Pochodzenie:
kolekcja Grażyny Kulczyk.
Praca wystawiana i reprodukowana w:
– GK Collection #1, Art Stations Gallery, Poznań 18 III – 17 VI 2007, kat.: Paweł Leszkowicz, GK Collection #1. Kolekcja sztuki Grażyny Kulczyk, Poznań 2007, il. s. 210.
Skoki to miejscowość położona na północ od Poznania. W zespole pałacowo-parkowym mieścił się dom plenerowy ASP w Warszawie, współdzielony z PWSSP w Poznaniu (obecnie Uniwersytet Artystyczny im. Magdaleny Abakanowicz), który obecnie zawiaduje obiektem. W czasie, gdy powstała akwarela, Jan Cybis nie był profesorem Akademii w Warszawie (represyjnie usunięty w 1948), ale mógł prywatnie korzystać z jej ośrodka plenerowego.
Pobyt w Skokach został odnotowany w kalendarium życia i twórczości artysty: 1954. Sierpień. Przebywa na plenerze w miasteczku Skoki w Wielkopolsce. Wśród znanych 35 obrazów z tego roku szczególne miejsce zajmuje cykl pejzaży ze Skoków oraz przedstawienia kwiatów. Kontemplowanie urzekającego barwą, zmiennokształtnego świata bukietów rodzi czyste emocje malarskie. (Teresa Sowińska, Kalendarium, w: Jan Cybis 1897-1972. Retrospektywa, XII 1997 – II 1998, Galeria Sztuki Współczesnej Zachęta, Warszawa 1997, s. 364)
Jan Cybis (Wróblin na Śląsku Opolskim 1897 - Warszawa 1972) rozpoczął studia malarskie w Akademii Sztuki i Przemysłu Artystycznego we Wrocławiu (1920-1921). Następnie kształcił się w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Józefa Pankiewicza. W 1924 wraz z grupą kolegów tworzących tzw. Komitet Paryski (w skrócie „KP”; stąd nazwa grupy „kapiści”) wyjechał do Paryża, gdzie kontynuował naukę początkowo w kontakcie z Pankiewiczem, później samodzielnie. W 1930 wziął udział w pierwszej wystawie kapistów w paryskiej Galerie Zak, później we wspólnej wystawie w Genewie, a po powrocie do kraju w 1931 także w zbiorowej wystawie w Polskim Klubie Artystycznym w Warszawie. W 1932 miał pierwszą wystawę indywidualną w Krakowie. Był główną postacią grupy, propagatorem założeń wysuwających na naczelne miejsce zagadnienia koloru, który „był treścią i formą” jego malarstwa. Ostatnia wystawa w warszawskiej Zachęcie dała możliwość prześledzenia jego bardzo konsekwentnej drogi twórczej. Odrzucając wszelką anegdotę, tworzył obrazy malowane „z powodem plastycznym” – pejzaże, martwe natury, portrety. Był także tłumaczem i krytykiem sztuki, pisywał artykuły, m.in. do krakowskiego „Głosu Plastyków” , którego redaktorem naczelnym został w roku 1937. W roku 1946 został profesorem warszawskiej ASP, gdzie wykładał do 1968 (z przerwą 1951-1957). W 1955 wykładał też w PWSSP w Sopocie.
akwarela, ołówek, papier,
46.5 x 34.3 cm,
sygn. oł. p.d.: Jan Cybis | Skoki 54.
Pochodzenie:
kolekcja Grażyny Kulczyk.
Praca wystawiana i reprodukowana w:
– GK Collection #1, Art Stations Gallery, Poznań 18 III – 17 VI 2007, kat.: Paweł Leszkowicz, GK Collection #1. Kolekcja sztuki Grażyny Kulczyk, Poznań 2007, il. s. 210.
Skoki to miejscowość położona na północ od Poznania. W zespole pałacowo-parkowym mieścił się dom plenerowy ASP w Warszawie, współdzielony z PWSSP w Poznaniu (obecnie Uniwersytet Artystyczny im. Magdaleny Abakanowicz), który obecnie zawiaduje obiektem. W czasie, gdy powstała akwarela, Jan Cybis nie był profesorem Akademii w Warszawie (represyjnie usunięty w 1948), ale mógł prywatnie korzystać z jej ośrodka plenerowego.
Pobyt w Skokach został odnotowany w kalendarium życia i twórczości artysty: 1954. Sierpień. Przebywa na plenerze w miasteczku Skoki w Wielkopolsce. Wśród znanych 35 obrazów z tego roku szczególne miejsce zajmuje cykl pejzaży ze Skoków oraz przedstawienia kwiatów. Kontemplowanie urzekającego barwą, zmiennokształtnego świata bukietów rodzi czyste emocje malarskie. (Teresa Sowińska, Kalendarium, w: Jan Cybis 1897-1972. Retrospektywa, XII 1997 – II 1998, Galeria Sztuki Współczesnej Zachęta, Warszawa 1997, s. 364)
Jan Cybis (Wróblin na Śląsku Opolskim 1897 - Warszawa 1972) rozpoczął studia malarskie w Akademii Sztuki i Przemysłu Artystycznego we Wrocławiu (1920-1921). Następnie kształcił się w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Józefa Pankiewicza. W 1924 wraz z grupą kolegów tworzących tzw. Komitet Paryski (w skrócie „KP”; stąd nazwa grupy „kapiści”) wyjechał do Paryża, gdzie kontynuował naukę początkowo w kontakcie z Pankiewiczem, później samodzielnie. W 1930 wziął udział w pierwszej wystawie kapistów w paryskiej Galerie Zak, później we wspólnej wystawie w Genewie, a po powrocie do kraju w 1931 także w zbiorowej wystawie w Polskim Klubie Artystycznym w Warszawie. W 1932 miał pierwszą wystawę indywidualną w Krakowie. Był główną postacią grupy, propagatorem założeń wysuwających na naczelne miejsce zagadnienia koloru, który „był treścią i formą” jego malarstwa. Ostatnia wystawa w warszawskiej Zachęcie dała możliwość prześledzenia jego bardzo konsekwentnej drogi twórczej. Odrzucając wszelką anegdotę, tworzył obrazy malowane „z powodem plastycznym” – pejzaże, martwe natury, portrety. Był także tłumaczem i krytykiem sztuki, pisywał artykuły, m.in. do krakowskiego „Głosu Plastyków” , którego redaktorem naczelnym został w roku 1937. W roku 1946 został profesorem warszawskiej ASP, gdzie wykładał do 1968 (z przerwą 1951-1957). W 1955 wykładał też w PWSSP w Sopocie.