Na przełomie lat 1989/1990 Zbigniew Libera przez pół roku przebywał w Egipcie, Sudanie i Izraelu. Podróż ta wyznaczyła cezurę w twórczości dotychczasowego performera, akcjonisty, twórcy filmów video, tylko incydentalnie autora kolaży bazujących na dokumentacji tych ulotnych form. Po powrocie zmienił emploi, zwrócił się do obiektu. Zaczęty wtedy wieloletni, rozgałęziony cykl prac ramowo określany jest tytułem jednej z jego wersji – Urządzenia korekcyjne. Należą do tej serii, obok tytułowej, grupy prac takie jak Ciotka Kena (1994), Lego. Obóz koncentracyjny (1996), Body Master (1998). Artysta dociekał w nich wpływu, jaki mógł wywierać na współczesnego człowieka rynek, reklama, powszechny i łatwy dostęp do dóbr konsumpcyjnych (dodajmy: w Polsce, która po latach realsocjalizmu właśnie odkrywała uroki kapitalizmu).
Z założenia miały to być obiekty wykonane w estetyce perswazji – pisze artysta. – Nie tylko estetyczne, do patrzenia, ale prawdziwie funkcjonalne w sensie wpływu, jaki wywierają w rzeczywistości. Interesowała mnie presja, jaką wywierają na nas przedmioty, jak nas urabiają. Jaki wpływ mają zabawki na dzieci? Zastanawiałem się, jak skompromitować funkcje przedmiotów tak dobrze znanych z naszej codzienności. Przekonałem się, że można to zrobić poprzez pewien rodzaj zakłócenia: zbudować niemal identyczny, perswazyjny przedmiot, w tej samej estetyce i przy użyciu tej samej technologii, podobnie działający, ale jednak nieco inny, jakby zmodyfikowany genetycznie. Chodziło o to, aby zaaplikowany, operujący wewnątrz „wirus“ rozmontowywał związek przedmiotu z dziedziną urabiania. (tekst w kat.: Zbigniew Libera. Prace z lat 1982-2008, Zachęta, Warszawa 2009, s. 103)
Rysunek Handy Bear można łączyć z cyklami Mutacje narzędzi i Projekty zabawek (oba z 1998), zwłaszcza z tym drugim, w którym artysta zderza miękkie i „niewinne“ kształty dziecięcych zabawek (grzechotka, gryzak, miś) z ich twardym, technicznym oprzyrządowaniem.

(Pabianice 7 VII 1959, mieszka w Warszawie)Zbigniew Libera podjął studia w 1977 w Seminarium OO Pallotynów w Ożarowie, następnie studiował w latach 1978-1980 na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Nie ukończył żadnej uczelni artystycznej. W 1981 podjął indywidualną działalność o charakterze interwencyjnym (druki ulotne, malarstwo na murach). W latach 1982-83 był więziony za działalność opozycyjną. W latach 1983-1986 związany z "Kulturą Zrzuty" i "Strychem" w Łodzi. Tam nawiązał bliższą współpracę z Jerzym Truszkowskim, z którym w latach 1985-1989 działał w grupie muzyczno-performerskiej "Sternenhoch". W latach 1988-1990 współpracował z Zofią Kulik jako model jej prac fotograficznych. Indywidualną twórczość rozwijał początkowo w dziedzinie filmu video ("Obrzędy intymne", "Perseweracja mistyczna", 1984, "Jak tresuje się dziewczynki", 1987). W okresie od 1988 do połowy lat 90. tworzył rysunki, rzeźby, instalacje ("Kąpielowicz", 1991). Od 1995 projektuje i wykonuje obiekty parodiujące produkty kultury masowej ("Ciotka Kena", 1995, "Universal Penis Expander", 1995, "Urządzenia korekcyjne", 1996, "Lego. Obóz koncentracyjny", 1996). W latach 2002-2004 wykonał serię fotograficzną "Pozytywy" - pastisze słynnych fotografii prasowych (na ogół wojennych), których dramatyczną wymowę zmieniał na beztroską, "pozytywną". Jego twórczość, czasem w sposób drastyczny dotykająca współczesnych stereotypów i przyzwyczajeń, wpisuje się w nurt sztuki krytycznej.

♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).