Trasa W‑Z” to barwna, pulsująca życiem opowieść o Warszawie – mieście, w którym historia nieustannie spotyka się ze współczesnością. Joanna Mieszko ukazuje stolicę z charakterystycznej, lekko uniesionej perspektywy, pozwalając widzowi objąć wzrokiem plątaninę ulic, dachów, kamienic i miejskiego gwaru.
W centrum kompozycji znajduje się Trasa W‑Z – jedna z najbardziej rozpoznawalnych arterii powojennej Warszawy. Samochody, autobusy, dorożki, rowerzyści i przechodnie tworzą dynamiczny korowód, w którym przeszłość miesza się z teraźniejszością. Historyczna zabudowa Starego Miasta sąsiaduje tu ze współczesnym rytmem życia, a znajome miejsca – Kolumna Zygmunta, Zamek Królewski, Rynek Starego Miasta i tunel Trasy W‑Z – składają się na pełen energii portret stolicy.
Intensywne oranże, czerwienie i błękity nadają pracy niezwykłą dekoracyjność, natomiast swobodna, wyrazista linia podkreśla indywidualny język malarski artystki. Bogactwo drobnych scen i detali sprawia, że obraz można odkrywać wielokrotnie, za każdym razem dostrzegając nową postać, pojazd lub zabawny epizod z miejskiej codzienności.
Tytuł oraz sposób ukazania Warszawy stanowią dyskretne nawiązanie do słynnej „Trasy W‑Z” Edwarda Dwurnika. Nie jest to jednak naśladownictwo, lecz świadomy dialog z tradycją polskiego malarstwa miejskiego – rozwinięty przez Joannę Mieszko we własnym, pełnym światła, koloru i pogodnej ekspresji stylu.
„Trasa W‑Z” to niezwykle efektowna panorama Warszawy – pełna ruchu, humoru i charakterystycznego dla stolicy napięcia pomiędzy historią a nowoczesnością.
Joanna Mieszko (ur. 1969) jest malarką, rzeźbiarką, performerką i kuratorką sztuki. Zajmuje się również fotografią i rysunkiem. Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych (obecnie Uniwersytet Artystyczny) w Poznaniu, gdzie studiowała w pracowniach rzeźby prof. Józefa Petruka, prof. Macieja Szańkowskiego i prof. Józefa Kopczyńskiego, oraz rysunku u prof. Józefa Drążkiewicza i prof. Bogdana Wegnera. Uczyła się także animacji u prof. Kazimierza Urbańskiego i prof. Jacka Adamczaka oraz uczestniczyła w zajęciach u profesorów Jana Berdyszaka i Leszka Mądzika w Skokach. Jej praca dyplomowa z 1996 roku, zespół rzeźb w piaskowcu pt. „Zmagania”, została umieszczona w parku poznańskiego zoo.
Od 2014 roku aż do śmierci Edwarda Dwurnika w 2018 roku, Mieszko współpracowała z artystą, tworząc w tym czasie obszerną dokumentację fotograficzną o charakterze faktograficznym i artystycznym tej współpracy. W tym czasie intensywnie pracowała również nad cyklem wielkich akryli i setkami mniejszych prac w tuszu. Jej dorobek obejmuje autorski performans „Akt tworzenia”, prezentacje rzeźb, wielkoformatowych rysunków i prac malarskich na wystawach indywidualnych i zbiorowych. Wspólnie z Edwardem Dwurnikiem zorganizowała wystawę czarno-białych prac w Galerii Stalowa w Warszawie. Kuratorowała również wystawy Dwurnika w Szczecinie, w Galerii ZPAP „Kierat” (2014), oraz w Książnicy Pomorskiej (2014 i 2018).
Joanna Mieszko jest członkinią Stowarzyszenia Autorów ZAiKS oraz Związku Polskich Artystów Plastyków.
Szczecińska publiczność może pamiętać Joannę Mieszko z performansu „Akt tworzenia”, który odbył się w czerwcu 2012 roku w Galerii ZPAP „Kierat”. Wtedy artystka tworzyła imponujące rysunki węglem na dużych tablicach w zawrotnym tempie. Tym razem przedstawia serię wielkich płócien malowanych akrylami i olejem, które ukazują jej artystyczną drogę. Zaczyna się ona od przedstawień ludzkiego ciała - nagiego i odsłoniętego w sensie metafizycznym, poprzez wzajemne relacje między postaciami. Kolejne prace inspirowane są techniką malarską Nikifora, dominują w nich odcienie szarości, czerni i bieli. Przechodzą one płynnie do wedut miejskich, gdzie formy i kolory malarskie nabierają organicznych relacji, oddając ich celowość i dysfunkcjonalność w sposób symboliczny.
Prace te ukazują miasta takie jak Nowy Jork, Paryż, Lizbona czy Szczecin, symbolizując nieograniczoną ekspansję ego, które czerpie moc z miejskiego środowiska. Mimo to, pozostają one na uboczu współczesnych trendów artystycznych, czerpiąc ducha i lekcje mistrzów takich jak Nikifor i Dwurnik. W szczególności Edward Dwurnik, któremu Joanna zadedykowała swoją wystawę, przypadającą na miesiąc jego urodzin – 19 kwietnia skończyłby 77 lat.
W swoich pracach Mieszko zatrzymuje narracje miejskich krajobrazów i quasi-organicznych struktur, wprowadzając do nich współzależne postacie i ożywiając czas. Opowieści te, rozsnuwające się z praźródła, jakim jest człowiek, są pełne energii, emocji i dyscypliny, otwierając nowe drzwi w jej artystycznym projekcie.
Akryl na płótnie 2026
Rozmiar 100x 70 cm.
Trasa W‑Z” to barwna, pulsująca życiem opowieść o Warszawie – mieście, w którym historia nieustannie spotyka się ze współczesnością. Joanna Mieszko ukazuje stolicę z charakterystycznej, lekko uniesionej perspektywy, pozwalając widzowi objąć wzrokiem plątaninę ulic, dachów, kamienic i miejskiego gwaru.
W centrum kompozycji znajduje się Trasa W‑Z – jedna z najbardziej rozpoznawalnych arterii powojennej Warszawy. Samochody, autobusy, dorożki, rowerzyści i przechodnie tworzą dynamiczny korowód, w którym przeszłość miesza się z teraźniejszością. Historyczna zabudowa Starego Miasta sąsiaduje tu ze współczesnym rytmem życia, a znajome miejsca – Kolumna Zygmunta, Zamek Królewski, Rynek Starego Miasta i tunel Trasy W‑Z – składają się na pełen energii portret stolicy.
Intensywne oranże, czerwienie i błękity nadają pracy niezwykłą dekoracyjność, natomiast swobodna, wyrazista linia podkreśla indywidualny język malarski artystki. Bogactwo drobnych scen i detali sprawia, że obraz można odkrywać wielokrotnie, za każdym razem dostrzegając nową postać, pojazd lub zabawny epizod z miejskiej codzienności.
Tytuł oraz sposób ukazania Warszawy stanowią dyskretne nawiązanie do słynnej „Trasy W‑Z” Edwarda Dwurnika. Nie jest to jednak naśladownictwo, lecz świadomy dialog z tradycją polskiego malarstwa miejskiego – rozwinięty przez Joannę Mieszko we własnym, pełnym światła, koloru i pogodnej ekspresji stylu.
„Trasa W‑Z” to niezwykle efektowna panorama Warszawy – pełna ruchu, humoru i charakterystycznego dla stolicy napięcia pomiędzy historią a nowoczesnością.
Joanna Mieszko (ur. 1969) jest malarką, rzeźbiarką, performerką i kuratorką sztuki. Zajmuje się również fotografią i rysunkiem. Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych (obecnie Uniwersytet Artystyczny) w Poznaniu, gdzie studiowała w pracowniach rzeźby prof. Józefa Petruka, prof. Macieja Szańkowskiego i prof. Józefa Kopczyńskiego, oraz rysunku u prof. Józefa Drążkiewicza i prof. Bogdana Wegnera. Uczyła się także animacji u prof. Kazimierza Urbańskiego i prof. Jacka Adamczaka oraz uczestniczyła w zajęciach u profesorów Jana Berdyszaka i Leszka Mądzika w Skokach. Jej praca dyplomowa z 1996 roku, zespół rzeźb w piaskowcu pt. „Zmagania”, została umieszczona w parku poznańskiego zoo.
Od 2014 roku aż do śmierci Edwarda Dwurnika w 2018 roku, Mieszko współpracowała z artystą, tworząc w tym czasie obszerną dokumentację fotograficzną o charakterze faktograficznym i artystycznym tej współpracy. W tym czasie intensywnie pracowała również nad cyklem wielkich akryli i setkami mniejszych prac w tuszu. Jej dorobek obejmuje autorski performans „Akt tworzenia”, prezentacje rzeźb, wielkoformatowych rysunków i prac malarskich na wystawach indywidualnych i zbiorowych. Wspólnie z Edwardem Dwurnikiem zorganizowała wystawę czarno-białych prac w Galerii Stalowa w Warszawie. Kuratorowała również wystawy Dwurnika w Szczecinie, w Galerii ZPAP „Kierat” (2014), oraz w Książnicy Pomorskiej (2014 i 2018).
Joanna Mieszko jest członkinią Stowarzyszenia Autorów ZAiKS oraz Związku Polskich Artystów Plastyków.
Szczecińska publiczność może pamiętać Joannę Mieszko z performansu „Akt tworzenia”, który odbył się w czerwcu 2012 roku w Galerii ZPAP „Kierat”. Wtedy artystka tworzyła imponujące rysunki węglem na dużych tablicach w zawrotnym tempie. Tym razem przedstawia serię wielkich płócien malowanych akrylami i olejem, które ukazują jej artystyczną drogę. Zaczyna się ona od przedstawień ludzkiego ciała - nagiego i odsłoniętego w sensie metafizycznym, poprzez wzajemne relacje między postaciami. Kolejne prace inspirowane są techniką malarską Nikifora, dominują w nich odcienie szarości, czerni i bieli. Przechodzą one płynnie do wedut miejskich, gdzie formy i kolory malarskie nabierają organicznych relacji, oddając ich celowość i dysfunkcjonalność w sposób symboliczny.
Prace te ukazują miasta takie jak Nowy Jork, Paryż, Lizbona czy Szczecin, symbolizując nieograniczoną ekspansję ego, które czerpie moc z miejskiego środowiska. Mimo to, pozostają one na uboczu współczesnych trendów artystycznych, czerpiąc ducha i lekcje mistrzów takich jak Nikifor i Dwurnik. W szczególności Edward Dwurnik, któremu Joanna zadedykowała swoją wystawę, przypadającą na miesiąc jego urodzin – 19 kwietnia skończyłby 77 lat.
W swoich pracach Mieszko zatrzymuje narracje miejskich krajobrazów i quasi-organicznych struktur, wprowadzając do nich współzależne postacie i ożywiając czas. Opowieści te, rozsnuwające się z praźródła, jakim jest człowiek, są pełne energii, emocji i dyscypliny, otwierając nowe drzwi w jej artystycznym projekcie.