Studiowała w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych (1932–1934) oraz w Krakowie (1933–1936) w pracowni Wojciecha Weissa. Sympatyzowała z Grupą Krakowską, a po wojnie brała udział w organizowaniu się awangardy artystycznej. W 1942 r. uciekła z lwowskiego getta. Oprócz malarstwa sztalugowego uprawiała rysunek, kolaż i twórczość poetycką. Artystka wypracowała indywidualną symbolikę, swobodnie kojarząc formy abstrakcyjne ze światem kształtów rzeczywistych. Na znak protestu przeciwko obowiązującym od 1946 roku schematom realizmu socjalistycznego na 5 lat porzuciła aktywności artystyczne. W 1977 roku otrzymała nagrodę krytyki artystycznej im. C. K. Norwida, w 1966 nagrodę im. J. Cybisa za całokształt twórczości.