Nazwisko Otolii Kraszewskiej obok Józefa Wodzińskiego wymieniane jest zaraz po innym polskim monachijczyku – Władysławie Czachórskim, „beniaminku monachijskich kunsthandlerów“, którego twórczość była artystce bardzo bliska tematycznie. Łączyła ich przyjaźń z Józefem Brandtem, ponadto wiadomo, że pozostawali w życzliwych kontaktach i cenili się – pisze Ewa Martusewicz, monografistka artystki (Otolia Kraszewska – artystka nieodkryta, „Spotkania z Zabytkami“ 2015, nr 1-2, s. 29).
Choć twórczość Kraszewskiej i Czachórskiego wykazuje zbieżności tematyczne, oferowane dzieło uwydatnia dzielące ich różnice. W przeciwieństwie do statycznych dam monachijskiego mistrza, bohaterka obrazu Kraszewskiej odznacza się pogłębionym rysem psychologicznym i intymną nastrojowością. Ukazana w chwili modlitewnego skupienia, przyciąga uwagę rozmarzonym, uciekającym od widza spojrzeniem, co nadaje kompozycji aurę niedopowiedzenia.
Warsztat artystki, ukształtowany pod kierunkiem Iwana Ajwazowskiego i oszlifowany w Monachium, objawia się w wirtuozerskim oddaniu detali. Mistrzowskie przedstawienie transparentnej woalki oraz subtelny blask paciorków różańca dowodzą biegłości technicznej, w której kostium staje się środkiem do wyrażenia emocji. Miękki modelunek światłocieniowy i dbałość o desenie tkanin potwierdzają wysoką kulturę malarską autorki.
Prezentowane płótno to znakomity przykład malarstwa salonowego, reprezentatywny dla dojrzałego okresu twórczości Kraszewskiej. Jako obraz reprodukowany w fundamentalnym opracowaniu Haliny Stępień poświęconym szkole monachijskiej, stanowi rzadki na rynku aukcyjnym rarytas kolekcjonerski, niosący unikalny, kobiecy pierwiastek w malarstwie przełomu wieków.
Pochodzenie: Pochodzenie:
- 1992 aukcja Agra-Art;
- Kolekcja prywatna, Warszawa.
Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
- Halina Stępień, Artyści polscy w środowisku monachijskim w latach 1856-1914, Warszawa 2003, s. 182, il. 104.
Otolia Kraszewska - rysowniczka, ilustratorka i malarka - studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu u Iwana Ajwazowskiego. Około 1890 wyjechała do Monachium i zamieszkała tam na stałe, związawszy się z kolonią polską skupiona wokół Józefa Brandta. Uczestniczyła w wystawach monachijskiego Kunstvereinu i w dorocznych wystawach w Glaspalast, swoje prace nadsyłała również do kraju, przede wszystkim do TZSP w Warszawie i TPSP w Krakowie. Jako rysowniczka i ilustratorka współpracowała z monachijskimi czasopismami artystycznymi „Jugend” i „Kunst für Alle”; nadsyłała też rysunki do „Tygodnika Ilustrowanego”, „Świata”, „Życia i sztuki”, „Ziarna”. Rysowała karykatury, projektowała wachlarze, karty wizytowe, okładki do książek, tapety i parawany. Malowała kwiaty, portrety i sceny salonowe z postaciami pełnych uroku dam - obrazy, w których dają się zauważyć inspiracje twórczością Władysława Czachórskiego.
olej, płótno
72 x 42 cm
sygn. p.d.: Otolia Kraszewska
Nazwisko Otolii Kraszewskiej obok Józefa Wodzińskiego wymieniane jest zaraz po innym polskim monachijczyku – Władysławie Czachórskim, „beniaminku monachijskich kunsthandlerów“, którego twórczość była artystce bardzo bliska tematycznie. Łączyła ich przyjaźń z Józefem Brandtem, ponadto wiadomo, że pozostawali w życzliwych kontaktach i cenili się – pisze Ewa Martusewicz, monografistka artystki (Otolia Kraszewska – artystka nieodkryta, „Spotkania z Zabytkami“ 2015, nr 1-2, s. 29).
Choć twórczość Kraszewskiej i Czachórskiego wykazuje zbieżności tematyczne, oferowane dzieło uwydatnia dzielące ich różnice. W przeciwieństwie do statycznych dam monachijskiego mistrza, bohaterka obrazu Kraszewskiej odznacza się pogłębionym rysem psychologicznym i intymną nastrojowością. Ukazana w chwili modlitewnego skupienia, przyciąga uwagę rozmarzonym, uciekającym od widza spojrzeniem, co nadaje kompozycji aurę niedopowiedzenia.
Warsztat artystki, ukształtowany pod kierunkiem Iwana Ajwazowskiego i oszlifowany w Monachium, objawia się w wirtuozerskim oddaniu detali. Mistrzowskie przedstawienie transparentnej woalki oraz subtelny blask paciorków różańca dowodzą biegłości technicznej, w której kostium staje się środkiem do wyrażenia emocji. Miękki modelunek światłocieniowy i dbałość o desenie tkanin potwierdzają wysoką kulturę malarską autorki.
Prezentowane płótno to znakomity przykład malarstwa salonowego, reprezentatywny dla dojrzałego okresu twórczości Kraszewskiej. Jako obraz reprodukowany w fundamentalnym opracowaniu Haliny Stępień poświęconym szkole monachijskiej, stanowi rzadki na rynku aukcyjnym rarytas kolekcjonerski, niosący unikalny, kobiecy pierwiastek w malarstwie przełomu wieków.
Pochodzenie: Pochodzenie:
- 1992 aukcja Agra-Art;
- Kolekcja prywatna, Warszawa.
Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
- Halina Stępień, Artyści polscy w środowisku monachijskim w latach 1856-1914, Warszawa 2003, s. 182, il. 104.
Otolia Kraszewska - rysowniczka, ilustratorka i malarka - studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu u Iwana Ajwazowskiego. Około 1890 wyjechała do Monachium i zamieszkała tam na stałe, związawszy się z kolonią polską skupiona wokół Józefa Brandta. Uczestniczyła w wystawach monachijskiego Kunstvereinu i w dorocznych wystawach w Glaspalast, swoje prace nadsyłała również do kraju, przede wszystkim do TZSP w Warszawie i TPSP w Krakowie. Jako rysowniczka i ilustratorka współpracowała z monachijskimi czasopismami artystycznymi „Jugend” i „Kunst für Alle”; nadsyłała też rysunki do „Tygodnika Ilustrowanego”, „Świata”, „Życia i sztuki”, „Ziarna”. Rysowała karykatury, projektowała wachlarze, karty wizytowe, okładki do książek, tapety i parawany. Malowała kwiaty, portrety i sceny salonowe z postaciami pełnych uroku dam - obrazy, w których dają się zauważyć inspiracje twórczością Władysława Czachórskiego.