Pochodzenie:
Sprzedaż Warsztatu Henryka Berlewiego, Hôtel des Chevau-Légers, Wersal, 17 lutego 1974
Gabinet Chapelle'a – Fromantina – Perrina
Prezentowane dzieło, „Hołd dla Brancusiego”, łączy w sobie kompozycje słynnych rzeźb rumuńskiego rzeźbiarza Constantina Brancusiego: „Nieskończona kolumna”, „Ptak w przestrzeni” i „Zygzakowaty cokół”, które stały się ikonami rzeźby nowoczesnej.
Henryk Berlewi poznał Constantina Brancusiego za pośrednictwem Theo Van Doesburga, w którego dzienniku (De Stijl) publikował Brancusi. Obaj artyści nawiązali przyjaźń, a ich pracownie mieściły się w tym samym budynku przy Impasse Ronsin 11 na Montparnasse przez dziesięć lat, od 1947 do 1957 roku.
W 1956 roku Brâncusi zapisał państwu francuskiemu, na rzecz Narodowego Muzeum Sztuki Nowoczesnej, cały swój dorobek w pracowni, jaki miał pozostać w dniu jego śmierci. Henryk Berlewi, ówczesny krytyk sztuki, zauważył: „Pracowni Brâncusiego nie wolno zniszczyć”. Po śmierci Brâncusiego w 1957 roku, pierwsza częściowa rekonstrukcja jego pracowni została wykonana w Narodowym Muzeum Sztuki Nowoczesnej, a następnie druga, identyczna rekonstrukcja naprzeciwko Centrum Pompidou.
Henryk Berlewi był polskim malarzem i rysownikiem Szkoły Paryskiej. Urodził się w Warszawie w 1894 roku. Kształcił się w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych w latach 1904–1909, następnie przez rok w Szkole Antwerpskiej, w Szkole Sztuk Pięknych i Dekoracyjnych w Paryżu w latach 1911–1912, a wreszcie w warszawskiej Szkole Rysunkowej Jana Kuzika w latach 1913–1916.
W 1921 roku zerwał z dotychczasową praktyką, odkrywając konstruktywizm i suprematyzm. Zainteresował się również teoriami kubizmu, tworząc prace nawiązujące do stylu Fernanda Légera. Jako teoretyk sztuki rozwinął koncepcję „mechanicznego wytwarzania”, która polegała na odrzuceniu iluzji przestrzeni na płótnie, aby odsłonić jej dwuwymiarowość. Ograniczył swój język formalny do linii, rytmicznych płaszczyzn i form geometrycznych. Jego paleta barw ograniczała się do czerni, bieli i czerwieni. Włączył mechanizację do swojego procesu twórczego jako odzwierciedlenie nowoczesności. W latach 1922-1923 mieszkał w Berlinie, gdzie współpracował z artystami awangardy, takimi jak László Moholy-Nagy, Mies van der Rohe i Theo van Doesburg. Wraz z innymi artystami zaangażował się politycznie w działalność lewicową i opublikował kilka prac teoretycznych. W latach 1924–1926 był członkiem grupy Blokde, skupiającej kubistów, konstruktywistów i suprematystów.
Berlewi osiedlił się w Paryżu w 1928 roku. Zmarł w Paryżu w 1967 roku. W Paryżu poświęcił się tworzeniu portretów i aktów w stylu bardziej realistycznym, dalekim od estetyki awangardowej. Dopiero w 1957 roku powrócił do swojej teorii konstrukcji mechanicznej.
Olej na płótnie
46 x 55 cm
Na odwrocie, na ramie, znajduje się pieczątka sprzedaży Warsztatu Berlewi przez Dom Aukcyjny Chapelle Perrin Fromantin w Wersalu, 17 lutego 1974 r.
Na odwrocie płótna francuski stempel celny z 15 marca 1975 r. oraz etykieta angielskiego przewoźnika Pitt Scott Ltd z napisami H. 2074 i numerem 1608.
Pochodzenie:
Sprzedaż Warsztatu Henryka Berlewiego, Hôtel des Chevau-Légers, Wersal, 17 lutego 1974
Gabinet Chapelle'a – Fromantina – Perrina
Prezentowane dzieło, „Hołd dla Brancusiego”, łączy w sobie kompozycje słynnych rzeźb rumuńskiego rzeźbiarza Constantina Brancusiego: „Nieskończona kolumna”, „Ptak w przestrzeni” i „Zygzakowaty cokół”, które stały się ikonami rzeźby nowoczesnej.
Henryk Berlewi poznał Constantina Brancusiego za pośrednictwem Theo Van Doesburga, w którego dzienniku (De Stijl) publikował Brancusi. Obaj artyści nawiązali przyjaźń, a ich pracownie mieściły się w tym samym budynku przy Impasse Ronsin 11 na Montparnasse przez dziesięć lat, od 1947 do 1957 roku.
W 1956 roku Brâncusi zapisał państwu francuskiemu, na rzecz Narodowego Muzeum Sztuki Nowoczesnej, cały swój dorobek w pracowni, jaki miał pozostać w dniu jego śmierci. Henryk Berlewi, ówczesny krytyk sztuki, zauważył: „Pracowni Brâncusiego nie wolno zniszczyć”. Po śmierci Brâncusiego w 1957 roku, pierwsza częściowa rekonstrukcja jego pracowni została wykonana w Narodowym Muzeum Sztuki Nowoczesnej, a następnie druga, identyczna rekonstrukcja naprzeciwko Centrum Pompidou.
Henryk Berlewi był polskim malarzem i rysownikiem Szkoły Paryskiej. Urodził się w Warszawie w 1894 roku. Kształcił się w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych w latach 1904–1909, następnie przez rok w Szkole Antwerpskiej, w Szkole Sztuk Pięknych i Dekoracyjnych w Paryżu w latach 1911–1912, a wreszcie w warszawskiej Szkole Rysunkowej Jana Kuzika w latach 1913–1916.
W 1921 roku zerwał z dotychczasową praktyką, odkrywając konstruktywizm i suprematyzm. Zainteresował się również teoriami kubizmu, tworząc prace nawiązujące do stylu Fernanda Légera. Jako teoretyk sztuki rozwinął koncepcję „mechanicznego wytwarzania”, która polegała na odrzuceniu iluzji przestrzeni na płótnie, aby odsłonić jej dwuwymiarowość. Ograniczył swój język formalny do linii, rytmicznych płaszczyzn i form geometrycznych. Jego paleta barw ograniczała się do czerni, bieli i czerwieni. Włączył mechanizację do swojego procesu twórczego jako odzwierciedlenie nowoczesności. W latach 1922-1923 mieszkał w Berlinie, gdzie współpracował z artystami awangardy, takimi jak László Moholy-Nagy, Mies van der Rohe i Theo van Doesburg. Wraz z innymi artystami zaangażował się politycznie w działalność lewicową i opublikował kilka prac teoretycznych. W latach 1924–1926 był członkiem grupy Blokde, skupiającej kubistów, konstruktywistów i suprematystów.
Berlewi osiedlił się w Paryżu w 1928 roku. Zmarł w Paryżu w 1967 roku. W Paryżu poświęcił się tworzeniu portretów i aktów w stylu bardziej realistycznym, dalekim od estetyki awangardowej. Dopiero w 1957 roku powrócił do swojej teorii konstrukcji mechanicznej.