Praca porównawcza:
Eugeniusz Zak, znany również jako Eugène Zak, był polskim malarzem i rysownikiem związanym ze środowiskiem École de Paris. Urodził się w Mogilnie w polskiej rodzinie żydowskiej. Jego ojciec był inżynierem kolejowym i zmarł w 1892 roku. Po jego śmierci matka artysty przeprowadziła się do rodzinnej Warszawy. Tam Eugeniusz Zak rozpoczął naukę w szkole handlowej i zaczął zajmować się rysunkiem.
Eugeniusz Zak przybył do Paryża w 1902 roku, w wieku osiemnastu lat. Rozpoczął naukę w École des Beaux-Arts w pracowni Jeana-Léona Gérôme’a. Kilka miesięcy później kontynuował kształcenie w Académie Colarossi, w pracowni malarza Alberta Besnarda.
W 1903 roku Eugeniusz Zak podróżował po Europie. Odwiedził Włochy, w tym Rzym i Florencję, a następnie udał się do Monachium, gdzie uczęszczał na zajęcia prowadzone przez Antona Ažbego w prywatnej szkole artystycznej.
W następnym roku powrócił do Paryża i zaczął wystawiać swoje prace na Salonie Jesiennym. W kolejnych latach, w 1906 i 1907 roku, kilkakrotnie przebywał w Bretanii, odwiedzając między innymi Pont-l’Abbé i Douarnenez. Podczas tych podróży tworzył portrety Bretonów i Bretonek, przedstawianych we wnętrzach lub na tle pejzaży.
Eugeniusz Zak zaprzyjaźnił się z wieloma krytykami, pisarzami i marszandami, takimi jak André Salmon, Guillaume Apollinaire, Adolf Basler i Waldemar George. W 1911 roku przebywał wraz z Romanem Kramsztykiem w Audierne, został jednym z członków założycieli Towarzystwa Artystów Polskich w Paryżu oraz wynajął pracownię przy rue Campagne-Première 17 na Montparnassie. W jego sąsiedztwie tworzyli polscy artyści, między innymi Władysław Skoczylas, Jan Rubczak i Gustaw Gwozdecki. W 1912 roku Zak wykładał w prywatnej akademii „La Palette”, a jednym z jego uczniów był Mojżesz Kisling. W tym samym roku artysta podróżował po południowej Francji, szczególnie upodobał sobie Vence, Saint-Paul i Cagnes-sur-Mer. W 1913 roku Eugeniusz Zak poślubił malarkę Jadwigę Kon, z którą był związany od 1902 roku.
Artysta powrócił do Paryża w 1923 roku i zamieszkał w Hôtel Médical przy rue du Faubourg-Saint-Jacques 28, gdzie przebywali również jego przyjaciele, malarze Marc Chagall i Zygmunt Menkes. Eugeniusz Zak zmarł nagle 15 stycznia 1926 roku na zawał serca. Po śmierci artysty jego żona, Jadwiga Zak, założyła w 1927 roku Galerie Zak przy rue de l’Abbaye. Organizowała tam ważne wystawy, prezentując zarówno dzieła męża, jak i prace takich artystów jak Pablo Picasso, Marc Chagall, Amedeo Modigliani, Jules Pascin, Béla Czóbel czy Giorgio de Chirico.
Oprócz licznych „Idylli” oraz ponadczasowych, poetyckich pejzaży Eugeniusz Zak tworzył także bardziej realistyczne przedstawienia krajobrazowe, inspirowane odbywanymi podróżami. W latach 1912–1913 artysta kilkakrotnie przebywał na południu Francji, w okolicach Cagnes i Vence. To właśnie podczas jednej z podróży w 1913 roku namalował prezentowany obraz. Istnieje podobna wersja tej kompozycji, wykonana na płótnie o wymiarach 64 × 81 cm, reprodukowana w katalogu „Eugeniusz Zak 1884–1926” pod redakcją Barbary Brus-Malinowskiej.
Barbara Brus-Malinowska (red.), „Eugeniusz Zak 1884–1926”, Warszawa, Muzeum Narodowe, 18 grudnia 2003 – 29 lutego 2004, Drukarnia Naukowo-Techniczna, Warszawa, 2004, reprodukcja s. 98, nr 56.
olej, tektura
24 × 33 cm
sygn. l.d.: Eug Zak
Praca porównawcza:
Eugeniusz Zak, znany również jako Eugène Zak, był polskim malarzem i rysownikiem związanym ze środowiskiem École de Paris. Urodził się w Mogilnie w polskiej rodzinie żydowskiej. Jego ojciec był inżynierem kolejowym i zmarł w 1892 roku. Po jego śmierci matka artysty przeprowadziła się do rodzinnej Warszawy. Tam Eugeniusz Zak rozpoczął naukę w szkole handlowej i zaczął zajmować się rysunkiem.
Eugeniusz Zak przybył do Paryża w 1902 roku, w wieku osiemnastu lat. Rozpoczął naukę w École des Beaux-Arts w pracowni Jeana-Léona Gérôme’a. Kilka miesięcy później kontynuował kształcenie w Académie Colarossi, w pracowni malarza Alberta Besnarda.
W 1903 roku Eugeniusz Zak podróżował po Europie. Odwiedził Włochy, w tym Rzym i Florencję, a następnie udał się do Monachium, gdzie uczęszczał na zajęcia prowadzone przez Antona Ažbego w prywatnej szkole artystycznej.
W następnym roku powrócił do Paryża i zaczął wystawiać swoje prace na Salonie Jesiennym. W kolejnych latach, w 1906 i 1907 roku, kilkakrotnie przebywał w Bretanii, odwiedzając między innymi Pont-l’Abbé i Douarnenez. Podczas tych podróży tworzył portrety Bretonów i Bretonek, przedstawianych we wnętrzach lub na tle pejzaży.
Eugeniusz Zak zaprzyjaźnił się z wieloma krytykami, pisarzami i marszandami, takimi jak André Salmon, Guillaume Apollinaire, Adolf Basler i Waldemar George. W 1911 roku przebywał wraz z Romanem Kramsztykiem w Audierne, został jednym z członków założycieli Towarzystwa Artystów Polskich w Paryżu oraz wynajął pracownię przy rue Campagne-Première 17 na Montparnassie. W jego sąsiedztwie tworzyli polscy artyści, między innymi Władysław Skoczylas, Jan Rubczak i Gustaw Gwozdecki. W 1912 roku Zak wykładał w prywatnej akademii „La Palette”, a jednym z jego uczniów był Mojżesz Kisling. W tym samym roku artysta podróżował po południowej Francji, szczególnie upodobał sobie Vence, Saint-Paul i Cagnes-sur-Mer. W 1913 roku Eugeniusz Zak poślubił malarkę Jadwigę Kon, z którą był związany od 1902 roku.
Artysta powrócił do Paryża w 1923 roku i zamieszkał w Hôtel Médical przy rue du Faubourg-Saint-Jacques 28, gdzie przebywali również jego przyjaciele, malarze Marc Chagall i Zygmunt Menkes. Eugeniusz Zak zmarł nagle 15 stycznia 1926 roku na zawał serca. Po śmierci artysty jego żona, Jadwiga Zak, założyła w 1927 roku Galerie Zak przy rue de l’Abbaye. Organizowała tam ważne wystawy, prezentując zarówno dzieła męża, jak i prace takich artystów jak Pablo Picasso, Marc Chagall, Amedeo Modigliani, Jules Pascin, Béla Czóbel czy Giorgio de Chirico.
Oprócz licznych „Idylli” oraz ponadczasowych, poetyckich pejzaży Eugeniusz Zak tworzył także bardziej realistyczne przedstawienia krajobrazowe, inspirowane odbywanymi podróżami. W latach 1912–1913 artysta kilkakrotnie przebywał na południu Francji, w okolicach Cagnes i Vence. To właśnie podczas jednej z podróży w 1913 roku namalował prezentowany obraz. Istnieje podobna wersja tej kompozycji, wykonana na płótnie o wymiarach 64 × 81 cm, reprodukowana w katalogu „Eugeniusz Zak 1884–1926” pod redakcją Barbary Brus-Malinowskiej.
Barbara Brus-Malinowska (red.), „Eugeniusz Zak 1884–1926”, Warszawa, Muzeum Narodowe, 18 grudnia 2003 – 29 lutego 2004, Drukarnia Naukowo-Techniczna, Warszawa, 2004, reprodukcja s. 98, nr 56.