Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
Praca wystawiana:
– Alfred Lenica, Museum Umeni, Olomouc VII 2014;
– Alfred Lenica. Plamy na niebie i ziemi, Galeria Piekary, Poznań V – VII 2022.
Praca wzmiankowana i reprodukowana:
– Alfred Lenica. Plamy na niebie i ziemi / Alfred Lenica. Spots on Heaven and Earth, Fundacja 9/11 ArtSpace, Poznań 2022, s. 225 (il. b. nr 33), s. 40-41 (b. wkładka).
– W katalogu oeuvre artysty: Alfred Lenica. Malarstwo, CBWA Zachęta, Warszawa 1974, s. nlb., dział Teki temper z lat sześćdziesiątych, poz. 94. Widma (65 [szt.]).
Alfred Lenica (Pabianice 1899 - Warszawa 1977) uczył się prywatnie rysunku i malarstwa w pracowniach Artura Hannytkiewicza i Piotra Kubowicza w Poznaniu (1925-1928). W latach 30. malował obrazy figuratywne, nawiązujące w stylistyce do kubizmu. Nieco później uległ wpływom surrealizmu, który, pomijając lata socrealizmu, stanie się dlań najpoważniejszym obszarem poszukiwań malarskich. Od połowy lat 40. utrzymywał stałe kontakty z kręgiem „Grupy Krakowskiej“, przyjaźnił się z Jerzym Kujawskim. Po przeniesieniu się do Poznania, w 1947 został współzałożycielem awangardowej grupy „4F+R“ (farba, forma, fantastyka, faktura + realizm). Jest autorem pierwszego polskiego obrazu taszystowskiego (Farby w ruchu, 1949, tempera). W okresie socrealizmu włączył się w nurt oficjalnej sztuki, pracując jednocześnie jako organizator życia artystycznego, prezes Okręgu Poznańskiego ZPAP (1948-1950) i jednocześnie kierownik Pracowni Sztuk Plastycznych tamże. W końcu lat 50. przeniósł się do Warszawy i również tu do 1969 pełnił kierownicze funkcje w ZPAP. W drugiej poł. lat 50. ponownie - po eksperymentach z lat 40. - uprawiał informel, malując chętnie techniką drippingu. Około 1958 wypracował indywidualny, charakterystyczny dlań styl wirujących, kolorowych, niekiedy kaligraficznie opracowanych form, które dynamicznie wypełniały pola obrazów. Tworzył je techniką zbliżoną do surrealistycznej dekalkomanii. Styl ten stał się znakiem rozpoznawczym artysty do końca życia. W swych obrazach nie unikał kształtów nawiązujących do form naturalnych (jego malarstwo nazywano „biologicznym“), a w latach 70. niekiedy włączał do kompozycji motywy figuralne. Wystawa retrospektywna artysty odbyła się w Galerii Zachęta w Warszawie w 1974.
tusz, gwasz, akwarela, papier,
70 x 50 cm,
sygn. jasnym pastelem l.d.: Lenica
sygn. oł. na odwr.: Lenica | 1953-57 | Widma 10
Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
Praca wystawiana:
– Alfred Lenica, Museum Umeni, Olomouc VII 2014;
– Alfred Lenica. Plamy na niebie i ziemi, Galeria Piekary, Poznań V – VII 2022.
Praca wzmiankowana i reprodukowana:
– Alfred Lenica. Plamy na niebie i ziemi / Alfred Lenica. Spots on Heaven and Earth, Fundacja 9/11 ArtSpace, Poznań 2022, s. 225 (il. b. nr 33), s. 40-41 (b. wkładka).
– W katalogu oeuvre artysty: Alfred Lenica. Malarstwo, CBWA Zachęta, Warszawa 1974, s. nlb., dział Teki temper z lat sześćdziesiątych, poz. 94. Widma (65 [szt.]).
Alfred Lenica (Pabianice 1899 - Warszawa 1977) uczył się prywatnie rysunku i malarstwa w pracowniach Artura Hannytkiewicza i Piotra Kubowicza w Poznaniu (1925-1928). W latach 30. malował obrazy figuratywne, nawiązujące w stylistyce do kubizmu. Nieco później uległ wpływom surrealizmu, który, pomijając lata socrealizmu, stanie się dlań najpoważniejszym obszarem poszukiwań malarskich. Od połowy lat 40. utrzymywał stałe kontakty z kręgiem „Grupy Krakowskiej“, przyjaźnił się z Jerzym Kujawskim. Po przeniesieniu się do Poznania, w 1947 został współzałożycielem awangardowej grupy „4F+R“ (farba, forma, fantastyka, faktura + realizm). Jest autorem pierwszego polskiego obrazu taszystowskiego (Farby w ruchu, 1949, tempera). W okresie socrealizmu włączył się w nurt oficjalnej sztuki, pracując jednocześnie jako organizator życia artystycznego, prezes Okręgu Poznańskiego ZPAP (1948-1950) i jednocześnie kierownik Pracowni Sztuk Plastycznych tamże. W końcu lat 50. przeniósł się do Warszawy i również tu do 1969 pełnił kierownicze funkcje w ZPAP. W drugiej poł. lat 50. ponownie - po eksperymentach z lat 40. - uprawiał informel, malując chętnie techniką drippingu. Około 1958 wypracował indywidualny, charakterystyczny dlań styl wirujących, kolorowych, niekiedy kaligraficznie opracowanych form, które dynamicznie wypełniały pola obrazów. Tworzył je techniką zbliżoną do surrealistycznej dekalkomanii. Styl ten stał się znakiem rozpoznawczym artysty do końca życia. W swych obrazach nie unikał kształtów nawiązujących do form naturalnych (jego malarstwo nazywano „biologicznym“), a w latach 70. niekiedy włączał do kompozycji motywy figuralne. Wystawa retrospektywna artysty odbyła się w Galerii Zachęta w Warszawie w 1974.