Dr Kazimierz Buczkowski w swojej opinii opisuje dwie nalepki zamieszczone na tzw. „zaplecku“. Jedna z nich – z Exposition d’Art Polonais w 1921 roku – przetrwała do dziś, niestety druga z Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie zaginęła. Według opinii nalepka z TPSP adresowana była na inż. Szarkiewicza. Na tej podstawie możemy nasz obraz łączyć z Pejzażem wymienionym w katalogu wystawy pośmiertnej Pankiewicza w krakowskim TPSP w 1946 pod nr. kat. 57, stanowiącym własność inż. Wincentego Szarkiewicza.
Józef Pankiewicz był jednym z pierwszych polskich malarzy, który otworzył się na nowe europejskie tendencje w sztuce. Pod wpływem francuskich impresjonistów zainteresował się światłem i jego oddziaływaniem na naturę. Zaczął rozjaśniać paletę, stosować bardziej swobodny, migotliwy sposób kładzenia farby i koncentrować się na zmienności oświetlenia. Jego krajobrazy przestały być wiernym zapisem natury, lecz stały się zapisem wrażeń malarza.
Prezentowany pejzaż z paryskiego ogrodu jest znakomitym przykładem wrażliwości artysty wobec natury i jej ulotnego piękna. Inspirowany twórczością takich mistrzów jak Claude Monet czy Camille Pissarro, skupił się na uchwyceniu zmienności światła oraz ulotności chwili. W Ogrodzie Tuileryjskim zatrzymał fragment codzienności, letniej poświaty wieczornego słońca padającej na wciąż spacerujących i siedzących na ławeczkach ludzi. Kolor staje się tu podstawowym środkiem wyrazu. Soczysta zieleń roślin i błękitne niebo pierwszego planu stopniowo przechodzą w paletę pełną różu i fioletów, budując nastrój lekkości i świeżości.
Ogród Tuileryjski ukazany przez Pankiewicza nie jest miejscem pełnym zgiełku. To przestrzeń wyciszona, niemal intymna. Sylwetki pojawiających się przechodniów pozostają jedynie dyskretnym akcentem w prezentowanym pejzażu. Najważniejsze jest oczywiście światło – miękkie, rozproszone, niemal zamglone. Dzięki niemu miejski motyw nabrał poetyckiego charakteru, stając się pretekstem do refleksji nad pięknem i ulotnością chwili.
Pochodzenie:
- W 1936 r. w zbiorach Stefanostwa Różeckich w Krakowie.
- W 1946 r. w zbiorach inż. Wincentego Szarkiewicza.
- Kolekcja prywatna, Wiedeń.
Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
- Ausstellung der Vereinigung Polnischer Künstler „Sztuka”, Hagenbund, Wiedeń 1908, s. 21, nr kat. 118 (Der Tuileriengarten);
- Sprawozdanie Komitetu TZSP w Królestwie Polskiem za r. 1908, Warszawa 1909, s. 16 (Le jardin des Tuilleries);
- Exposition d’Art Polonais 1921, Société Nationale des Beaux Arts 1921, Grand Palais, Paris 14 IV - 30 VI 1921, Paris 1921, s. 16, nr kat. 143 lub 144 (Paysage);
- Katalog wystawy dzieł Józefa Pankiewicza, MNK, oddział im. Feliksa Jasieńskiego, Kraków 1936, s. 6, nr kat. 18 (Ogród Tuileryjski, wł. dr. Stefanostwa Różeckich w Krakowie);
- Wystawa pośmiertna Józefa Pankiewicza i Alojzego Majchra, wystawa zbiorowa Stefana Brzozowskiego, kolekcja obrazów Jana Szczęsnego Książka, TPSP w Krakowie III 1946, nr kat. 57 (Pejzaż, własność inż. Szarkiewicza);
- „Głos Plastyków”, Warszawa XII 1946, il. czarno-biała, s. 15 (Ogród Tuileryjski);
- J. Cybis, Józef Pankiewicz, Mały Atlas Malarstwa Polskiego (t. 12), Warszawa 1949, il. s. nlb. (Ogród tuilleryjski);
- J. Szczepińska, Realizm - impresjonizm - symbolizm w malarstwie Józefa Pankiewicza, praca doktorska pisana w UW pod kier. prof. dr. J. Starzyńskiego, cz. II, s. 29, poz. kat. 93 (1964, m-pis);
- Józef Pankiewicz. Życie i dzieło. Artyście w 140. rocznicę urodzin, MNW, 2006, nr kat. 83, il. s. 43 (Le jardin des Tuileries w Paryżu I, 1906).
Józef Pankiewicz (Lublin 1866 – Marsylia 1940) malarz, grafik, pedagog; w latach 1884-1885 był uczniem Wojciecha Gersona i Aleksandra Kamińskiego w warszawskiej Klasie Rysunkowej. Następnie przez rok studiował w ASP w Petersburgu. Po powrocie mieszkał w Warszawie. Malował wówczas realistyczne sceny rodzajowe, wykonywał też ilustracje do warszawskich czasopism. W 1889 wraz z Władysławem Podkowińskim wyjechał do Paryża i tam uległ fascynacji impresjonizmem. U schyłku stulecia tworzył nokturny i kompozycje symboliczne. W latach następnych wiele podróżował po Europie malując martwe natury, pejzaże i portrety inspirowane sztuką japońską oraz malarstwem Renoira, Cezanne’e, Matisse’a. Lata 1914-1919 spędził w Hiszpanii. Od 1906 był profesorem krakowskiej ASP, a od 1925 kierował, powstałą pod jego protektoratem, paryską filią tej uczelni. Był nauczycielem wielu malarzy-kolorystów z tzw. grupy kapistów. W tym czasie stale mieszkał w Paryżu, a letnie miesiące spędzał na południu Francji. Zajmował się grafiką - jego prace należą do najwybitniejszych osiągnięć w tej dziedzinie sztuki polskiej. W roku 2006 w Muzeum Narodowym w Warszawie odbyła się wielka wystawa „Józef Pankiewicz. Życie i dzieło”, której towarzyszył obszerny katalog, będącym świetnie opracowaną, wyczerpującą monografią artysty i jego twórczości.
olej, tektura
26.4 x 34.3 cm
inne tytuły: Pejzaż, Le Jardin des Tuileries w Paryżu I
sygn. p.d. (tuszem): Pankiewicz
Na odwrocie zapiski niebieską i czerwoną kredką; p.g. nalepka (druk, tusz, pieczęć): No 463| Autor Pankiewicz (ręką artysty) | Tytuł | Wymiary | Wartość | Właściciel | Adres | Uwagi; p.d. nalepka (druk): 1908 | 215.
Wzdłuż lewej krawędzi orzeczenie dr. Kazimierza Buczkowskiego z lipca 1946 r., opatrzone jego pieczątkami, potwierdzające autentyczność obrazu.
Na tzw. „zaplecku“ (niebieską kredką): Luwr; poniżej (druk, tusz): EXPOSITION POLONAISE A PARIS | (Societe nationale des Beaux Arts) | Nom de l’Artiste Pankiewicz Joseph | Titre de l’Oeuvre Coin de Paris | Prix | Valeur d’assurance 30 000 Mp; obok (ołówkiem): N 13.; wzdłuż dolnej krawędzi (ołówkiem): Salwator Bronisławy 15.
Dr Kazimierz Buczkowski w swojej opinii opisuje dwie nalepki zamieszczone na tzw. „zaplecku“. Jedna z nich – z Exposition d’Art Polonais w 1921 roku – przetrwała do dziś, niestety druga z Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie zaginęła. Według opinii nalepka z TPSP adresowana była na inż. Szarkiewicza. Na tej podstawie możemy nasz obraz łączyć z Pejzażem wymienionym w katalogu wystawy pośmiertnej Pankiewicza w krakowskim TPSP w 1946 pod nr. kat. 57, stanowiącym własność inż. Wincentego Szarkiewicza.
Józef Pankiewicz był jednym z pierwszych polskich malarzy, który otworzył się na nowe europejskie tendencje w sztuce. Pod wpływem francuskich impresjonistów zainteresował się światłem i jego oddziaływaniem na naturę. Zaczął rozjaśniać paletę, stosować bardziej swobodny, migotliwy sposób kładzenia farby i koncentrować się na zmienności oświetlenia. Jego krajobrazy przestały być wiernym zapisem natury, lecz stały się zapisem wrażeń malarza.
Prezentowany pejzaż z paryskiego ogrodu jest znakomitym przykładem wrażliwości artysty wobec natury i jej ulotnego piękna. Inspirowany twórczością takich mistrzów jak Claude Monet czy Camille Pissarro, skupił się na uchwyceniu zmienności światła oraz ulotności chwili. W Ogrodzie Tuileryjskim zatrzymał fragment codzienności, letniej poświaty wieczornego słońca padającej na wciąż spacerujących i siedzących na ławeczkach ludzi. Kolor staje się tu podstawowym środkiem wyrazu. Soczysta zieleń roślin i błękitne niebo pierwszego planu stopniowo przechodzą w paletę pełną różu i fioletów, budując nastrój lekkości i świeżości.
Ogród Tuileryjski ukazany przez Pankiewicza nie jest miejscem pełnym zgiełku. To przestrzeń wyciszona, niemal intymna. Sylwetki pojawiających się przechodniów pozostają jedynie dyskretnym akcentem w prezentowanym pejzażu. Najważniejsze jest oczywiście światło – miękkie, rozproszone, niemal zamglone. Dzięki niemu miejski motyw nabrał poetyckiego charakteru, stając się pretekstem do refleksji nad pięknem i ulotnością chwili.
Pochodzenie:
- W 1936 r. w zbiorach Stefanostwa Różeckich w Krakowie.
- W 1946 r. w zbiorach inż. Wincentego Szarkiewicza.
- Kolekcja prywatna, Wiedeń.
Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
- Ausstellung der Vereinigung Polnischer Künstler „Sztuka”, Hagenbund, Wiedeń 1908, s. 21, nr kat. 118 (Der Tuileriengarten);
- Sprawozdanie Komitetu TZSP w Królestwie Polskiem za r. 1908, Warszawa 1909, s. 16 (Le jardin des Tuilleries);
- Exposition d’Art Polonais 1921, Société Nationale des Beaux Arts 1921, Grand Palais, Paris 14 IV - 30 VI 1921, Paris 1921, s. 16, nr kat. 143 lub 144 (Paysage);
- Katalog wystawy dzieł Józefa Pankiewicza, MNK, oddział im. Feliksa Jasieńskiego, Kraków 1936, s. 6, nr kat. 18 (Ogród Tuileryjski, wł. dr. Stefanostwa Różeckich w Krakowie);
- Wystawa pośmiertna Józefa Pankiewicza i Alojzego Majchra, wystawa zbiorowa Stefana Brzozowskiego, kolekcja obrazów Jana Szczęsnego Książka, TPSP w Krakowie III 1946, nr kat. 57 (Pejzaż, własność inż. Szarkiewicza);
- „Głos Plastyków”, Warszawa XII 1946, il. czarno-biała, s. 15 (Ogród Tuileryjski);
- J. Cybis, Józef Pankiewicz, Mały Atlas Malarstwa Polskiego (t. 12), Warszawa 1949, il. s. nlb. (Ogród tuilleryjski);
- J. Szczepińska, Realizm - impresjonizm - symbolizm w malarstwie Józefa Pankiewicza, praca doktorska pisana w UW pod kier. prof. dr. J. Starzyńskiego, cz. II, s. 29, poz. kat. 93 (1964, m-pis);
- Józef Pankiewicz. Życie i dzieło. Artyście w 140. rocznicę urodzin, MNW, 2006, nr kat. 83, il. s. 43 (Le jardin des Tuileries w Paryżu I, 1906).
Józef Pankiewicz (Lublin 1866 – Marsylia 1940) malarz, grafik, pedagog; w latach 1884-1885 był uczniem Wojciecha Gersona i Aleksandra Kamińskiego w warszawskiej Klasie Rysunkowej. Następnie przez rok studiował w ASP w Petersburgu. Po powrocie mieszkał w Warszawie. Malował wówczas realistyczne sceny rodzajowe, wykonywał też ilustracje do warszawskich czasopism. W 1889 wraz z Władysławem Podkowińskim wyjechał do Paryża i tam uległ fascynacji impresjonizmem. U schyłku stulecia tworzył nokturny i kompozycje symboliczne. W latach następnych wiele podróżował po Europie malując martwe natury, pejzaże i portrety inspirowane sztuką japońską oraz malarstwem Renoira, Cezanne’e, Matisse’a. Lata 1914-1919 spędził w Hiszpanii. Od 1906 był profesorem krakowskiej ASP, a od 1925 kierował, powstałą pod jego protektoratem, paryską filią tej uczelni. Był nauczycielem wielu malarzy-kolorystów z tzw. grupy kapistów. W tym czasie stale mieszkał w Paryżu, a letnie miesiące spędzał na południu Francji. Zajmował się grafiką - jego prace należą do najwybitniejszych osiągnięć w tej dziedzinie sztuki polskiej. W roku 2006 w Muzeum Narodowym w Warszawie odbyła się wielka wystawa „Józef Pankiewicz. Życie i dzieło”, której towarzyszył obszerny katalog, będącym świetnie opracowaną, wyczerpującą monografią artysty i jego twórczości.