Pochodzenie:
dawna kolekcja André Pigeleta
spadek po artyście u obecnego właściciela
kolekcja prywatna, Paryż

Obraz zatytułowany „Pejzaż z domami w Normandii” został podarowany przez Tadé Makowskiego jego przyjacielowi André Pigeletowi. Ernest Félix André Pigelet, brat Marie Pigelet (ur. w Gien w 1887 roku, zm. w Paryżu w 1957 roku), był drukarzem w Orleanie. Jako zapalony miłośnik sztuki utrzymywał bliskie kontakty ze środowiskiem artystów i pisarzy. Prowadził w Orleanie salon, w którym gościł wybitne postacie życia literackiego i artystycznego swoich czasów. To Marie Pigelet, siostra André, przedstawiła bratu swojego przyjaciela Tadé Makowskiego. Między mężczyznami narodziła się przyjaźń, a André Pigelet często gościł malarza w swoim domu. Artysta podarował ten obraz zaprzyjaźnionemu drukarzowi podczas jednego z pobytów w Orleanie.

Tadé Makowski, urodzony jako Józef Tadeusz Makowski, był polskim malarzem, rysownikiem, ilustratorem i grafikiem związanym z École de Paris. Urodził się w 1882 roku w Oświęcimiu. Po roku studiów filozoficznych w latach 1903–1908 kształcił się w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Jana Stanisławskiego i Józefa Mehoffera.

W 1908 roku wyjechał do Paryża, aby kontynuować naukę, i postanowił osiąść tam na stałe. Utrzymywał kontakty z kubistami z Montparnasse’u, takimi jak Gleizes, Metzinger, Léger, Archipenko, Kickert, Mondrian i Alma. Zaprzyjaźnił się także z Apollinaire’em i poetami skupionymi wokół opactwa w Créteil. Na początku I wojny światowej wyjechał do Bretanii z Władysławem Ślewińskim. W okresie międzywojennym podróżował po Francji. Wspierała go marszandka i galerzystka Berthe Weill, która włączała jego prace do wszystkich organizowanych przez siebie wystaw w latach 1920–1926. Zmarł w Paryżu w 1932 roku.

Na początku twórczości Tadé Makowski zajmował się przede wszystkim malarstwem pejzażowym. Po przyjeździe do Paryża przyswajał doświadczenia malarstwa Puvisa de Chavannesa i Cézanne’a. Do lat 20. XX wieku eksperymentował z rozmaitymi językami artystycznymi, w tym kubizmem, malując zwłaszcza pejzaże i martwe natury. W określonych okresach życia inspirowali go także Celnik Rousseau i Marcel Gromaire. W czasie podróży po Francji zaczął tworzyć portrety oraz sceny codziennego życia na wsi w stylu naiwnego realizmu. Wśród powracających tematów jego prac znalazły się dzieciństwo i upływ czasu, a także muzyka, święta ludowe oraz świat pracy. W dojrzałym okresie twórczości upraszczał formy i geometryzował postacie, tworząc własny repertuar form symbolicznych. Na jego płótnach, określanych mianem maskarad, często pojawiają się dzieci przypominające marionetki. Za ich pomocą artysta wyrażał doświadczenie czasu i życia, jego radości oraz smutków. Łączył liryzm z realizmem, posługując się zarówno ciemniejszą, jak i łagodniejszą kolorystyką.

Makowski uczestniczył w Salonie Niezależnych w 1913 roku. Od 1920 roku regularnie wystawiał w galerii Berthe Weill. Niektóre jego dzieła znajdują się w zbiorach Centre Pompidou w Paryżu, a także w Polsce, w Muzeum Narodowym w Warszawie.