Złoty Krzyż Zasługi wz. 1923

Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-21, Polska swemu obrońcy

Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Dystynkcje naramienne pułkownika 5 pułku

Patku mundurowe artylerii

Dwa sznury mundurowe

Odznaka Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych wz. 1936, Warszawa, Wiktor Gontarczyk
Tombak srebrzony emalia, 34 x 33 mm, mocowanie na nity, słupek, firmowa nakrętka sygnowana: W. Gontarczyk / Warszawa / ul. Miodowa No 19

Odznaka honorowa LOPP I stopnia, Warszawa, Nagalski
Tombak złocony, emalia; 36 x 36 mm, słupek, nakrętka sygnowana A. Nagalski i Ska Warszawa Bielańska 16

Odznaka 5 Pułku Artylerii Polowej w Lwowie wz. 28, oficerska, Lwów, Władysław Buszek
Tombak srebrzony, emalia, śr. 41 mm, dwuczęściowa, słupek nakrętka
Na rewersie wybite: W.B; nakrętka sygnowana: Wł. Buszek Lwów

4 orły do patek oficera dyplomowanego, mocowane na wąsy

13 baretek

Odznaka wojsk łączności, miniaturka
Miedź, złocenie, emalia, śr. 18 mm, słupek, nakrętka sygnowana St.Ziemski Warszawa Nowy Świat 27

Fotografie:
1.Podoficerowie Zw. Strzeleckiego pow. Będzin Sosnowiec 25 IV 37 r., stempel Stelmaszczyk, Sosnowiec; 12,5 x 17,5 cm
2. 9 legionistów (2 odbitki), czwarty do lewej Józef Kułak-Kułakowski; 18 x 23,5 cm i 11 x7,5 cm
3. cztery fotografie z pracownikami i kuracjuszami zakładu Excelsior w Iwoniczu 1933
4.Pocztówka od Aleksandra Godłowskiego, lekarza okręgowego w Dąbrowie górniczej do Józefo Procnera, burmistrza Żyrardowa, 1816-18, z fotografią nadawcy w mundurze
5. Portret zbiorowy strażaków
6. Portret komendanta straży pożarnej, dedykacja: W pani St. Kułakowskiej i p. J Kułakowi na pamiątkę współpracy w F-stynie muz. Dram. I w Straży Pożarnej 8 V 38 E. Wietz
7. Komendant Straży Pożarnej prezentuje topór nagrodowy
8 Wacław Procner w furażerce
9. Tadeusz Procner
10 Legioniści i pielęgniarki, opisanie na odwrocie
11. Trzech legionistów, Bielsk, 10.IV19. Ku pamięci razem mile spędzonych chwil w szpitalu zapasowym w Bielsku kreślą się …
12. Żołnierze (latem)
13. Żołnierze, kobiety i dzieci, zimą,
14. Tadeusz Procner w mundurze na ławce, pocztówka do Alojzego Procnera, 1916
15. Czterech żołnierzy, pierwszy z lewej Józef Kułak-Kułakowski, Pamiątka kursu podoficerskiego w Toruniu 1920
16. Ośmiu żołnierzy
17. Ośmiu żołnierzy
18. portret zbiorowy pod Pomnikiem Grunwaldzkim w Krakowie
19. żołnierze polscy i francuscy

Tadeusz Procner (1891 Wilno – 1940 Charków) pułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej. Uczył się rosyjskiej Szkole Realnej w Łowiczu. W 1905 został z niej relegowany za czynny udział w strajku szkolnym. Od 24 kwietnia do 27 lipca 1908 był więziony w Cytadeli Warszawskiej za udział w tajnym samokształceniu polskim i kontakty z PPS. W 1909 zdał maturę w polskim Gimnazjum w Grodzisku Mazowieckim. W tym samym roku został członkiem Stowarzyszenia Postępowej Młodzieży Akademickiej Niepodległościowej „Życie” we Lwowie. 18 kwietnia 1910 podjął studia na Politechnice Lwowskiej. W 1914 r. wstąpił do Związku Strzeleckiego. 26 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Był oficerem1 pułku artylerii. Od 17 stycznia 1917 w Krajowym Inspektoracie Zaciągu na stanowisku komisarza werbunkowego w Żyrardowie, a następnie kierownika Głównego Urzędu Zaciągu w Zamościu i Częstochowie.
11 listopada 1918 został przydzielony do Komendy Miasta Warszawy na stanowisko adiutanta technicznego, bezpieczeństwa i szefa Zarządu Koszar. 1 stycznia 1919 został przydzielony do Sekcji Poboru i Uzupełnień Departamentu I Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko starszego referenta uzupełnień. 29 lipca 1919 został przydzielony do Inspektora Artylerii Okręgu Generalnego Warszawa na stanowisko referenta personalnego, następnie referenta uzupełnień i organizacyjno-mobilizacyjnego. 8 lipca 1920 został mianowany kapitanem. 15 lipca 1920 został majorem. Pełnił wówczas służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Warszawa” na stanowisku sztabowego oficera inspekcyjnego artylerii. 16 stycznia 1922 został wcielony do 3 Piłku Artylerii Ciężkiej w Wilnie. W 1923 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu VIII w Toruniu.
14 października 1926 został przydzielony do składu osobowego inspektora armii generała dywizji na stanowisko oficera sztabu. W czerwcu 1927 został przydzielony do inspektora armii w Toruniu. Na podpułkownika awansował z dniem 1 stycznia 1929. W grudniu 1929 został przeniesiony do 2 pułku artylerii ciężkiej w Chełmie na stanowisko dowódcy I dywizjonu.
We wrześniu 1930 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 4 pułku artylerii polowej w Inowrocławiu. 24 maja 1932 został przeniesiony do Dowództwa Obszaru Warownego „Wilno” na stanowisko szefa artylerii. Od listopada 1934 do czerwca 1939 dowodził 5 Pułkiem Artylerii Lekkiej we Lwowie. 16 kwietnia 1936 został wybrany wiceprezesem zarządu Lwowskiego Okręgu Wojewódzkiego LOPP. Na pułkownika został awansowany 19 marca 1938. W czerwcu 1939 otrzymał przydział do Inspektoratu Armii w Wilnie.
W czasie kampanii wrześniowej kwatermistrz Armii „Prusy” a następnie Frontu Północnego. Po agresji ZSRR dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie.