Jak sądzę, tym, co odróżniło Dwurnika od artystów przełomu lat 60. I 70. XX wieku było uważne spojrzenie na świat, rzeczywistość tamtych lat. Paradoksalnie nie była to wcale taka prosta decyzja, bo w siermiężności lat końcowego Gomułki i początkowego Gierka nie było zbytniej poetyczności czy estetycznej atrakcyjności. Co więcej – była przemoc i jej ofiary. Jej ślady, może nie tak bardzo jednoznaczne, ale rozpoznawalne, odnajdujemy w obrazach dyplomowych i późniejszych, na przykład w cyklach „Namiętności” (1969), „Dyplom” (1970) czy „Różne błękity” (1971); w tym ostatnim drastyczne i dość prymitywnie malowane sceny walk i męczeństwa otrzymują chrystologiczny sztafaż, który jest swoistym kostiumem, przybranym przez malarza w celu poszerzenia „uniwersalności”, a zarazem uniknięcia podejrzeń, że chodzić może o wydarzenia z marcowej Warszawy 1968, czy grudniowego Gdańska 1970. W innych obrazach z tamtego czasu pojawia się jeszcze wiele innych nawalanek, nie wiadomo kogo z kim i w jakiej sprawie, ale zdają się to być zjawiska zupełnie powszechne wtedy i w obrazowym świecie Dwurnika.

Bogusław Deptuła, 75 x 75 DWURNIK, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie 2018, s. 3

15
Edward DWURNIK (1943 Radzymin - 2018 Warszawa)

Ogródki, z cyklu "Namiętności" (XII), 1969

olej, płótno, 95 x 141 cm,
sygnowany l.g.: "E. DWURNIK 69 | MIĘDZYLESIE (1)", na odwrocie nalepka z odręcznym opisem: "I 1969 | XII Namiętności | "Ogródki" | 95 x 141 | olej", na krośnie nalepka Zakładów Artystycznych Związku Polskich Artystów Plastyków z opisem pracy

Zobacz katalog

Sopocki Dom Aukcyjny

Aukcja Sztuki Współczesnej

05.12.2026

16:00

Cena wywoławcza: 180 000 zł
Estymacja: 200 000 - 250 000 zł
Zaloguj się, aby wysłać zgłoszenie

Jak sądzę, tym, co odróżniło Dwurnika od artystów przełomu lat 60. I 70. XX wieku było uważne spojrzenie na świat, rzeczywistość tamtych lat. Paradoksalnie nie była to wcale taka prosta decyzja, bo w siermiężności lat końcowego Gomułki i początkowego Gierka nie było zbytniej poetyczności czy estetycznej atrakcyjności. Co więcej – była przemoc i jej ofiary. Jej ślady, może nie tak bardzo jednoznaczne, ale rozpoznawalne, odnajdujemy w obrazach dyplomowych i późniejszych, na przykład w cyklach „Namiętności” (1969), „Dyplom” (1970) czy „Różne błękity” (1971); w tym ostatnim drastyczne i dość prymitywnie malowane sceny walk i męczeństwa otrzymują chrystologiczny sztafaż, który jest swoistym kostiumem, przybranym przez malarza w celu poszerzenia „uniwersalności”, a zarazem uniknięcia podejrzeń, że chodzić może o wydarzenia z marcowej Warszawy 1968, czy grudniowego Gdańska 1970. W innych obrazach z tamtego czasu pojawia się jeszcze wiele innych nawalanek, nie wiadomo kogo z kim i w jakiej sprawie, ale zdają się to być zjawiska zupełnie powszechne wtedy i w obrazowym świecie Dwurnika.

Bogusław Deptuła, 75 x 75 DWURNIK, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie 2018, s. 3