Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Jerzy Nowosielski. Wystawa malarstwa, Pawilon Wystawowy BWA, Kraków, I – II 1974, poz. kat. 111;
– Jerzy Nowosielski. Malarstwo, Rzeszów, Dom Sztuki, III – IV 1975, poz. kat. 37;
– Jerzy Nowosielski. Malarstwo, Poznań, Stary Rynek, Arsenał, VIII – IX 1976, poz. kat. 10;
– Jerzy Nowosielski, red. Andrzej Kostołowski, Włodzimierz Nowaczyk, Muzeum Narodowe w Poznaniu, 1993; katalog towarzyszący wystawom: Muzeum Narodowe w Poznaniu, 28 III – 30 V 1993; Muzeum Narodowe we Wrocławiu 25 VI – 19 IX 1993; Galeria „Zachęta” w Warszawie, 4 X – 1 XI 1993; obraz wymieniony w spisie prac eksponowanych na wystawach, poz 182, s. 267 (pod tytułem Abstrakcja białoszara).
– Jerzy Nowosielski, [wyd.] Galeria Starmach, Fundacja Nowosielskich, Kraków 2003, il. b. s. 354, poz. kat. 499.

W całym malarstwie współczesnym nie ma równie natchnionej geometrii (...) Abstrakcja Nowosielskiego to druga półkula jego malarskiego świata. Bez niej nie wirowałby on tak precyzyjnie i zapamiętale wokół własnej osi i swojego słońca.
Jerzy Tchórzewski, 1993, cyt.[ w:] Krystyna Czerni, Nowosielski, Kraków 2006, s. 62

Nurt abstrakcji geometrycznej zapoczątkowany został w twórczości Jerzego Nowosielskiego w 1947 r. i od tamtej pory nieustannie przeplatał się z malarstwem figuratywnym. To współistnienie dwóch form wyrazu nie było jedynie wyborem czysto estetycznym, lecz wynikało z głębokich poszukiwań wewnętrznych. Sam artysta podkreślał znaczenie tego napięcia: Ten podział mego malarstwa na dwa wielkie nurty ma o tyle znaczenie, że na tle tej dwoistości, która była dla mnie prawdziwą udręką, niejako w ogniu walki wewnętrznej doszedłem do pewnych sformułowań teoretycznych dotyczących malarstwa ikony (Zbigniew Podgórzec, Rozmowy z Jerzym Nowosielskim, Kraków 2014, s. 210).

Nowosielski w sztuce abstrakcyjnej dostrzegał wyjątkowy potencjał duchowy. Wskazywał na więź łączącą abstrakcję z ikoną i wielokrotnie podkreślał, że ikona przesycona jest duchem sztuki abstrakcyjnej. Dążenie do realizmu oraz wolna kreacja przy użyciu form abstrakcyjnych, dopełniają się w ikonach, istniejąc na równych prawach.
W warstwie formalnej, prezentowany obraz hipnotyzuje ujęciem koncentrycznie zbiegających się płaszczyzn w ugrach i szarościach, wprowadzających widza w głąb kompozycji, do samego jej serca jasnego, świetlistego pola. Całość ujęta jest w rytmiczne obramowanie, nawiązujące do bordiur znanych z malarstwa ikonowego.

Jerzy Nowosielski (Kraków 1923 - Kraków 2011) w 1940 zaczął studia w Kunstgewerbeschule w Krakowie. W 1942 przebywał przez niecały rok w Ławrze św. Jana Chrzciciela pod Lwowem. Studiował tam sztukę malowania i historię ikon. Po powrocie do Krakowa w 1943 nawiązał ponowne kontakty z kręgiem przyszłej Grupy Krakowskiej. Po wojnie kontynuował studia w ASP w Krakowie pod kierunkiem prof. Eugeniusza Eibischa (1945-1947). Na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w 1948/49 pokazał obrazy utrzymane w nurcie abstrakcji geometrycznej. W latach socrealizmu nie wystawiał, zajmując się w tym czasie scenografią oraz malowaniem cerkwi i kościołów. W 1955 w Łodzi zaprezentował swą pierwszą wystawę indywidualną, w 1956 wziął udział w XXVIII Biennale w Wenecji. W latach 1957-1962 był pedagogiem w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, następnie w Akademii krakowskiej, gdzie wykładał na Wydziale Malarstwa do przejścia na emeryturę w 1993. W drugiej połowie lat 50. osiągnął charakterystyczny styl aktów, pejzaży i scen figuralnych we wnętrzach, który zawdzięczał swej fascynacji ikoną i doświadczeniom z malarstwem sakralnym. W 1976 podjął na nowo realizacje monumentalne, wykonując m.in. malowidła ścienne, stacje Drogi Krzyżowej i projekty witraży w kościele Opatrzności Bożej w Wesołej pod Warszawą (1976-1979). Artysta powszechnie uznawany był za autorytet w dziedzinie sztuki zakorzenionej w wartościach duchowych.
Jerzy Nowosielski zmarł 21 lutego 2011 w Krakowie.