Jan Cybis, niekwestionowany przywódca polskiego obozu kolorystycznego, zwykł powtarzać, że istotą malowania jest rozstrzygnięcie płótna po malarsku. Najczęściej polem mozolnej walki artysty z materią farby o barwność i soczystość tonu, był gatunek martwej natury. Tadeusz Dominik, jego ulubiony uczeń, pisał w albumie poświęconym profesorowi: Znałem prawie wszystkie rekwizyty służące Cybisowi do malowania w pracowni; miał ulubione, starannie dobierane, na ogół cenne ceramiki, szkła, piękne stare tkaniny (ale także zwykłe ludowe dzbany), na tle których pojawiały się i z którymi „współpracowały“ bukiety kwiatów czy owoce (...). Wyliczanie przedmiotów sprawiać może wrażenie, że zgromadzone są dość przypadkowo, ale tak nie jest. Mając pełną swobodę dysponowania tymi cichymi modelami, malarz ustawia je według jakiegoś porządku, tworząc maleńki świat powołany przez wyobraźnię artysty. Ich kształty, kolory, materia i rozmieszczenie w przestrzeni odgrywają ważne, złożone role. (...) Poza przedmiotami, miał ulubione motywy zwierzęce. Często malował zające, bażanty, kury, indyki (T. Dominik, Jan Cybis, oprac. H. Cybisowa, Arkady 1984, s. 14, 17, 21).
Prezentowana w katalogu kompozycja to perfekcyjnie zagospodarowana przestrzeń, w której sąsiadujące elementy – naczynia, owoce i leżący ptak – oddziaływują na siebie wzajemnie zróżnicowanymi fakturami i kolorami, tworząc niezwykle harmonijną, przepełnioną świetlistym blaskiem całość.
Pochodzenie:
Kolekcja prywatna, Wiedeń.
Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Jan Cybis 1897-1972 (katalog wystawy), Galerie C. Bednarczyk 26 VI – 10 VII 1973, Wiedeń 1973, s. 103, il. 89 cz.-b.
Jan Cybis (Wróblin na Śląsku Opolskim 1897 - Warszawa 1972) rozpoczął studia malarskie w Akademii Sztuki i Przemysłu Artystycznego we Wrocławiu (1920-1921). Następnie kształcił się w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Józefa Pankiewicza. W 1924 wraz z grupą kolegów tworzących tzw. Komitet Paryski (w skrócie „KP”; stąd nazwa grupy „kapiści”) wyjechał do Paryża, gdzie kontynuował naukę początkowo w kontakcie z Pankiewiczem, później samodzielnie. W 1930 wziął udział w pierwszej wystawie kapistów w paryskiej Galerie Zak, później we wspólnej wystawie w Genewie, a po powrocie do kraju w 1931 także w zbiorowej wystawie w Polskim Klubie Artystycznym w Warszawie. W 1932 miał pierwszą wystawę indywidualną w Krakowie. Był główną postacią grupy, propagatorem założeń wysuwających na naczelne miejsce zagadnienia koloru, który „był treścią i formą” jego malarstwa. Ostatnia wystawa w warszawskiej Zachęcie dała możliwość prześledzenia jego bardzo konsekwentnej drogi twórczej. Odrzucając wszelką anegdotę, tworzył obrazy malowane „z powodem plastycznym” – pejzaże, martwe natury, portrety. Był także tłumaczem i krytykiem sztuki, pisywał artykuły, m.in. do krakowskiego „Głosu Plastyków” , którego redaktorem naczelnym został w roku 1937. W roku 1946 został profesorem warszawskiej ASP, gdzie wykładał do 1968 (z przerwą 1951-1957). W 1955 wykładał też w PWSSP w Sopocie.
♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).
olej, płótno
50 x 65 cm
sygn. l.d.: J. Cybis
Na odwr. na płótnie l.g.: J CYBIS „MARTWA NATURA“ – 1971 r. 50 x 65 [w ramce], poniżej nalepka wywozowa DESA WORKS OF MODERN ART z danymi obrazu w jęz. niemieckim, obok pieczątka zezwolenia na wywóz za granicę z numerem i podpisem.
Jan Cybis, niekwestionowany przywódca polskiego obozu kolorystycznego, zwykł powtarzać, że istotą malowania jest rozstrzygnięcie płótna po malarsku. Najczęściej polem mozolnej walki artysty z materią farby o barwność i soczystość tonu, był gatunek martwej natury. Tadeusz Dominik, jego ulubiony uczeń, pisał w albumie poświęconym profesorowi: Znałem prawie wszystkie rekwizyty służące Cybisowi do malowania w pracowni; miał ulubione, starannie dobierane, na ogół cenne ceramiki, szkła, piękne stare tkaniny (ale także zwykłe ludowe dzbany), na tle których pojawiały się i z którymi „współpracowały“ bukiety kwiatów czy owoce (...). Wyliczanie przedmiotów sprawiać może wrażenie, że zgromadzone są dość przypadkowo, ale tak nie jest. Mając pełną swobodę dysponowania tymi cichymi modelami, malarz ustawia je według jakiegoś porządku, tworząc maleńki świat powołany przez wyobraźnię artysty. Ich kształty, kolory, materia i rozmieszczenie w przestrzeni odgrywają ważne, złożone role. (...) Poza przedmiotami, miał ulubione motywy zwierzęce. Często malował zające, bażanty, kury, indyki (T. Dominik, Jan Cybis, oprac. H. Cybisowa, Arkady 1984, s. 14, 17, 21).
Prezentowana w katalogu kompozycja to perfekcyjnie zagospodarowana przestrzeń, w której sąsiadujące elementy – naczynia, owoce i leżący ptak – oddziaływują na siebie wzajemnie zróżnicowanymi fakturami i kolorami, tworząc niezwykle harmonijną, przepełnioną świetlistym blaskiem całość.
Pochodzenie:
Kolekcja prywatna, Wiedeń.
Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Jan Cybis 1897-1972 (katalog wystawy), Galerie C. Bednarczyk 26 VI – 10 VII 1973, Wiedeń 1973, s. 103, il. 89 cz.-b.
Jan Cybis (Wróblin na Śląsku Opolskim 1897 - Warszawa 1972) rozpoczął studia malarskie w Akademii Sztuki i Przemysłu Artystycznego we Wrocławiu (1920-1921). Następnie kształcił się w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Józefa Pankiewicza. W 1924 wraz z grupą kolegów tworzących tzw. Komitet Paryski (w skrócie „KP”; stąd nazwa grupy „kapiści”) wyjechał do Paryża, gdzie kontynuował naukę początkowo w kontakcie z Pankiewiczem, później samodzielnie. W 1930 wziął udział w pierwszej wystawie kapistów w paryskiej Galerie Zak, później we wspólnej wystawie w Genewie, a po powrocie do kraju w 1931 także w zbiorowej wystawie w Polskim Klubie Artystycznym w Warszawie. W 1932 miał pierwszą wystawę indywidualną w Krakowie. Był główną postacią grupy, propagatorem założeń wysuwających na naczelne miejsce zagadnienia koloru, który „był treścią i formą” jego malarstwa. Ostatnia wystawa w warszawskiej Zachęcie dała możliwość prześledzenia jego bardzo konsekwentnej drogi twórczej. Odrzucając wszelką anegdotę, tworzył obrazy malowane „z powodem plastycznym” – pejzaże, martwe natury, portrety. Był także tłumaczem i krytykiem sztuki, pisywał artykuły, m.in. do krakowskiego „Głosu Plastyków” , którego redaktorem naczelnym został w roku 1937. W roku 1946 został profesorem warszawskiej ASP, gdzie wykładał do 1968 (z przerwą 1951-1957). W 1955 wykładał też w PWSSP w Sopocie.
♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).