Proweniencja:
depozyt Muzeum Piastów Śląskich w Brzegu
REMPEX, XXXV Aukcja Sztuki Współczesnej, 2008
Marek Pietkiewicz, Art & Design
Wystawiany:
Muzeum Narodowe Kielce, 2011
Bibliografia:
reprodukowany w katalogu wystawy, Muzeum Narodowe Kielce, 2011, nr 233
Złociste tło, siatka delikatnych linii, a na niej swobodnie rozsiane znaki: kaligraficzne gesty, geometryczne fragmenty, barwne akcenty czerwieni, zieleni i błękitu. Kompozycja przypomina jednocześnie starożytną inskrypcję i nowoczesną partyturę.
Praca z 1989 roku wpisuje się w dojrzały okres twórczości artysty, realizowany zgodnie z jego autorską koncepcją Ars-Horme — Sztuki Poruszenia Wyobraźni. Jej założenia Szwacz przedstawił w manifeście podczas pleneru w Osiekach w 1977 roku: sztuka miała być aktywnością równorzędną filozofii i religii, zakorzenioną w tradycji i naturze, zdolną wyrazić stany ducha i kwestie metafizyczne — związki człowieka z uniwersum, jego rolę i miejsce w świecie. Kompozycje tworzone w tym duchu artysta nazywał ars-hormegryfami i ars-hormegramami.
Droga do tej koncepcji była długa. Szwacz studiował w krakowskiej ASP, po wojnie związał się z Grupą Młodych Plastyków Tadeusza Kantora, w 1947 roku wyjechał na stypendium do Paryża, gdzie zaprzyjaźnił się z Fernand Légèrem, Hansem Hartungiem i Jeanem Bazainem. Po powrocie do kraju krótko tworzył w nurcie socrealizmu, by już od 1955 roku nieodwołalnie zwrócić się ku abstrakcji, czerpiąc z kubizmu i informelu.
Jako profesor warszawskiej ASP kształcił kolejne pokolenia artystów. Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Sztuki w Łodzi i wielu kolekcjach prywatnych.
technika mieszana, olej, plakatówka, płótno
46 x 46,5 cm
w oprawie: 56 x 56,5 cm
sygn. p. d.: SZWACZ 1989
Proweniencja:
depozyt Muzeum Piastów Śląskich w Brzegu
REMPEX, XXXV Aukcja Sztuki Współczesnej, 2008
Marek Pietkiewicz, Art & Design
Wystawiany:
Muzeum Narodowe Kielce, 2011
Bibliografia:
reprodukowany w katalogu wystawy, Muzeum Narodowe Kielce, 2011, nr 233
Złociste tło, siatka delikatnych linii, a na niej swobodnie rozsiane znaki: kaligraficzne gesty, geometryczne fragmenty, barwne akcenty czerwieni, zieleni i błękitu. Kompozycja przypomina jednocześnie starożytną inskrypcję i nowoczesną partyturę.
Praca z 1989 roku wpisuje się w dojrzały okres twórczości artysty, realizowany zgodnie z jego autorską koncepcją Ars-Horme — Sztuki Poruszenia Wyobraźni. Jej założenia Szwacz przedstawił w manifeście podczas pleneru w Osiekach w 1977 roku: sztuka miała być aktywnością równorzędną filozofii i religii, zakorzenioną w tradycji i naturze, zdolną wyrazić stany ducha i kwestie metafizyczne — związki człowieka z uniwersum, jego rolę i miejsce w świecie. Kompozycje tworzone w tym duchu artysta nazywał ars-hormegryfami i ars-hormegramami.
Droga do tej koncepcji była długa. Szwacz studiował w krakowskiej ASP, po wojnie związał się z Grupą Młodych Plastyków Tadeusza Kantora, w 1947 roku wyjechał na stypendium do Paryża, gdzie zaprzyjaźnił się z Fernand Légèrem, Hansem Hartungiem i Jeanem Bazainem. Po powrocie do kraju krótko tworzył w nurcie socrealizmu, by już od 1955 roku nieodwołalnie zwrócić się ku abstrakcji, czerpiąc z kubizmu i informelu.
Jako profesor warszawskiej ASP kształcił kolejne pokolenia artystów. Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Sztuki w Łodzi i wielu kolekcjach prywatnych.