznej: "Światłotrysk" (Warszawa, 2009), "Color Cube" (Wrocław, 2010), "Obelisk" (Poznań´ 2010), "Widmo" (Bruksela, 2011), "Fantom" (Lublin, 2011), "Totem" (Open'er, Gdynia, 2012), "Bestia" (Kraków, 2013), "Melancholia" (Tarnów, 2013), "Muchomory", "Obelisk", "Piramida" (Kraków 2014- 15), "El-Iksir" Elbląg, 2014, "Ślizg" (Warszawa, 2015), "Fryga" (Szczecin, 2015), "Living Sugar" (Poznań´, 2016), "Kalina" (Warszawa, 2016) i "Mezzoforte" (Kraków, 2017). Związany z warszawską galerią Leto. Mieszka i pracuje na przemian w Polsce i Meksyku.