Prezentowany zestaw składa się z dwóch niezależnych prac o wymiarach 24 × 30 cm każda, połączonych w jedną, niezwykle efektowną kompozycję. Obrazy przedstawiają ekspresyjne bukiety kwiatów – jeden utrzymany w intensywnych odcieniach różu, drugi zbudowany z energetycznych czerwieni i pomarańczy.Swobodnie prowadzone linie oraz wyraziste plamy koloru nadają kwiatom lekkość, dynamikę i dekoracyjny charakter. Obie prace prowadzą ze sobą barwny dialog, a jednocześnie zachowują własną, odrębną osobowość.Wyjątkowa, starannie zaprojektowana oprawaNajwiększym wyróżnikiem zestawu jest niepowtarzalna oprawa, przygotowana specjalnie dla tych dwóch obrazów. Prace zostały umieszczone obok siebie, tworząc spójny i reprezentacyjny dyptyk.Każdy obraz otacza:głęboka, elegancka czerń, wzmacniająca intensywność barw,wyrazista czerwona listwa, nawiązująca do kolorystyki kwiatów,bogato ornamentowana rama w odcieniu starego złota, nadająca całości szlachetność i majestatyczny charakter.Połączenie nowoczesnej, ekspresyjnej formy obrazów z klasyczną, dekoracyjną ramą tworzy intrygujący kontrast między współczesnością a tradycją. Oprawa nie jest jedynie dodatkiem – stanowi integralną część kompozycji i podnosi jej walory kolekcjonerskie.To wyjątkowy, pojedynczy egzemplarz, skomponowany jako komplet i gotowy do wyeksponowania. Doskonale sprawdzi się jako mocny akcent w eleganckim salonie, gabinecie lub reprezentacyjnym wnętrzu.
Joanna Mieszko (ur. 1969) jest malarką, rzeźbiarką, performerką i kuratorką sztuki. Zajmuje się również fotografią i rysunkiem. Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych (obecnie Uniwersytet Artystyczny) w Poznaniu, gdzie studiowała w pracowniach rzeźby prof. Józefa Petruka, prof. Macieja Szańkowskiego i prof. Józefa Kopczyńskiego, oraz rysunku u prof. Józefa Drążkiewicza i prof. Bogdana Wegnera. Uczyła się także animacji u prof. Kazimierza Urbańskiego i prof. Jacka Adamczaka oraz uczestniczyła w zajęciach u profesorów Jana Berdyszaka i Leszka Mądzika w Skokach. Jej praca dyplomowa z 1996 roku, zespół rzeźb w piaskowcu pt. „Zmagania”, została umieszczona w parku poznańskiego zoo.
Od 2014 roku aż do śmierci Edwarda Dwurnika w 2018 roku, Mieszko współpracowała z artystą, tworząc w tym czasie obszerną dokumentację fotograficzną o charakterze faktograficznym i artystycznym tej współpracy. W tym czasie intensywnie pracowała również nad cyklem wielkich akryli i setkami mniejszych prac w tuszu. Jej dorobek obejmuje autorski performans „Akt tworzenia”, prezentacje rzeźb, wielkoformatowych rysunków i prac malarskich na wystawach indywidualnych i zbiorowych. Wspólnie z Edwardem Dwurnikiem zorganizowała wystawę czarno-białych prac w Galerii Stalowa w Warszawie. Kuratorowała również wystawy Dwurnika w Szczecinie, w Galerii ZPAP „Kierat” (2014), oraz w Książnicy Pomorskiej (2014 i 2018).
Joanna Mieszko jest członkinią Stowarzyszenia Autorów ZAiKS oraz Związku Polskich Artystów Plastyków.
Szczecińska publiczność może pamiętać Joannę Mieszko z performansu „Akt tworzenia”, który odbył się w czerwcu 2012 roku w Galerii ZPAP „Kierat”. Wtedy artystka tworzyła imponujące rysunki węglem na dużych tablicach w zawrotnym tempie. Tym razem przedstawia serię wielkich płócien malowanych akrylami i olejem, które ukazują jej artystyczną drogę. Zaczyna się ona od przedstawień ludzkiego ciała - nagiego i odsłoniętego w sensie metafizycznym, poprzez wzajemne relacje między postaciami. Kolejne prace inspirowane są techniką malarską Nikifora, dominują w nich odcienie szarości, czerni i bieli. Przechodzą one płynnie do wedut miejskich, gdzie formy i kolory malarskie nabierają organicznych relacji, oddając ich celowość i dysfunkcjonalność w sposób symboliczny.
Prace te ukazują miasta takie jak Nowy Jork, Paryż, Lizbona czy Szczecin, symbolizując nieograniczoną ekspansję ego, które czerpie moc z miejskiego środowiska. Mimo to, pozostają one na uboczu współczesnych trendów artystycznych, czerpiąc ducha i lekcje mistrzów takich jak Nikifor i Dwurnik. W szczególności Edward Dwurnik, któremu Joanna zadedykowała swoją wystawę, przypadającą na miesiąc jego urodzin – 19 kwietnia skończyłby 77 lat.
W swoich pracach Mieszko zatrzymuje narracje miejskich krajobrazów i quasi-organicznych struktur, wprowadzając do nich współzależne postacie i ożywiając czas. Opowieści te, rozsnuwające się z praźródła, jakim jest człowiek, są pełne energii, emocji i dyscypliny, otwierając nowe drzwi w jej artystycznym projekcie.
Maki, dyptyk
Akryl, płótno, 2* 33 x 24cm, w oprawie 78 x 55 cm
Prezentowany zestaw składa się z dwóch niezależnych prac o wymiarach 24 × 30 cm każda, połączonych w jedną, niezwykle efektowną kompozycję. Obrazy przedstawiają ekspresyjne bukiety kwiatów – jeden utrzymany w intensywnych odcieniach różu, drugi zbudowany z energetycznych czerwieni i pomarańczy.Swobodnie prowadzone linie oraz wyraziste plamy koloru nadają kwiatom lekkość, dynamikę i dekoracyjny charakter. Obie prace prowadzą ze sobą barwny dialog, a jednocześnie zachowują własną, odrębną osobowość.Wyjątkowa, starannie zaprojektowana oprawaNajwiększym wyróżnikiem zestawu jest niepowtarzalna oprawa, przygotowana specjalnie dla tych dwóch obrazów. Prace zostały umieszczone obok siebie, tworząc spójny i reprezentacyjny dyptyk.Każdy obraz otacza:głęboka, elegancka czerń, wzmacniająca intensywność barw,wyrazista czerwona listwa, nawiązująca do kolorystyki kwiatów,bogato ornamentowana rama w odcieniu starego złota, nadająca całości szlachetność i majestatyczny charakter.Połączenie nowoczesnej, ekspresyjnej formy obrazów z klasyczną, dekoracyjną ramą tworzy intrygujący kontrast między współczesnością a tradycją. Oprawa nie jest jedynie dodatkiem – stanowi integralną część kompozycji i podnosi jej walory kolekcjonerskie.To wyjątkowy, pojedynczy egzemplarz, skomponowany jako komplet i gotowy do wyeksponowania. Doskonale sprawdzi się jako mocny akcent w eleganckim salonie, gabinecie lub reprezentacyjnym wnętrzu.
Joanna Mieszko (ur. 1969) jest malarką, rzeźbiarką, performerką i kuratorką sztuki. Zajmuje się również fotografią i rysunkiem. Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych (obecnie Uniwersytet Artystyczny) w Poznaniu, gdzie studiowała w pracowniach rzeźby prof. Józefa Petruka, prof. Macieja Szańkowskiego i prof. Józefa Kopczyńskiego, oraz rysunku u prof. Józefa Drążkiewicza i prof. Bogdana Wegnera. Uczyła się także animacji u prof. Kazimierza Urbańskiego i prof. Jacka Adamczaka oraz uczestniczyła w zajęciach u profesorów Jana Berdyszaka i Leszka Mądzika w Skokach. Jej praca dyplomowa z 1996 roku, zespół rzeźb w piaskowcu pt. „Zmagania”, została umieszczona w parku poznańskiego zoo.
Od 2014 roku aż do śmierci Edwarda Dwurnika w 2018 roku, Mieszko współpracowała z artystą, tworząc w tym czasie obszerną dokumentację fotograficzną o charakterze faktograficznym i artystycznym tej współpracy. W tym czasie intensywnie pracowała również nad cyklem wielkich akryli i setkami mniejszych prac w tuszu. Jej dorobek obejmuje autorski performans „Akt tworzenia”, prezentacje rzeźb, wielkoformatowych rysunków i prac malarskich na wystawach indywidualnych i zbiorowych. Wspólnie z Edwardem Dwurnikiem zorganizowała wystawę czarno-białych prac w Galerii Stalowa w Warszawie. Kuratorowała również wystawy Dwurnika w Szczecinie, w Galerii ZPAP „Kierat” (2014), oraz w Książnicy Pomorskiej (2014 i 2018).
Joanna Mieszko jest członkinią Stowarzyszenia Autorów ZAiKS oraz Związku Polskich Artystów Plastyków.
Szczecińska publiczność może pamiętać Joannę Mieszko z performansu „Akt tworzenia”, który odbył się w czerwcu 2012 roku w Galerii ZPAP „Kierat”. Wtedy artystka tworzyła imponujące rysunki węglem na dużych tablicach w zawrotnym tempie. Tym razem przedstawia serię wielkich płócien malowanych akrylami i olejem, które ukazują jej artystyczną drogę. Zaczyna się ona od przedstawień ludzkiego ciała - nagiego i odsłoniętego w sensie metafizycznym, poprzez wzajemne relacje między postaciami. Kolejne prace inspirowane są techniką malarską Nikifora, dominują w nich odcienie szarości, czerni i bieli. Przechodzą one płynnie do wedut miejskich, gdzie formy i kolory malarskie nabierają organicznych relacji, oddając ich celowość i dysfunkcjonalność w sposób symboliczny.
Prace te ukazują miasta takie jak Nowy Jork, Paryż, Lizbona czy Szczecin, symbolizując nieograniczoną ekspansję ego, które czerpie moc z miejskiego środowiska. Mimo to, pozostają one na uboczu współczesnych trendów artystycznych, czerpiąc ducha i lekcje mistrzów takich jak Nikifor i Dwurnik. W szczególności Edward Dwurnik, któremu Joanna zadedykowała swoją wystawę, przypadającą na miesiąc jego urodzin – 19 kwietnia skończyłby 77 lat.
W swoich pracach Mieszko zatrzymuje narracje miejskich krajobrazów i quasi-organicznych struktur, wprowadzając do nich współzależne postacie i ożywiając czas. Opowieści te, rozsnuwające się z praźródła, jakim jest człowiek, są pełne energii, emocji i dyscypliny, otwierając nowe drzwi w jej artystycznym projekcie.