Wystawiany:
Kazimierz Mikulski. Malarstwo, rysunek, collage 1945-1986. IV-V, wystawa retrospektywna zorganizowana przez BWA Łódź, prezentowana: VII - Torun, Galeria Współczesna; VIII-IX - Poznań, Galeria Arsenał; X - Płock, Galeria BWA; XII - Bydgoszcz, Salon Sztuki Współczesnej, I 1988 - Wrocław, Galeria Awangarda.
Bibliografia:
Kazimierz Mikulski, malarstwo, rysunek, collage, wyd. BWA,
Katalog / redakcja: Teresa Sondka, wstęp: Mieczystaw Porebski, 1987, poz. 207 (il. cz-b)
Kazimierz Mikulski. Malarstwo, wyd. Desa Unicum, 2000 , il, s. 93
Palma, wzgórek z muszlą, stokrotki, ryba unosząca się w powietrzu, oko czające się w trawie i bezgłowy tors kobiecy wyrastający z pnia jak kolejny element pejzażu. Wszystko namalowane z iście fotograficzną precyzją, jakby Mikulski chciał upewnić się, że absurd zostanie zrozumiany dosłownie.
Tytuł mówi wprost: to jest wejście w sen. Nie metafora ani alegoria, raczej protokół przejścia, mapa terytorium, po którym Mikulski poruszał się swobodnie przez całe życie. Jego surrealizm nie czerpał z psychoanalizy ani z programowych manifestów był raczej naturalnym stanem rzeczy, konsekwencją wyobraźni, której świat codzienny po prostu nie wystarczał.
Tadeusz Kantor, wieloletni współpracownik artysty, pisał, że Mikulski obmyśla repertuar postaci i rekwizytów jak scenarzysta — i rzeczywiście: muszla, oko, ryba, kwadrat to jego stałe rekwizyty, pojawiające się w różnych konfiguracjach na przestrzeni dekad.
Błękitny kwadrat w prawym dolnym rogu to element szczególnie charakterystyczny — geometryczny intruz w organicznym pejzażu, okno, przez które senny świat patrzy na rzeczywistość.
W gronie członków Grupy Krakowskiej był artystą wiernym sztuce przedstawiającej, podczas gdy inni skłaniali się ku abstrakcji, on pozostawał przy figuracji poddanej swobodnej grze wyobraźni, bliskiej logice marzenia sennego.
Mikulski był człowiekiem wielu talentów i wcieleń: malarzem, scenografem, aktorem w teatrze Kantora, współzałożycielem Cricot 2, kierownikiem plastycznym Teatru Groteska, ilustratorem, poetą. Wszystkie te aktywności przenikały się nawzajem - maski z teatru przypominały twarze z obrazów, scenografie były wariacjami kompozycji malarskich.
Jego pracownia przy ulicy Floriańskiej, pozbawiona okien, z przeszklonym dachem, wypełniona rekwizytami i motylami, sama w sobie była oniryczną przestrzenią.
olej, płótno
60 x 50 cm
sygn. na odwrociu: KMikulski | Kraków 84 | "Wejście w sen"
Wystawiany:
Kazimierz Mikulski. Malarstwo, rysunek, collage 1945-1986. IV-V, wystawa retrospektywna zorganizowana przez BWA Łódź, prezentowana: VII - Torun, Galeria Współczesna; VIII-IX - Poznań, Galeria Arsenał; X - Płock, Galeria BWA; XII - Bydgoszcz, Salon Sztuki Współczesnej, I 1988 - Wrocław, Galeria Awangarda.
Bibliografia:
Kazimierz Mikulski, malarstwo, rysunek, collage, wyd. BWA,
Katalog / redakcja: Teresa Sondka, wstęp: Mieczystaw Porebski, 1987, poz. 207 (il. cz-b)
Kazimierz Mikulski. Malarstwo, wyd. Desa Unicum, 2000 , il, s. 93
Palma, wzgórek z muszlą, stokrotki, ryba unosząca się w powietrzu, oko czające się w trawie i bezgłowy tors kobiecy wyrastający z pnia jak kolejny element pejzażu. Wszystko namalowane z iście fotograficzną precyzją, jakby Mikulski chciał upewnić się, że absurd zostanie zrozumiany dosłownie.
Tytuł mówi wprost: to jest wejście w sen. Nie metafora ani alegoria, raczej protokół przejścia, mapa terytorium, po którym Mikulski poruszał się swobodnie przez całe życie. Jego surrealizm nie czerpał z psychoanalizy ani z programowych manifestów był raczej naturalnym stanem rzeczy, konsekwencją wyobraźni, której świat codzienny po prostu nie wystarczał.
Tadeusz Kantor, wieloletni współpracownik artysty, pisał, że Mikulski obmyśla repertuar postaci i rekwizytów jak scenarzysta — i rzeczywiście: muszla, oko, ryba, kwadrat to jego stałe rekwizyty, pojawiające się w różnych konfiguracjach na przestrzeni dekad.
Błękitny kwadrat w prawym dolnym rogu to element szczególnie charakterystyczny — geometryczny intruz w organicznym pejzażu, okno, przez które senny świat patrzy na rzeczywistość.
W gronie członków Grupy Krakowskiej był artystą wiernym sztuce przedstawiającej, podczas gdy inni skłaniali się ku abstrakcji, on pozostawał przy figuracji poddanej swobodnej grze wyobraźni, bliskiej logice marzenia sennego.
Mikulski był człowiekiem wielu talentów i wcieleń: malarzem, scenografem, aktorem w teatrze Kantora, współzałożycielem Cricot 2, kierownikiem plastycznym Teatru Groteska, ilustratorem, poetą. Wszystkie te aktywności przenikały się nawzajem - maski z teatru przypominały twarze z obrazów, scenografie były wariacjami kompozycji malarskich.
Jego pracownia przy ulicy Floriańskiej, pozbawiona okien, z przeszklonym dachem, wypełniona rekwizytami i motylami, sama w sobie była oniryczną przestrzenią.