Jan Tarasin przez niemal całą swoją twórczość konsekwentnie zgłębiał relacje zachodzące między realnym przedmiotem a jego malarską syntezą – znakiem. Jak sam mawiał, interesował go „pewien typ przedmiotowości doprowadzonej do abstrakcji“. W obrazie Przedmioty z 1995 roku, Tarasin rezygnuje z klasycznej perspektywy zbieżnej na rzecz pasowego, rytmicznego układu płaszczyzn. Przestrzeń płótna zostaje podzielona na strefy: u góry dominuje płaska plama chłodnego błękitu, środek wypełnia fakturalna, brunatno-złota płaszczyzna gęsto pokryta poziomymi żłobieniami, w którą wtopione zostały uproszczone znaki. W dolnej części kompozycji, artysta umieścił charakterystyczny dla swojej twórczości biały „wycinek“ – przypominający kartę, blat lub stół gier – na którym skrupulatnie rozmieścił czarne, czerwone i szare kropki, kreski oraz amorficzne plamy.

Mimo posługiwania się abstrakcyjnymi znakami, Jan Tarasin często odnosił się w swoim malarstwie do form kojarzących się z pejzażem czy martwą naturą. W rozmowie z Elżbietą Dzikowską, artysta mówił o swoich inspiracjach naturą, podkreślając przy tym, że nie jest to prosta inspiracja zewnętrzną estetyką przyrody: Interesuje mnie przyroda żywa i mechanizmy, jakimi się posługuje. Z tych samych materiałów natura tworzy różne rzeczy. W moich obrazach ważny jest ruch, dynamika, podnieca mnie gra nieskończonych możliwości, jakie stwarza natura. Genialna synteza zdarza się rzadko, gdyż może przerodzić się w martwy schemat lub stylizację. (...) Znaki rozwijają się, rozsypują... Interesują mnie nie tyle ich kształty, ile to, co się pomiędzy nimi dzieje. (...) Nauczyłem się intensywnego patrzenia na wszystko, co mnie otacza. To są moje sposoby na siebie, na swoją wyobraźnię (Elżbieta Dzikowska, Jan Tarasin. Sposoby na siebie, w: Polscy artyści w sztuce świata. Rozmowy Elżbiety Dzikowskiej, Rosikon Press 2005, s. 290).

Jan Tarasin (Kalisz 11 IX 1926 - Warszawa 8 VIII 2009) studiował malarstwo w ASP w Krakowie pod kierunkiem prof. Zbigniewa Pronaszki (1946-1951). Jeszcze jako student zadebiutował na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w 1948/49. W połowie lat 50. stworzył cykle litografii: „Nowa Huta i jej mieszkańcy“, 1954, „Dom“, 1955). W pierwszym przeciwstawił się oficjalnemu optymizmowi, w drugim, operując symboliką martwej natury, zawarł treści egzystencjalne i odnoszące do niedawnego dramatu wojny. Po 1956 zaczął malować obrazy niefiguratywne. Układy wyodrębnionych elementów (określanych jako „przedmioty“) umieszczane były przez artystę na płaszczyźnie (cykl „Wnętrze“, 1957) ), lub w aluzyjnej przestrzeni (cykle „Uczta“, 1957, „Brzeg“, 1962-1964, „Przedmioty policzone“, od 1968, „Antykwariat“, 1968). Zasada ta utrzymuje się w jego malarstwie w następnych latach, różnice między okresami twórczości dotyczą sposobu opracowania „przedmiotów“ i ich usytuowania w przestrzeni obrazu lub wobec tła. Od lat 70. „przedmioty“ zmieniają się w graficzne, zwykle czarne znaki na jasnych tłach (cykl „Kolekcja“, od 1971). Tła z kolei bywają iluzyjnie przestrzenne, zróżnicowane walorowo, miękkie. W latach 90. artysta wrócił do kolorystycznego, bardziej malarskiego rozwiązywania zarówno znaków, jak i teł, często ciemnych lub przenikających się z „przedmiotami“ (cykl „Wylęgarnia przedmiotów“, 1992). Tarasin od 1962 jest członkiem „Grupy Krakowskiej“. W 1963-67 uczył na Wydziale Architektury Wnętrz krakowskiej ASP. W 1967 przeniósł się do Warszawy, w 1974 podjął pracę pedagogiczną na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie. W 1987-90 był rektorem tej uczelni. W 1976 otrzymał Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, w 1984 Nagrodę im. Jana Cybisa.; Nagroda na MB Sztuki w San Marino 1965. Równolegle z malarstwem zajmował się rysunkiem i grafiką - do lat 60. litografią, od 1974 serigrafią. W 1974-1981 wydał 8 autorskich „Zeszytów“ z serigrafiami i własnymi tekstami. W 1995 w Galerii Zachęta odbyła się wystawa artysty, której towarzyszył monograficzny katalog.