Proweniencja:
depozyt Muzeum Piastów Śląskich w Brzegu
Wystawiany:
Muzeum Narodowe Kielce, 2011
Bibliografia:
reprodukowany w katalogu wystawy, Muzeum Narodowe Kielce, 2011, nr 099
Cykl „Szczeliny", tworzony od 1966 roku, jest szczytem malarskiej drogi Kobzdeja i jednym z najbardziej oryginalnych osiągnięć polskiej sztuki powojennej. Dwa pasma podobrazia pokryte jednolitym kolorem, między którymi powstaje szczelina wypełniona przestrzenną, organiczną materią. Obraz przestaje być płaską powierzchnią staje się obiektem z głębią, reliefem, ciałem.
Droga do „Szczelin" była długa i nieoczywista. Kobzdej zaczynał od koloryzmu, przez socrealizm którego stał się czołowym reprezentantem, autorem ikonicznego „Podaj cegłę", do radykalnego zerwania z tym dziedzictwem w 1955 roku. Pod wpływem francuskich informelistów porzucił malarstwo przedstawieniowe i rozpoczął wieloletnie eksperymentowanie z fakturą i materią: collage, dripping, malarstwo strukturalne, naklejane tkaniny i papiery. Przez cykl „Idoli" i „Gęstwiny" dotarł wreszcie do „Szczelin" kompozycji, w której jego architektoniczne wykształcenie i malarski instynkt spotkały się najpełniej. Kolor był dla Kobzdeja głównym nosicielem energii, a konstruowanie przestrzeni — myśleniem architekta, nie malarza.
„Szczeliny" doprowadziły go bezpośrednio do ostatniego cyklu „Hors cadre" (fr. poza ramą) obiektów malarskich wchodzących bez ograniczeń w relacje z otaczającą przestrzeni.
relief, technika własna, płyta pilśniowa
110 x 63,5 cm
sygn. p.d.: Kobzdej 1967; na odwrocie: Aleksander I Kobzdej 67
Proweniencja:
depozyt Muzeum Piastów Śląskich w Brzegu
Wystawiany:
Muzeum Narodowe Kielce, 2011
Bibliografia:
reprodukowany w katalogu wystawy, Muzeum Narodowe Kielce, 2011, nr 099
Cykl „Szczeliny", tworzony od 1966 roku, jest szczytem malarskiej drogi Kobzdeja i jednym z najbardziej oryginalnych osiągnięć polskiej sztuki powojennej. Dwa pasma podobrazia pokryte jednolitym kolorem, między którymi powstaje szczelina wypełniona przestrzenną, organiczną materią. Obraz przestaje być płaską powierzchnią staje się obiektem z głębią, reliefem, ciałem.
Droga do „Szczelin" była długa i nieoczywista. Kobzdej zaczynał od koloryzmu, przez socrealizm którego stał się czołowym reprezentantem, autorem ikonicznego „Podaj cegłę", do radykalnego zerwania z tym dziedzictwem w 1955 roku. Pod wpływem francuskich informelistów porzucił malarstwo przedstawieniowe i rozpoczął wieloletnie eksperymentowanie z fakturą i materią: collage, dripping, malarstwo strukturalne, naklejane tkaniny i papiery. Przez cykl „Idoli" i „Gęstwiny" dotarł wreszcie do „Szczelin" kompozycji, w której jego architektoniczne wykształcenie i malarski instynkt spotkały się najpełniej. Kolor był dla Kobzdeja głównym nosicielem energii, a konstruowanie przestrzeni — myśleniem architekta, nie malarza.
„Szczeliny" doprowadziły go bezpośrednio do ostatniego cyklu „Hors cadre" (fr. poza ramą) obiektów malarskich wchodzących bez ograniczeń w relacje z otaczającą przestrzeni.