Proweniencja:
- Muzeum Śląskie, Katowice - depozyt
- kolekcja prywatna, Polska
Obraz wystawiany:
Sztuka równowagi: pomiędzy geometrią a zmiennością, Galeria Sztuki Współczesnej BWA, Katowice, 7.02-9.03.2025
Oferowane dzieło operuje typowym dla Kantora językiem malarstwa materii: gęstą strukturą impastu, nagromadzeniem czerni, szarości i brunatnych tonów oraz niemal reliefowym traktowaniem powierzchni obrazu. Farba zostaje tu potraktowana jako autonomiczna materia budująca napięcie kompozycji, a jej mięsista, żywotna struktura, przybiera niemal organiczny charakter. Kompozycja reprezentuje dojrzały etap fascynacji artysty europejskim malarstwem informel i taszyzmem, rozwijanej po kontaktach z paryską awangardą (sam obraz powstał w Paryżu w 1959 roku). W tym czasie Kantor odchodzi od wcześniejszego malarstwa metaforycznego i rozwija własną odmianę malarstwa materii, która staje się jednym z najważniejszych zjawisk polskiej awangardy powojennej.
W prezentowanym obrazie wyraźnie widoczne są cechy malarstwa informel. Kantor traktował obraz jako pole działania i zapisu energii, stąd odejście od formy przedstawieniowej i budowanie kompozycji obrazu poprzez gest i strukturę farby. Dzieło pozostaje bliskie innym paryskim pracom Kantora z przełomu lat 50. i 60., wielokrotnie prezentowanym na rynku aukcyjnym oraz na wystawach muzealnych.
Rok powstania omawianego dzieła ma w biografii Kantora znaczenie szczególne. Artysta utrzymywał wówczas intensywne kontakty z Paryżem i środowiskiem międzynarodowej awangardy. Jednocześnie rozwijał działalność Teatru Cricot 2. W 1958 roku uczestniczył w II Wystawie Sztuki Nowoczesnej w warszawskiej Zachęcie, prezentując obiekty informel. Płótna z lat 1958–1961 są dziś uznawane za kluczowe realizacje artysty i należą do poszukiwanych obiektów na rynku sztuki.
olej, płótno; 81 x 100 cm;
sygn. p. d.: Kantor
sygn., dat. i opisany na odwrocie: T. KANTOR / VI 1959 / PARIS
Proweniencja:
- Muzeum Śląskie, Katowice - depozyt
- kolekcja prywatna, Polska
Obraz wystawiany:
Sztuka równowagi: pomiędzy geometrią a zmiennością, Galeria Sztuki Współczesnej BWA, Katowice, 7.02-9.03.2025
Oferowane dzieło operuje typowym dla Kantora językiem malarstwa materii: gęstą strukturą impastu, nagromadzeniem czerni, szarości i brunatnych tonów oraz niemal reliefowym traktowaniem powierzchni obrazu. Farba zostaje tu potraktowana jako autonomiczna materia budująca napięcie kompozycji, a jej mięsista, żywotna struktura, przybiera niemal organiczny charakter. Kompozycja reprezentuje dojrzały etap fascynacji artysty europejskim malarstwem informel i taszyzmem, rozwijanej po kontaktach z paryską awangardą (sam obraz powstał w Paryżu w 1959 roku). W tym czasie Kantor odchodzi od wcześniejszego malarstwa metaforycznego i rozwija własną odmianę malarstwa materii, która staje się jednym z najważniejszych zjawisk polskiej awangardy powojennej.
W prezentowanym obrazie wyraźnie widoczne są cechy malarstwa informel. Kantor traktował obraz jako pole działania i zapisu energii, stąd odejście od formy przedstawieniowej i budowanie kompozycji obrazu poprzez gest i strukturę farby. Dzieło pozostaje bliskie innym paryskim pracom Kantora z przełomu lat 50. i 60., wielokrotnie prezentowanym na rynku aukcyjnym oraz na wystawach muzealnych.
Rok powstania omawianego dzieła ma w biografii Kantora znaczenie szczególne. Artysta utrzymywał wówczas intensywne kontakty z Paryżem i środowiskiem międzynarodowej awangardy. Jednocześnie rozwijał działalność Teatru Cricot 2. W 1958 roku uczestniczył w II Wystawie Sztuki Nowoczesnej w warszawskiej Zachęcie, prezentując obiekty informel. Płótna z lat 1958–1961 są dziś uznawane za kluczowe realizacje artysty i należą do poszukiwanych obiektów na rynku sztuki.