Proweniencja:
– kolekcja Urszuli i Piotra Hofman
Wystawiany, opisywany i reprodukowany:
– Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2013, s.7
– Szymon Mondzain i École de Paris. Polska awangarda malarska II połowy XX wieku. Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, Pałac Opatów – Oddział Sztuki Nowoczesnej Muzeum Narodowego w Gdańsku 21 II 2015 – 22 IV 2015
– Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2018, s. 25
– Od Boznańskiej do Fangora. Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, Muzeum Okręgowe, Nowy Sącz 20 III 2020 – 31 VIII 2020.
„[Wśród tych, którzy] brakiem wykształcenia muzealnego nie grzeszą, są tradycjonalistami, ale nie hołdują tendencji do archaizowania i idą albo w ślad za najmłodszymi kierunkami w sztuce francuskiej, albo samodzielnie rozwiązują problemy malarskie i rzeźbiarskie [jest Hayden], który najwyraźniej i najinteligentniej korzysta z wpływów sztuki Cézanne’a i Gaugina, ale [wykazuje] odrębny talent kompozytora i zupełną oryginalność w dekoracyjnym harmonizowaniu plam barwnych […] ”
(Cyt. Za „Artyści polscy w Paryżu. Analogia tekstów o polskiej kolonii artystycznej czynnej w Paryżu w latach 1900 – 1939, wybór i opracowanie Anna Wierzbicka, Warszawa 2008, s. 164; Artur Winiarski, „Mistrzowie École de Paris Henri Hayden”, Villa La Fleur, Warszaw 2013, s. 41.).
olej, płótno, 54 × 73 cm
sygn. i dat. l. d.: „Hayden/56”
Proweniencja:
– kolekcja Urszuli i Piotra Hofman
Wystawiany, opisywany i reprodukowany:
– Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2013, s.7
– Szymon Mondzain i École de Paris. Polska awangarda malarska II połowy XX wieku. Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, Pałac Opatów – Oddział Sztuki Nowoczesnej Muzeum Narodowego w Gdańsku 21 II 2015 – 22 IV 2015
– Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2018, s. 25
– Od Boznańskiej do Fangora. Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, Muzeum Okręgowe, Nowy Sącz 20 III 2020 – 31 VIII 2020.
„[Wśród tych, którzy] brakiem wykształcenia muzealnego nie grzeszą, są tradycjonalistami, ale nie hołdują tendencji do archaizowania i idą albo w ślad za najmłodszymi kierunkami w sztuce francuskiej, albo samodzielnie rozwiązują problemy malarskie i rzeźbiarskie [jest Hayden], który najwyraźniej i najinteligentniej korzysta z wpływów sztuki Cézanne’a i Gaugina, ale [wykazuje] odrębny talent kompozytora i zupełną oryginalność w dekoracyjnym harmonizowaniu plam barwnych […] ”
(Cyt. Za „Artyści polscy w Paryżu. Analogia tekstów o polskiej kolonii artystycznej czynnej w Paryżu w latach 1900 – 1939, wybór i opracowanie Anna Wierzbicka, Warszawa 2008, s. 164; Artur Winiarski, „Mistrzowie École de Paris Henri Hayden”, Villa La Fleur, Warszaw 2013, s. 41.).