Prezentowany obraz powstał w ważnym dla twórczości Tadeusza Dominika okresie, przypadającym na lata 1961-1962. Był to czas, w którym artysta przebywał na prestiżowym stypendium Fundacji Forda w Stanach Zjednoczonych. W tym samym okresie (1961) w nowojorskim Museum of Modern Art (MoMA) odbyła się legendarna wystawa ”15 Polish Painters”, w której Dominik wziął udział.
Kurator tej ekspozycji Peter Selz, pisał wówczas w katalogu wystawy: [Dominik] pracuje w dużym stopniu intuicyjnie, maluje żywymi, niepohamowanymi ruchami. Podkreślał również, że w opozycji do wielu współczesnych mu polskich malarzy tworzących w ciemnej, monochromatycznej gamie, Dominik objawił się jako rasowy kolorysta, któremu najbliżej było do międzynarodowego stylu ekspresyjnego abstrakcjonizmu.
Oferowane płótno doskonale pokazuje te cechy. Farba nakładana jest tu zdecydowanymi pociągnięciami pędzla, a plamy barw rozłożone szeroko, z odwagą i energią, co potęguje wewnętrzny dynamizm kompozycji.
Choć struktura dzieła jest bliska czystej abstrakcji, wybrzmiewają w niej silne związki z naturą, która dla Dominika stanowiła niewyczerpane źródło inspiracji i zachwytu. Artysta nie tyle odtwarzał konkretne formy przyrody, ile rejestrował jej nieustanne działanie, zmienność i fizyczny proces transformacji. Malowane przez niego pejzaże i motywy były zawsze filtrowane przez osobistą wrażliwość i transponowane na płótno jako ulotne impresje wykreowane w wyobraźni. Prezentowany obraz pochodzi z najlepszych lat działalności twórczej artysty.

Tadeusz Dominik (Szymanów 14 I 1928 - Warszawa 20 V 2014) studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie pod kierunkiem prof. J.Cybisa (1946-51, dyplom 1953). Od 1951 był pedagogiem na macierzystym Wydziale, początkowo jako asystent Cybisa. Od 1965 prowadził własną pracownię, w 1979 otrzymał tytuł profesora. W 1990 przeszedł na emeryturę. W czasie studiów oddziałały nań - za pośrednictwem osobowości i sztuki Cybisa - idee polskiego koloryzmu, które następnie twórczo i samodzielnie kontynuował. Początkowo tworzył obrazy figuratywne. Debiutował na słynnej wystawie w warszawskim Arsenale w 1955, gdzie zdobył nagrodę. W tym okresie obok malarstwa uprawiał drzeworyt, operujący szerokimi płaszczyznami bieli i czerni (drzeworyty wystawiał m.in. na Biennale w Wenecji w 1956). W drugiej poł. lat 50. zaczął malować obrazy abstrakcyjne, początkowo utrzymane w ekspresyjnej i spontanicznej stylistyce malarstwa informel. W latach 60. wzbogacił swe prace o efekty fakturowe. Niezmienną inspiracją była dla malarza natura, bogactwo i kolorystyka jej form. Pozostał jej wierny do dziś, poddając zmianom sam sposób malowania. Stopniowo rozjaśniał i wygładzał swe kompozycje, wprowadzając efekty dekoracyjne, jak rytmiczne powtórzenia form czy rodzaj malowanych „rastrów“, regularnie znaczących fragmenty kompozycji. Wśród wielu nagród otrzymał m.in. laur „Złotego Grona“ w Zielonej Górze w 1963, Grand Prix Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie w 1968, nagrodę im. George’a Rowney’a w Londynie w 1973 i Nagrodę im. Jana Cybisa w Warszawie w 1973. Równolegle z malarstwem zajmował się gobelinem, ceramiką, również grafiką komputerową.
Zmarł 20 maja 2014 w swoim domu pod Warszawą.