Po wielkim sukcesie “figur osiowych”, marszandzi oczekiwali od Lebensteina pozostania w kręgu znanych już i uznanych motywów, co mogło oznaczać dla artysty niemożność rozwijania przez dłuższy czas innych wątków formalnych i tematycznych. Malarz poszukiwał jednak nowych źródeł inspiracji. Wspominał później: Olśnieniem było odkrycie galerii paleontologii w Jardin des Plantes, która z kolei była dla mnie większym panteonem aniżeli Panteon obok. Bo to był panteon w zasadzie wszystkich starszych braci, całego rodzaju stworzeń, łącznie z nami. Podany w formie przetworzonej, kompletnie pozbawionej rzeczywistości, tej utylitarnej, już wyabstrahowanej. Czyli jednak krok do sztuki, bo sztuka jest tylko rzeczywistością wyabstrahowaną, niczym innym. I przez to jest realna. W Jardin des Plantes czułem tę realność, realność istnienia tych zwierząt. Nie chciałem w tym następnym etapie imitować czy małpować tego czy innego ichtiozaura, tylko była to rzeczywista metafora skamieniałego świata, świata nieistniejącego, świata, w którym jeszcze, pomimo wszystko, tli się życie po dzień dzisiejszy. (...) Zacząłem malować “zwierzęta”, inspirowany poprzez uprzednio robione notatki. Stwory te zastygłe są w ruchu, może lepiej powiedzieć - w skurczu. Zależało mi teraz na przedstawieniu w sposób żywy pewnych sytuacji, które ujmowałem symbolicznie, przedstawiając w swej relacji zarówno zwierzęta, jak i ludzi. Nieważne, czy relacja ta jest imaginowana, pochodzi z natury czy jest rzutowana z własnego wnętrza - musi być tylko prawdziwa. Nastąpiło tu właściwie połączenie świata zwierzęcego z ludzkim, co traktowane jest przeze mnie symbolicznie - zestawienie to służy mi do określenia sytuacji, które istnieją między ludźmi.
Łukasz Kossowski, Jan Lebenstein (1930-1999), Warszawa, 2006, s. 49-53.

Nowe obrazy pokazał artysta na szeregu wystaw w 1964 i 1965 r., m.in.w Antibes, w Paryżu, w Kolonii i w Oslo. Po obejrzeniu wystawy obrazów Lebensteina w Paryżu, w Galerii Lacloche, polski krytyk sztuki Aleksander Jackiewicz napisał w swoim Dzienniku 9 listopada 1964: Na ścianach przedpotopowe potwory: smoki, ichtiozaury, jaszczury. Jakby ponalepiane na ściany, jakby na nich rozgniecione. Chwilami nie czuje się w nich dzieła rąk ludzkich. Są jak ciała organiczne, które przed milionami lat, w momencie kataklizmu, przylgnęły do ścian skalnych i tak już zostały, i - wyjęte z ukrycia - skały, z owymi szczątkami ciał i skorup, zostały sprowadzone do Galerii Lacloche, gdzie się wystawa odbywa. Są płaskie, a prawie trójwymiarowe, brudnozielone, brunatne, żółtawe. Materia ich ciężka, chropawa, na krańcach - w zaniku, albo dopiero w fazie rodzenia się. (...) Ich zwierzęcość jest autentyczna, ich zwierzęcość jest jednocześnie ludzka, przerażona, smutna, cierpiąca. (...) Wystawa Lebensteina jest szczególna (...). Jest malowanym, lepionym, pisanym na malarskim płótnie poematem.
Aleksander Jackiewicz, Dziennik, w: “Życie Literackie” nr 50 / 13.XII.1964


Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
Jan Lebenstein, Musée Grimaldi, Antibes, 21 VIII - 3 X 1964, poz. kat. 25
Créatures abominables de Jan Lebenstein et „Carnet intime”, Galerie Lacloche, Paryż, 5 XI- 5 XII 1964, poz. kat 4;
Jan Lebenstein. Monströse Kreaturen und „Carnet intime”, Galerie Gmurzynska, Kolonia, IX 1965, poz. kat. 9;
Jan Lebenstein, Galeria Hammerslund, Oslo, 4-20 XI 1965, poz. kat. 9;
Jan Lebenstein, Galeria Zachęta, Warszawa IV – V 1992, spis kat. na wkładce, poz. 41 (z błędną datą 1963).

Jan Lebenstein (Brześć Litewski 1930 - Kraków 1999) w latach 1948-1954 studiował malarstwo w ASP w Warszawie pod kierunkiem prof. Eugeniusza Eibischa i Artura Nachta-Samborskiego. W 1955 wziął udział w wystawie w warszawskim Arsenale. Zaprzyjaźniony w czasie studiów z Mironem Białoszewskim, swą pierwszą wystawę indywidualną pokazał w 1956 w Teatrze na Tarczyńskiej. W 1959 zdobył Grand Prix de la Ville de Paris na I Biennale Młodych w Paryżu i w tym roku przeniósł się na stałe do Paryża. Po seriach "figur kreślonych" (na papierze milimetrowym) i "figur hieratycznych" z lat 1955-1958 maluje cykl "figur osiowych" (1958-1962), które wystawia w Paryżu i USA. Równolegle w 1960 zaczyna rysowane "karnety", rodzaj dziennika, który w przyszłości dostarczy motywów wykorzystanych w obrazach. W latach 1964-1965 maluje "Bestiarium", cykl fakturowych, archaizowanych stworów przypominających prehistoryczne wykopaliska. Bezpośrednio po nich wprowadza do swych obrazów postaci ludzkie i fantastyczne, odgrywające sceny ni to mitologiczne, ni to ze snu, często przesycone erotyką. W 1970 projektuje witraże dla Centre du Dialogue w Paryżu. W W 1971 otrzymuje obywatelstwo francuskie 1974 powstają gwasze inspirowane Folwarkiem zwierzęcym George'a Orwella. W latach 1976-1989 tworzy wyłącznie w technice gwaszu i pastelu, podejmując tematykę mitologiczną i zaczerpniętą z Biblii: cykle ilustracji do Księgi Hioba (wyd. 1979) i do Apokalipsy (wyd. 1986) w nowych przekładach Czesława Miłosza. W 1989 powraca do malarstwa olejnego (cykl "Pergamon"). Artysta otrzymał m. in. nagrodę Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego w 1976, Nagrodę Muzeum Archidiecezji Warszawskiej w 1985, Nagrodę im. Jana Cybisa w 1987.

♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).